ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਧਰਮ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ-ਸਿੱਧਾ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ, ਚੰਗਾ-ਮਾੜਾ, ਅਤੇ ਲੁਕਵੇਂ ਗੁਣ-ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਮੀਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਪਜਾਊ, ਧਰਮਵਾਨ, ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਾਲਾ-ਮਾਲ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੋਣ। ਅਜਿਹੀ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਪਾਣੀ, ਸੜਕਾਂ, ਨਾਵਾਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਮਿਲਕਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਜਿੱਥੇ ਮਜਦੂਰ, ਕਾਰੀਗਰ, ਵਪਾਰੀ ਵੱਧ ਹੋਣ, ਵੱਡੀ ਉਦਯੋਗਤਾ, ਖੇਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਪਿਆਰ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਵਲ ਵੈਰ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਵਾਫਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਭਿੰਨ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਧਰਮਵਾਨ, ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਅਜਿਹਾ ਨੇਤਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਜਾਂ ਵਿਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਜਿਹੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵੱਡੀਆਂ ਹੱਦਾਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਖਾਈਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ। ਕਿਲ੍ਹਾ ਵਿਚ ਪਾਣੀ, ਅਨਾਜ, ਧਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਰਖ ਨੂੰ ਝੱਲ ਸਕੇ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਛੇ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ: ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜੀ, ਜੰਗਲਾਤ, ਰੇਤਲਾ, ਦਲਦਲ ਅਤੇ ਵਣ-ਯੁਕਤ। ਖਜਾਨਾ ਉਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਖਰਚ ਨੂੰ ਝੱਲ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧੇ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ, ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਉਚਿਤ ਮਜਦੂਰੀ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਕਾਬਲ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੇਵਕ ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੁੱਧਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਹੋਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ-ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆਦਰਿਤ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਝੱਲਣ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਆਇਕ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਿਆਇਕ ਅਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਹੋਵੇ। ਦੋਸਤ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲਾ, ਮਨੋਬਲ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਸਹਾਰਾ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਨਿਰਭੀਕਤਾ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ: ਦੂਰੋਂ ਆ ਕੇ, ਸਹੀ ਅਰਥ ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ। ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਫਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੁਦਰਤੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਕ੍ਰਮ ਵਾਲੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੋਸਤ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚਾਈ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿਚ ਸਾਂਝ, ਆਦਿ ਗੁਣ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ: ਨੌਕਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਵਿਚ ਕਾਬਲੀਅਤ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੌਕਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਨੌਕਰ ਨੇ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ। ਨੌਕਰ ਨੇ ਹੋਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣਾ, ਕਠੋਰਤਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਈਰਖਾ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰੇ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ-ਰਹੱਸ, ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਜਾਂ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਫ਼ਸ਼ ਕਰੇ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਉਸ ਰਾਜਾ ਕੋਲੋਂ ਲਵੇ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾ ਵਲੋਂ ਉਪਰਾਧੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਰਾਜਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ; ਉਹ ਲਾਭ ਲਈ ਧਨ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਚੁਸਤ ਨਿਗਰਾਨ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇ: ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ, ਕਿਲ੍ਹੇ, ਪੁਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਣ। ਉਹ ਖਣਿਜਾਂ, ਕਰਾਂ ਦੀ ਵਸੂਲੀ, ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਵਸਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੇ; ਨੇਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਅਠ-ਰੂਪੀ ਕਰਤਵ ਉਠਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਚੋਰੀ-ਛੁਪੇ ਚੋਰਾਂ, ਡਾਕੂਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਵਾਸੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਲਾਲਚ—ਇਹ ਪੰਜ ਡਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਰ ਵਸੂਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਅੰਤਰੰਗ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ, ਪੁੱਤਾਂ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਲਾਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤਦ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਲਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ; ਕਵੀ ਨੇ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇਹਾਂ, ਮਾਮਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਅਸੰਭਵ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਬਿਨਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ। ਅਣਜਾਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਜਾਣੇ ਹੋਏ ਦੀ ਪੱਕੀ ਸਮਝ, ਵਿਵਾਦੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ—ਇਹ ਸਲਾਹ ਦੇ ਫਲ ਹਨ। ਸਾਥੀ, ਉਪਲਬਧੀ ਦੇ ਸਾਧਨ, ਸਥਾਨ-ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡ, ਅਤੇ ਦੁਕਤੀ ਦੇ ਉਪਾਏ—ਇਹ ਪੰਜ ਸਲਾਹ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਮਨ ਦੀ ਸਾਫ਼ਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਕਰਤਬ ਵਿਚ ਕਾਬਲੀਅਤ, ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਅਤੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ—ਇਹ ਉਪਲਬਧੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਅਹੰਕਾਰ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਸੁੱਤੇ-ਸੁੱਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਲੁਕਵੇਂ ਦੋਸ਼ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਕੇਵਲ ਸੁਖ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਨਿਰਭੀਕ, ਯਾਦ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵਕਤਾਵਾਦੀ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਕਰਤਬ ਵਿਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਦੂਤ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਘਾਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਉਹ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਬਿਨਾਂ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਦੇ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਚੁਗਲਖੋਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ; ਕੰਮ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸਮਾਂ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਵੈਰੀ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਖਜਾਨਾ, ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਫੌਜ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੇ; ਲਗਾਵਟ ਅਤੇ ਵੈਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅੱਖਾਂ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਕਰੇ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਜੋ ਉਚਿਤ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਸੂਸ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਪ੍ਰਗਟ ਜਾਂ ਲੁਕਵੇਂ; ਲੁਕਵੇਂ ਜਾਸੂਸ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਵਪਾਰੀ, ਕਿਸਾਨ, ਮਜਦੂਰ, ਤਪਸਵੀ, ਭੀਖਾਰੀ ਆਦਿ ਜਾਸੂਸਾਂ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਮਿਲੇ, ਜਦੋਂ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਫੇਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ; ਕੁਦਰਤੀ ਆਫ਼ਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੇ। ਜੋ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਫ਼ਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਰੋਗ, ਅਕਾਲ, ਅਤੇ ਮਰੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਆਫ਼ਤਾਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ; ਦਿਵਯ ਆਫ਼ਤ ਮਨੁੱਖੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਨੌਕਰ, ਦੋਸਤ, ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਚੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ, ਰਾਜ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਮਿਤ੍ਰਤਾ, ਸਲਾਹ, ਅਤੇ ਆਫ਼ਤਾਂ ਦੇ ਉਪਾਏ—ਇਹ ਸਭ ਰਾਜ-ਧਰਮ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਲਈ ਅਤਿ ਜਰੂਰੀ ਹਨ।