ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਚਰਚਾ ਹੋਈ। ਰਾਜੇ ਲਈ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੱਸੇ ਗਏ—ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣਾ, ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ਿਕਾਰ, ਅਤੇ ਜੂਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਲਸੀਪਣ, ਜ਼ਿੱਦੀਪਣ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਅਤੇ ਫਿਰਕਾਬੰਦੀ ਵਧਾਉਣ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਕਾਰ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਦੱਸ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਵਿਕਾਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਜ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ਕਸਾਲੀ ਅਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਕਿਲੇ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ, ਕੰਧਾਂ, ਅਤੇ ਖਾਈਆਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ, ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਫੌਜ ਘਟ ਜਾਂ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ। ਖ਼ਜਾਨੇ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਖ਼ਜਾਨਾ ਖਰਚ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਘੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਤਿਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਕੱਠਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਲੁੱਟਿਆ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਹੋਵੇ। ਫੌਜ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਲੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੋਵੇ, ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਦੂਰੋਂ ਆਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਆਈ ਹੋਵੇ। ਫੌਜ ਜਦੋਂ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਾਲੀ ਟੁਕੜੀ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਖ਼ਬਰਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਿੱਖਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਲੜਾਈਆਂ ਹੋਣ, ਵਿਭਾਜਨ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਧਾਰ ਖੋ ਦੇਵੇ—ਇਹ ਵੀ ਫੌਜ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਕੱਠੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਕਾਬੂ ਨਾ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਕਸਦ ਲਈ ਜ਼ਬਤ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਵੀ ਫੌਜ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ। ਦੋਸਤ ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਜਾਵੇ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਵੀ ਵਿੱਤੀ ਵਿਕਾਰ ਹਨ। ਧਨ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਗੁੱਸੇ, ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ, ਇੱਛਾ ਵਲੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਅਤੇ ਜੂਆ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਕਾਰ ਹਨ। ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਦੁੱਖਦਾਈ ਅਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹਨ; ਜੇ ਸਜ਼ਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੀਵ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵਿਰੋਧੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਬੁਧੀਜੀਵੀ, ਜੋ ਨੀਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਧਨ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਨੂੰ ਵਿਕਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਾਲ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਥਕावट ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੂਆ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਧਨ, ਜੀਵਨ, ਅਤੇ ਲੜਾਈਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਲਤ ਨਾਲ ਦੇਰੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਚੇਤਨਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੈਨਾ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਅਤੇ ਖ਼ਜਾਨਾ ਕੈਂਪ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਦਸਤਿਆਂ—ਵਪਾਰੀ, ਦੋਸਤ, ਵਿਰੋਧੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ—ਸੁਤੰਤਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣ। ਫੌਜ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਸਪਹਸਾਲਾਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੌਕਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਏ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖ਼ੁਫੀਆ ਜਾਣਕਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸੀਮਾ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਲਕੜੀ, ਦਾਨ, ਵਿਭਾਜਨ, ਸਜ਼ਾ, ਉਲੰਘਣਾ, ਮੋਹ, ਅਤੇ ਛਲ—ਇਹ ਸੱਤ ਉਪਾਏ ਹਨ ਜੋ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲਕੜੀ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਪਿਛਲੇ ਉਪਕਾਰਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ, ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਨਰਮ ਬੋਲ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਬੋਲ ਅਤੇ ਤੋਹਫੇ ਦੇ ਕੇ 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਪ੍ਰਾਪਤ ਧਨ ਦੇ ਤਿਆਗ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹਨ: ਉੱਚ, ਨੀਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੱਧਮ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਪਸੀ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ, ਨਵੇਂ ਤੋਹਫੇ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਖੁਦ ਲੈਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ, ਬੰਦਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ: ਮੋਹ ਅਤੇ ਲਗਾਵਟ ਹਟਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ। ਵਿਭਾਜਨ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ, ਧਨ ਲੈਣਾ, ਅਤੇ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਖੁਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਕਾਰਵਾਈਆਂ—ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੀ ਤੌਰ ਤੇ ਦੰਡਿਆ ਜਾਵੇ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੇ ਕੇ ਡਰਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਐਸੀਆਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿਚ ਇਨਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਉਪਾਏ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਦੁਵਿਜੀ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਜਨਮ ਕਰਕੇ ਨਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ—ਉਸਨੂੰ ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਰਮ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਾਨੋ ਚੁੰਬਣ, ਮਾਨੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ, ਮਾਨੋ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਵਰਤਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਾਏ, ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ ਪਰ ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕਰੇ, ਅਧਰਮ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮੰਨੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਨ ਘਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਬੇਇੱਜ਼ਤ, ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਲੈ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲੇ—ਇਹ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਵਿਚ ਵਿਭਾਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਲਕੜੀ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਡਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ, ਆਦਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਵਿਭਾਜਨ ਦੇ ਉਪਾਏ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ; ਦੋਸਤ ਜੋ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੱਕੜੀ ਵਿਚ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਿੱਖਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਥਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰੇ; ਜੋ ਮਿਤਰ ਅਤੇ ਭਲੇ ਮਨ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰੇ। ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੋਸਤ ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੁਰੇ—ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਭਰਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਜਾਂ ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਅਤੇ ਵਿਭਾਜਨ ਦੇ ਉਪਾਏ ਨਾਲ, ਮੁੱਖ ਸਪਹਸਾਲਾਰ, ਯੋਧੇ, ਜਨਤਾ, ਸੀਮਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਉਲੰਘਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਭਾਜਨ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਜੋਬਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਵੈਤਾਲ, ਉਲੂ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਲੈਣ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ, ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ। ਹਨੇਰਾ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਅਤੇ ਮੋਹ—ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਨਹੀਂ—ਭੀਮ ਨੇ ਕੀचक ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਵਰਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਧਰਮ ਦੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼, ਵਿਕਾਰਾਂ, ਉਪਾਏ ਅਤੇ ਰਾਜਕਾਜ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਅਮਲ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ।