ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਤਾ ਸੀ। ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਲਾਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਜਰੂਰੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਚਾਰੂ ਚਲਾਣ ਲਈ ਆਮਦਨ ਅਤੇ ਖਰਚ, ਨਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ—ਇਹੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਣ ਅਤੇ ਰਾਜ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਉਪਾਅ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਵਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—even ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਮੰਤਰੀ ਕੋਲ ਸੋਨਾ, ਅਨਾਜ, ਕੱਪੜੇ, ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਵੀ ਅਕਸਰ ਵਿਪੱਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਦੰਡ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਵਿਚ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਸਰਾ ਦੇ ਕੇ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਜੰਗ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ-ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਰਹੱਦੀ ਮੁਖੀ ਕੋਈ ਅਪਰਾਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੁਸੀਬਤ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲਾਂ ਹਨ। ਧਰਮ, ਕਾਮ ਆਦਿ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਪੱਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮਿੱਤਰ-ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਨਿਪਟਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ, ਧਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਅਤੇ ਦੂਰਲੇ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ—ਇਹ ਸਭ ਦੰਡ ਦੀ ਵਿਪੱਤੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੰਡ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਪੱਤੀ ਨਾਲ ਧਨ ਆਦਿ ਦਾ ਲਾਭ ਵੀ ਖੋ ਜਾਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ-ਕਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਅਤੇ ਦੰਡ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਨਾਲ ਵੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਿਕਾਰ ਹਨ—ਮਦ ਪੀਣਾ, ਮਹਿਲਾ-ਮੋਹ, ਸ਼ਿਕਾਰ, ਅਤੇ ਜੂਆ; ਨਾਲ ਹੀ ਆਲਸ, ਹਠ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਅਤੇ ਫੁਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਵੀ ਵਿਕਾਰ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਵਿਕਾਰ ਹੈ; ਸੁਕਾ ਅਤੇ ਜੁਲਮ ਰਾਜ ਦੀ ਵਿਪੱਤੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ, ਕੰਧਾਂ, ਅਤੇ ਖਾਈ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਫੌਜ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਵਿਪੱਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਖਰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਕੱਠਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਲੁੱਟ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਦੀ ਵਿਪੱਤੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਫੌਜ ਘੇਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਪਹਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫੌਜ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਬਿਮਾਰ ਜਾਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਾਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਅਫ਼ਵਾਹ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ-ਬੱਚਿਆਂ ਕਰਕੇ ਵਿਖੰਡਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਲੜਾਈਆਂ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੜ੍ਹ ਖੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਇਕਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਤਾਰਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਫੌਜ ਦੀ ਵਿਪੱਤੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਿੱਤਰ ਕਿਸੇ ਵਿਪੱਤੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੋਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਕਰਕੇ ਹੌਂਸਲਾ ਹਾਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ, ਕਠੋਰਤਾ, ਦੰਡ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਅਤੇ ਜੂਏ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਮਦ ਪੀਣ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ-ਮੋਹ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਕਾਰ ਹਨ। ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਤੇ ਨਿਰਰਥਕ ਹਨ; ਦੰਡ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੰਡ ਵਿਚ ਕਠੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕੁਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਜੀਵ ਵਿਅਕੁਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬੁਰੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੋ ਨੀਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਵਿਕਾਰ ਨੂੰ ਵਿਕਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਮਦ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮੱਤ ਖੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੂਆ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਧਨ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਝਗੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਿਲਾ-ਮੋਹ ਨਾਲ ਦੇਰੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਦ ਪੀਣ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਤੇ ਸਦ-ਅਸਦ ਦੀ ਸਮਝ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਛਾਵਣੀ ਲਗਾਉਣ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨ-ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਹਿਲ ਤੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਛਾਵਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਫੌਜ, ਵਣਵਾਸੀ, ਮਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ—ਇਹ ਸਭ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲਗੇ ਹੋਣ। ਫੌਜ ਦਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਤੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਵੇ, ਪਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੇ। ਆਪਣੀ ਖ਼ੁਫ਼ੀਆ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਰਹੱਦਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਤ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਸਾਂਝ, ਦਾਨ, ਫੁੱਟ, ਦੰਡ, ਅਣਦੇਖੀ, ਮੋਹ ਤੇ ਠੱਗੀ। ਸਾਂਝ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਨੇਕੀਆਂ ਯਾਦ ਕਰਾਉਣੀਆਂ, ਆਪਸੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੱਸਣੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ। ਜਦ ਕੋਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਬੋਲ ਕੇ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ” ਆਦਿ ਕਹਿਣਾ। ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਦੇ ਤਿਆਗ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭੇਦ ਹਨ: ਉੱਤਮ, ਮਧਯਮ, ਨੀਚ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨੀ, ਨਵੇਂ ਦਾਨ ਦੇਣੇ, ਅਤੇ ਖੁਦ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ, ਰਿਹਾਈ, ਦਾਨੀਤਾ—ਇਹ ਪੰਜ ਭੇਦ ਹਨ: ਮੋਹ ਤੇ ਲਗਾਵਟ ਹਟਾਉਣੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ। ਫੁੱਟ, ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਿੰਨ ਭੇਦਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ: ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ, ਧਨ ਖੋਹਣਾ, ਦੁੱਖ ਦੇਣਾ—ਇਹੀ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਦੰਡ ਹਨ। ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਕੰਮ—ਜੋ ਲੋਕ ਨਫ਼ਰਤਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਇਨਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਜਨਮ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਹੀ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਿੱਠੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਲ੍ਹਮ ਲਗਾਉਣਾ, ਅੰਬਰ ਪੀਣਾ ਜਾਂ ਨਿਗਲਣਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਬੋਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਸੁਖੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਪਰ ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਣ ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਨੀਤੀ, ਧਨ, ਦੰਡ, ਮਿੱਤਰ, ਫੌਜ, ਕਿਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਪੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਦੇ ਉਪਾਅ, ਸਭ ਧੀਰਜ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅਪਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।