ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, Puṣkara ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਚਲਾਉਣ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਸੰਭਾਲਣ ਦੀਆਂ ਵਿਦੀਆਂ ਬਤਾਈਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਜ-ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਕੁਲ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ valerian ਅਤੇ ਕਸੂਰ, ਤੇ ਤੇਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੋਹਕ ਸੁਗੰਧ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ tagara ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਜੈਸਮੀਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ vakula ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਹ ਸੁਗੰਧ ਹੋਰ ਵੀ ਰੁਚਿਕਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ madder, tagara, cola, ਦਾਲਚੀਨੀ ਦੀ ਛਾਲ, vyāghranakha, nakha ਅਤੇ gandhapatra ਮਿਲਾ ਕੇ ਤੇਲ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਲ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੇਲ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਵੱਧ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲਈ, cardamom, ਲੰਗ, kakkola, ਜਾਇਫਲ, ਲੰਬੀ ਮਿਰਚ ਅਤੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਪੂਰ, ਕੇਸਰ, ਕਸੂਰ, deer musk, hareṇuka, kakkola, cardamom, ਲੰਗ ਅਤੇ ਜਾਤੀ ਫਲ ਵੀ ਇਸ ਸੁਗੰਧ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਲਚੀਨੀ ਦੇ ਪੱਤੇ, cyperus ਦੀ ਜੜ, musta, creeper, kastūrikā, ਲੰਗ ਦੀਆਂ ਕਾਂਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲ—all ਇਹ ਪਦਾਰਥ ਜਦੋਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। Areca nut, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੜਵੀਆਂ ਦੰਦ-ਸਾਫੀ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਗਾਂ ਦੀ ਮੂਤ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਕੇ, Areca nut ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਮੂੰਹ ਲਈ ਸੁਗੰਧ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਾਲਚੀਨੀ ਅਤੇ pathyā ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਅੱਧਾ śaśibhāga, ਅਤੇ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਮਿਲਾ ਕੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲਈ ਰੁਚਿਕਾਰ ਪਦਾਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ। Puṣkara ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਜ-ਚਲਾਉਣ ਦੀਆਂ ਵਿਦੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ: ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੋਂ ਕਲਾ ਸਿੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ। ਸਰੀਰਕ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਰਾਖੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ, ਲਾਲਚੀ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਕੇ ਵੀ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੇ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦਫਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ, ਸ਼ਰਾਬ, ਜੂਆ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੋਣਾ, ਬੇਮਕਸਦ ਘੁੰਮਣਾ, ਕਠੋਰ ਬੋਲ, ਨਿੰਦਾ, ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦਾ ਗਲਤ ਵਰਤਾਓ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਨਾਸ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਉਣ-ਦੇਖਭਾਲ, ਧਨ ਦਾ ਗਲਤ ਵਰਤਾਓ ਅਤੇ ਵਿਘਨ-ਵਿਕਾਰ ਰਾਜ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਲਤ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਦਾਨ, ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਜਾਂ ਲਾਲਚੀ ਦਾਨ, ਇਹ ਅਧਰਮ ਕਰਤੂਤਾਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਅਧਰਮ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਾਮ, ਗੁੱਸਾ, ਮਦ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾ ਅਤੇ ਦੇਸ਼-ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਹਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਅੰਦਰੂਨੀ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਦਾਦਾ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਸਾਥੀ, ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਾਂ ਵੈਰੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਮਿਤਰ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਦੇਸ਼, ਕਿਲ੍ਹਾ, ਖਜਾਨਾ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਸਾਥੀ—ਇਹ ਸੱਤ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਮੁਢਲਾ ਅੰਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਸ ਨਿਰਭਰਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਿਰ ਸਖਤੀ ਜਾਂ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਖੌਲ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੀ ਆਦਤ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਰਮ ਮਸਕਾਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਆਲਸੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਾਮ, ਅਹੰਕਾਰ, ਅਹੰਕਾਰ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਅਪਰੀਤਿ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧੀਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨਸੂਬਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਪਤ ਯੋਜਨਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦਿੱਖ, ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਚਾਲ, ਕੰਮ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ, ਅੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ। ਰਾਜਾ ਜੇ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਸਲਾਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਚੇ; ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸਲਾਹ ਦੀ ਫੈਸਲਾ ਇਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰੇ। ਰਾਜਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਤ੍ਰੈ-ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਪੁਨਿਸ਼ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਜਾਂਚ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਧਨ-ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਜਗਤ ਤੋਂ ਜੀਵਨ-ਮੂਲ ਸਿੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੁਗਣ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਗਣ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਅਮਰ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟਣਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿਰਧਨ, ਅਸਹਾਇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਵਿਧਵਾ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਗ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਿਤ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣਾ, ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਹਰ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤਪਸਵੀਆਂ 'ਤੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਭਰੋਸਾ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਬਗਲੇ ਵਾਂਗ ਸੋਚੋ, ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਭੇੜੀਆ ਵਾਂਗ ਫੜੋ, ਖਰਗੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਿੱਛੇ ਹਟੋ, ਤੇ ਸੂਰ ਵਾਂਗ ਪੱਕੀ ਚੋਟ ਲਗਾਓ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, Puṣkara ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਚਲਾਉਣ, ਰਾਜ-ਸੰਭਾਲਣ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ-ਮਨ-ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਨੈਤਿਕ, ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣਾਏ।