ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਚੱਲੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਚੁਸਤ ਤੇ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਿਗਰਾਨ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਹੋਵੇ, ਵਪਾਰਕ ਰਸਤੇ, ਕਿਲੇ, ਪੁਲ ਜਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਦਾ ਕੰਮ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖਾਨਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ, ਕਰਾਂ ਦੀ ਵਸੂਲੀ ਅਤੇ ਉਜੜੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵੀ ਨਿਭਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਠ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਰਾਜੇ ਲਈ ਬੜੀ ਅਹਿਮ ਹਨ। ਪਰ ਰਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਡਰ ਘੇਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਚੋਰ, ਲੁਟੇਰੇ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਾਹਿਤੇ ਲੋਕ, ਤੇ ਖੁਦ ਰਾਜੇ ਦੀ ਲਾਲਚ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਕਰ ਵਸੂਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੰਡ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਲਾਹ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤਦ ਹੀ ਸਰਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੋਵੇ। ਕਵੀ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ, ਮਾਮਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੂਰਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਉੱਦਮ ਦੇ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਸਲਾਹ ਦੇ ਫਲ ਇਹ ਹਨ: ਅਣਜਾਣੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਜਾਣੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਵਿਵਾਦਤ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਦਾ ਨਿਵਾਰਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ। ਸਲਾਹ ਦੇ ਪੰਜ ਤੱਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਸਾਥੀ, ਉਪਲਬਧੀ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ, ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡ, ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ। ਮਨ ਦੀ ਸਾਫ਼ਗ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ, ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਪਲਬਧੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਹੰਕਾਰ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣਾ—ਇਹ ਲੁਕਵੀਂ ਖਾਮੀਆਂ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿੜਰ, ਯਾਦਸ਼ਤ ਵਾਲਾ, ਵਚਨ-ਕੁਸ਼ਲ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਦੂਤ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਅਨੁਸਾਰ। ਕਦੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੋ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਚੁਗਲਖੋਰ ਕੋਲ ਜਾਵੋ। ਕੰਮ ਲਈ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਦੇਖੋ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੋ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ, ਖਜ਼ਾਨਾ, ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਫੌਜ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਓ; ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਵੈਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅੱਖਾਂ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦੇਖ ਕੇ ਕਰੋ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਜੋ ਉਚਿਤ ਲੱਛਣ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਾਸੂਸ ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਗੁਪਤ। ਗੁਪਤ ਜਾਸੂਸ ਵੀ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ—ਵਪਾਰੀ, ਕਿਸਾਨ, ਮਜ਼ਦੂਰ, ਤਪਸਵੀ, ਭਿਖਾਰੀ ਆਦਿ ਵੀ ਜਾਸੂਸੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਾਸੂਸ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਆਫਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਚਿਤ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਬਿਮਾਰੀ, ਅਕਾਲ ਅਤੇ ਮਹਾਂਮਾਰੀ। ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਦੈਵੀ ਅਤੇ ਮਾਨਵ। ਦੈਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਮਨੁੱਖੀ ਉੱਦਮ ਅਤੇ ਪੁਜਾ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਨਵ ਮੁਸੀਬਤ ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਲਾਹ, ਉਸਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਆਮਦਨ ਅਤੇ ਖ਼ਰਚ, ਇਨਸਾਫ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਅਤੇ ਰਾਜ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ: ਉਸ ਕੋਲ ਸੋਨਾ, ਅਨਾਜ, ਕਪੜੇ, ਸਵਾਰੀ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਖਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਦੰਡ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ 'ਚ ਆਸਰਾ ਦੇ ਕੇ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੁੱਪਚਾਪ ਰਣਨੀਤੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ-ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਰਹੱਦੀ ਮੁਖੀ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ ਕਾਰਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਦੇ ਭੇਦ ਅਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮਿੱਤਰ-ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨਾਲ ਨਿਬਟਣ ਦੇ ਉਪਾਏ, ਦੌਲਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਅਤੇ ਦੂਰਲੇ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ—ਇਹ ਸਭ ਦੰਡ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਾਏ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਾਜਾ ਰਾਜ-ਕਾਰਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਰੂਖਾ ਬੋਲਣਾ, ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਬ, ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ਿਕਾਰ, ਜੂਆ—ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮ ਹਨ। ਨਾਲ ਹੀ ਆਲਸ, ਹਠ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਅਤੇ ਫੁਟ ਪਾਉਣਾ ਵੀ। ਇਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਹੈ; ਸੁੱਕਾ ਪੈਣਾ ਅਤੇ ਜੁਲਮ ਰਾਜ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਹਨ। ਕਿਲਾ ਜੇ ਮਸ਼ੀਨਰੀ, ਕੰਧਾਂ, ਖਾਈਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਣ, ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਹੋਣ, ਫੌਜ ਘੱਟ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਕਿਲੇ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਖਰਚ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਤਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਇਕੱਠਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਲੁੱਟ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ 'ਚ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ। ਫੌਜ ਜੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਵਧੂਕ, ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਣਾਦਰਤ, ਉਪਹਾਸਿਤ, ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਬਿਮਾਰ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਦੂਰੋਂ ਆਈ ਹੋਈ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਆਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ—ਜਦੋਂ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਵਾਪਸ ਧੱਕੀ ਜਾਵੇ, ਅੱਗੇ ਵਾਲਾ ਦਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਝੂਠੀ ਅਫਵਾਹ ਫੈਲ ਜਾਵੇ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਕਰਕੇ ਵਿਖਰ ਜਾਵੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿਚ ਫਸੀ ਹੋਵੇ, ਮੂਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮਾਲਿਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਕਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕਤਾਰਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਣ, ਸੰਭਾਲਣ ਔਖਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੰਮ ਆ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਫੌਜ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ। ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਜੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਕਰਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ। ਦੌਲਤ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਗੁੱਸੇ, ਰੂਖੇ ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸ਼ਿਕਾਰ ਅਤੇ ਜੂਏ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਬੁਰਾਈਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਧਰਮ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਰਾਜੇ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਲਈ ਸਿੱਖਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਚੈਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।