ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੁਸਕਰ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਕਾਗਾਂ ਅਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਲਕਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਈ ਕਾਗ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਹ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਾਗ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲਈ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਉਹ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਹੋਵੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਵੱਡੇ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਕਾਗ ਜੇਕਰ ਪਰਛਾਵਿਆਂ, ਅੰਗਾਂ, ਵਾਹਨਾਂ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਵਲ ਚੁੰਚ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਮਨਚਾਹੇ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਾਗ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਲਾਲ ਜਾਂ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਲਾਲ ਚੀਜ਼ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੈਦ ਹੋਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਪੀਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਉਣ 'ਤੇ ਲਾਭ, ਤੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਜਾਣ 'ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਧਨ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਲਾਭ, ਕੱਚਾ ਮਾਸ ਉਲਟੀ ਕਰੇ ਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਮਿਲਣੀ, ਮਿੱਟੀ ਸੁੱਟੇ ਤਾਂ ਖੇਤਰ ਮਿਲਣੀ, ਜਵੇਹਰ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਯਾਤਰੀ ਲਈ ਕਾਗ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਕਾਮਯਾਬੀ, ਅਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਡਰ ਤੇ ਅਸਫਲਤਾ। ਜੇਕਰ ਕਾਗ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਕਾਂਵਾਂ ਕਰੇ ਤਾਂ ਯਾਤਰਾ ਅਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖੱਬਾ ਕਾਗ ਸ਼ੁਭ, ਸੱਜਾ ਨੁਕਸਾਨ। ਖੱਬਾ ਕਾਗ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ 'ਚ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੱਧਲਾ ਕਾਗ ਸੱਜਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਖੱਬਾ ਕਾਗ ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ 'ਚ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਰਵਾਨਗੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਾਗ ਘਰ 'ਚ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਆਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰੇ ਤਾਂ ਡਰ, ਖੋਹ 'ਚ ਰਹੇ ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਮਲਕਤ। ਕਾਗ ਜੇਕਰ ਪਾਲੇ 'ਤੇ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਭ, ਪਰ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲਾ ਕਾਗ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ। ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਗੰਦ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ। ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਕਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕੁੱਤੇ ਜੇਕਰ ਫੌਜ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭੋਂਕਣ, ਤਾਂ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮੌਤ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸੂੰਘਣ ਤਾਂ ਕਾਮਯਾਬੀ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸੂੰਘਣ ਤਾਂ ਡਰ, ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਸੂੰਘਣ ਤਾਂ ਯਾਤਰਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਾਤਰੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ ਤਾਂ ਰੁਕਾਵਟ, ਰਾਹ ਰੋਕੇ ਤਾਂ ਚੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ। ਜੇਕਰ ਮੂੰਹ 'ਚ ਹੱਡੀ ਜਾਂ ਰੱਸਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨੁਕਸਾਨ, ਜੁੱਤੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ, ਮਾਸ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਸ਼ੁਭ। ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ ਜਾਂ ਵਾਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਭ। ਸਾਹਮਣੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰੇ ਤਾਂ ਡਰ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਤਾ, ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਸ਼ੁਭ। ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਵਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਫਲਤਾ। ਗਿੱਧੜ ਆਦਿ ਵੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਲਾਵਣ ਤਾਂ ਮਾਲਕ ਲਈ ਡਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਉਲਾਵਣ ਖ਼ਤਰਾ ਜਾਂ ਮੌਤ। ਬਲਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਤਾਂ ਮਾਲਕ ਲਈ ਸ਼ੁਭ। ਬਲਦ ਖੁਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਲਈ ਜਿੱਤ। ਗਾਂ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਖਾਣ, ਦਿੱਤੀ ਜਾਣ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਹੋਣ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਤਾਂ ਗਰਭ-ਪਾਤ। ਜੇਕਰ ਗਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਉਦਾਸ ਜਾਂ ਡਰਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਡਰ। ਲੋੜੀਂਦੇ ਅੰਗ ਗੀਲੇ, ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿੱਧੜ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਭੈਂਸ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ। ਘੋੜਾ ਜੇਕਰ ਦੂਜੇ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਪਾਣੀ 'ਚ ਬੈਠੇ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਲੁੱਟੇ ਤਾਂ ਨਾਪਸੰਦ। ਜੇਕਰ ਘੋੜਾ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਡਿਗ ਪਵੇ ਜਾਂ ਸੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਭ। ਜੇਕਰ ਜੌ ਜਾਂ ਮਿਠਿਆਈ ਨਾਪਸੰਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਅਚਾਨਕ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਮੂੰਹ 'ਚੋਂ ਖ਼ੂਨ ਆਵੇ ਜਾਂ ਕੰਪੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ। ਜੇਕਰ ਪਿੱਜਣ ਜਾਂ ਮੈਨਾ ਨਾਲ ਅਕੇਲਾ ਖੇਡੇ ਤਾਂ ਮੌਤ। ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪੈਰ ਚੁੰਚ ਨਾਲ ਚੱਟੇ ਤਾਂ ਨਸ਼ਟਤਾ। ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਰਚੇ ਜਾਂ ਦਿਨ 'ਚ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸੋਵੇ ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਭ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਸੁਸਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਡਰ। ਚੜ੍ਹਣ ਨਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ 'ਚ ਘਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਯਾਤਰਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਛੂਹੇ ਤਾਂ ਯਾਤਰਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਘੋੜਾ ਹਿਨਹਿਨਾਏ, ਪੈਰ ਛੂਹੇ ਤਾਂ ਜੰਗ 'ਚ ਜਿੱਤ। ਹਾਥੀ ਪਿੰਡ 'ਚ ਸੰਭੋਗ ਕਰੇ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਨਸ਼ਟ। ਮਾਦਾ ਹਾਥੀ ਜਣੇ ਜਾਂ ਰੁਤ 'ਚ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਅੰਤ। ਚੜ੍ਹਣ ਨਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ 'ਚ ਘਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਰੁਕਾਵਟ। ਰੁਤ ਖਤਮ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੌਤ। ਸੱਜੇ ਦੰਦ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ। ਬਲਦ, ਘੋੜਾ, ਹਾਥੀ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਭ। ਫੌਜ 'ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪਵੇ ਤਾਂ ਨਸ਼ਟਤਾ। ਉਲਟ ਗ੍ਰਹ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਹਵਾ ਹੋਵੇ, ਛਤਰੀ ਡਿਗੇ ਤਾਂ ਡਰ। ਜੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ ਤਾਂ ਜਿੱਤ। ਜੇਕਰ ਯੋਧੇ ਕਾਗਾਂ ਜਾਂ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਲੋਂ ਘੇਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਚੱਕਰ ਨਸ਼ਟ। ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੁਸਕਰ ਨੇ ਰਾਜ-ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਰਵਾਨਗੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ ਸਮਝਾਏ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਛੁਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਉਤਸ਼ਾਨ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਹ ਉਲਟ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬੁਧ ਉਲਟ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਵਾਨਗੀ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਬੈਧ੍ਰਿਤੀ, ਵਯਤੀਪਾਤ, ਨਾਗ ਜਾਂ ਚਤੁਰਪਦ ਜਾਂ ਕਿੰਤੁਘਨਾ ਸ਼ਕੁਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਰਵਾਨਗੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਅਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਮੌਤ, ਵਿਰੋਧ, ਜਨਮ, ਜਾਂ ਗੰਡ ਜਾਂ ਖਾਲੀ ਤिथि 'ਤੇ ਰਵਾਨਗੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਦਿਸ਼ਾ ਮਿਲੀਆਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੀ। ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਪਰਿਘਾ (ਅਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ) ਨਹੀਂ ਲੰਘਣਾ; ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਮੰਗਲ ਦੇ ਦਿਨ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵੀ ਛੱਡੋ। ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ; ਪਰ ਛਾਇਆ ਸਮੇਂ ਦੱਸੇ: ਸੂਰਜ ਲਈ ਵੀਹ, ਚੰਦ ਲਈ ਸੋਲ੍ਹ, ਮੰਗਲ ਲਈ ਪੰਦਰਾਂ, ਬੁਧ ਲਈ ਚੌਦਾਂ, ਗੁਰੂ ਲਈ ਤੇਰਾਂ, ਸ਼ੁਕਰ ਲਈ ਬਾਰਾਂ, ਸ਼ਨੀ ਲਈ ਗਿਆਰਾਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਤਸ਼ਾਨ ਜਨਮ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਧਨੁ, ਜਾਂ ਸਿੱਧਾ ਉਤਸ਼ਾਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਰਵਾਨਗੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੋ। ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਰਾਜਾ, ਮੰਤਰੀ, ਕਿਲਾ, ਖਜ਼ਾਨਾ, ਦੰਡ, ਮਿੱਤਰ, ਤੇ ਖੇਤਰ—ਇਹ ਰਾਜ ਦੇ ਸੱਤ ਅੰਗ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਚੱਕਰ 'ਚ ਵਾਧਾ ਰਾਜਾ ਕਰੇ। ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਪਹਿਲਾ ਮੰਨੋ; ਪੜੋਸੀ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੀ। ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿੱਤਰ, ਫਿਰ ਵੈਰੀ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਫਿਰ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਫਿਰ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਵੈਰੀ। ਫਿਰ ਪਿੱਛੇ ਪਕੜਨ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ 'ਚੀਕ' ਵਾਲਾ, ਫਿਰ 'ਚੀਕ ਦਾ ਸਰ'—ਇਹ ਸਭ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਵੀ ਪੱਕੀ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਰੋਕ ਸਕੇ ਜਾਂ ਫ਼ਾਇਦਾ ਦੇ ਸਕੇ, ਉਹ 'ਨਿਊਟ੍ਰਲ' ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ ਜਾਂ ਫ਼ਾਇਦਾ ਦੇ ਸਕੇ, ਉਹ 'ਅਲਪ-ਭਾਵ' ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਵੈਰ-ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਚੱਕਰ, ਬਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵੈਰੀ: ਪਰਿਵਾਰਕ, ਤਤਕਾਲ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ; ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪਰਿਵਾਰਕ। ਤਤਕਾਲ ਵੈਰੀ ਵੀ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ; ਪਿੱਛੇ ਪਕੜਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਵੈਰੀ। ਪਿੱਛੇ ਪਕੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਧਿਅਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੋ; ਪੁਰਾਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਮਿੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਕਰੋ। ਮਿੱਤਰ ਨੇੜਤਾ ਕਰਕੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਤੋੜੇ। ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਤਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਣ ਨਾ, ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਬਣੇ। ਪੁਸਕਰ ਨੇ ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ: ਮੈਂ ਸੰਧੀ, ਭੇਦ, ਦਾਨ ਤੇ ਦੰਡ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੇ; ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਲਈ ਦੰਡ ਦੱਸਿਆ, ਹੁਣ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਖੇਤਰ ਲਈ ਦੰਡ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਦੰਡ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ: ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਗੁਪਤ; ਜਿਵੇਂ ਲੁੱਟ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ, ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਲਾਉਣਾ। ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼, ਅੱਗ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਏਜੰਟਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਾਰਨਾ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ। ਦੰਡ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਭਾਰਗਵ, ਅਣਦੇਖੀ: ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਜੰਗ 'ਚ ਸੋਚੇ 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ।' ਜੇਕਰ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਹਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਧੀ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸੰਧੀ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸਥਾਨ, ਤੇ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ ਧਨ ਦੀ ਹਾਨੀ। ਜੇਕਰ ਭੇਦ ਜਾਂ ਦੰਡ ਹਾਨੀ ਲਿਆਉਣ, ਤਾਂ ਅਣਦੇਖੀ ਅਪਣਾਓ; 'ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ।' ਨਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ, ਨਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ; ਐਸੇ ਸਮੇਂ ਅਣਦੇਖੀ ਅਪਣਾਓ। ਜੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਅਤੇ ਹਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੇ। ਮੱਝਾਠੀ ਦੇ ਝੂਠ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨ ਰਾਹੀਂ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਉਤਾਵਲਾ ਕਰੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਵੱਡੇ ਪੰਛ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹੋ, ਫਿਰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਿਖਾਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕੁਨ ਦਿਖਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਾਂ ਅਤੇ ਮਾਯਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੈਰੀਆਂ 'ਚ ਉਤਾਵਲਾਪਨ ਪੈਦਾ ਕਰੋ। ਸਾਧੂ ਜੋ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਾਵਲਾ ਕਰੇ। ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੋ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਲਈ—'ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆ ਗਈ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰੋ!' ਜੰਗ ਆਵੇ ਤਾਂ ਕਹੋ—'ਹੋਰ ਸਭ ਮਾਰੇ ਗਏ!'—ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਕਰੋ, ਐਲਾਨ ਕਰੋ ਕਿ ਵੈਰੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਵਿਆ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ; ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਾਯਾ ਵਿਦਿਆ ਦਿਖਾਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਸਕਰ ਨੇ ਰਾਜ-ਚਲਣ, ਸ਼ਕੁਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਰਾਜ-ਅੰਗ, ਵੈਰੀ-ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਯੁਕਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ, ਪਰਮ-ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈ।