ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਈ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ, ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਮੋਹਰ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਪਹਿਨਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਪਾਪੀ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਪਾਪੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ। ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਪਾਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਚੀ ਜਾਂ ਗੋਦਾਮਦਾਰ ਬਣਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ, ਸਰਹੱਦੀ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਸਾਂਝ ਕਰਕੇ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਕੱਟ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਸੂਲੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬੇਲੋੜੀ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਗੰਦ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਾਰਸ਼ਾਪਣੇ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਗੰਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਾਫ ਕਰੇ। ਜੋ ਮੂਰਤੀਆਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਮੁਦਰਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੋਲ ਜਾਂ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਪਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਠੀਕ ਕੀਮਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਮਾਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਵਟ ਕਰਨ ਜਾਂ ਝੂਠੇ ਨਾਂਅ ਹੇਠ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜਾਲਸਾਜੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਪਰ ਨਕਲੀ ਸਿੱਕੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਮਿਲੇ। ਝਗੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਹਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੰਨ੍ਹਾ ਵਰਜਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਣ 'ਤੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ, ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਲ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਝੂਠੇ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨਕਲੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦਿੰਦਾ, ਜਾਂ ਪਤੀ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨ, ਨੱਕ ਜਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਾਂਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਖੇਤ, ਘਰ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਿਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵਧਾ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੋਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੋਸ਼ੀ ਰਹਿ ਚੁੱਕਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਥ ਜਾਂ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਨਸਾਫੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਾਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਰਿਆ" ਅਤੇ ਮੁੜ ਝਗੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁੰਦ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਬੁਲਾਏ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਦਿਨ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਲੱਗੇ ਕਿ ਵੈਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਦ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਸਦੇ ਸੈਨਿਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਨੌਕਰ ਚੰਗੀ ਤਨਖ਼ਾਹ 'ਤੇ ਹਨ, ਫੌਜ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਛਾਵਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਵੈਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਣਹੋਣੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਭੂਚਾਲ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਫੜਕਣ ਜਾਂ ਸੁਪਨਾ ਚੰਗਾ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਚੰਗਾ ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਸ਼ਕੁਨ ਮਿਲੇ, ਤਦ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਚਲਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਫੌਜ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਫੜਕਣਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਪਿੱਠ ਜਾਂ ਦਿਲ 'ਤੇ ਨਹੀਂ। ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਸੋਜ, ਜਾਂ ਫੜਕਣ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਦੱਸਾਂਗਾ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਵੀ। ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਘਾਹ ਜਾਂ ਦਰੱਖਤ ਉੱਗ ਆਉਣ, ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਿਸਾਈ, ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੀ ਮੂੰਡ, ਮੁੰਡਨ, ਨੰਗਪਣ, ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣਾ, ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ ਹਨ। ਉੱਚਾਈ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣਾ, ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ, ਗਾਣਾ, ਤੰਤੂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰਸਨਾ ਲਈ ਵਜਾਉਣਾ, ਟਹਿਨੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ, ਕਮਲ ਜਾਂ ਤਾਮਾ ਲੈਣਾ, ਸੱਪ ਮਾਰਨਾ, ਲਾਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ, ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਨਾਲ ਸਪਰਸ਼, ਇਹ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ, ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਜਾਂ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ 'ਤੇ ਡਿੱਗਣਾ, ਦੇਵਤਾ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖਣਾ, ਦੇਵਤਾ, ਦੁਜਾਤੀ, ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ, ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਰਾਗ-ਰਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ ਹਨ। ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨਾ, ਗੋਬਰ ਵਾਲੇ, ਮੈਲੇ ਜਾਂ ਸਿਆਹੀ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਗੁਆਉਣਾ, ਉਲਟੀ ਆਉਣੀ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਣਾ, ਬਿਮਾਰ ਹੋਣਾ, ਫਲ ਗੁਆਉਣਾ, ਧਾਤੂ ਟੁੱਟਣਾ, ਘਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣਾ, ਘਰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਸੂਰ, ਭੂਤ, ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਬਾਂਦਰ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਦੁਆਰਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਣਾ, ਤੇਲ ਪੀਣਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਮਾਲਾ ਪਾਉਣਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭ ਸੁਪਨੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੰਦੇ ਜਾਵਣ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਭਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਦੁਜਾਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਹਰਿ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਆਦਿਕ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਫਲਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਪਹਰ ਦੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਤੀਜੇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਚੌਥੇ ਦੇ ਅੱਧੇ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਦਸ ਦਿਨ ਜਾਂ ਸਵੇਰੇ ਤੱਕ। ਜੇ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਦੋਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਖ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਨਤੀਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਜਾ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਨਿਆਂ, ਸਜ਼ਾ, ਚੰਗੇ-ਮਾੜੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰਖਿਆ ਹੋ ਸਕੇ।