ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਰਾਜਧਰਮ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਚੱਜੇ ਰਸਤੇ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੌਕੇ ‘ਤੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸਤ੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਛੁਹ ਕੇ, ਕਪਿੱਥਾ ਦੇ ਚੂਰਨ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਧ ਅਤੇ ਜੋ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਘੀ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੀ ਸੁਗੰਧ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ, ਪਚਨ, ਧਿਆਨ, ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣਾ, ਜਗਾਉਣਾ, ਧੂਪ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਾਉਣਾ—ਇਹ ਅੱਠ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ। ਇਹ ਕੰਮ ਕਪਿੱਥਾ, ਬਿਲਵਾ, ਆਮ ਅਤੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਦਾਰਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕਸਤੂਰੀ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਰਲਾ, ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੀ ਲੱਕੜੀ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਦ ਫੁੱਲ, ਬਾਲਾ, ਕੁੰਦੁਰੂਕਾ, ਗੁਗਗਲੂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਕਾ ਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਜਾ ਰਾਲ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਹ ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਕਵੀ (21) ਧੂਪ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨਚਾਹੀ ਗਿਣਤੀ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸਰਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਨਖ, ਤਿਲ ਦੀ ਖਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਧੂਪ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਮਾਸੀ, ਸੁਰਾ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਠਾ ਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਰਤਣ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਸਤੂਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਅਰਧ ਮਾਤਰਾ ਵਲੇਰੀਅਨ, ਕਸਤੂਰੀ ਅਤੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਕੇਸਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਟਗਰਾ ਮਿਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਵਕੁਲਾ ਫੁੱਲ ਮਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਜੀਠ, ਟਗਰਾ, ਚੋਲਾ, ਦਾਲਚੀਨੀ ਦੀ ਛਾਲ, ਵਿਆਘਰਨਖ ਅਤੇ ਨਖ, ਗੰਧਪੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤੇਲ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਵੱਧ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ ਮਿਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਲ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲਈ ਇਲਾਇਚੀ, ਲੌਂਗ, ਕੱਕੋਲਾ, ਜਾਇਫਲ, ਪੀਪਲ, ਅਤੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਪੂਰ, ਕੇਸਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਕਸਤੂਰੀ, ਹਰੇਣੁਕਾ, ਕੱਕੋਲਾ, ਇਲਾਇਚੀ, ਲੌਂਗ ਅਤੇ ਜਾਤੀ ਫਲ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਲਚੀਨੀ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਨਗਰਮੋਥਾ, ਮੁਸਤਕ, ਲਤਾ, ਕਸਤੂਰੀਕਾ, ਲੌਂਗ ਦੇ ਕਾਂਟੇ, ਜਾਤੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਫਲ—all ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂੰਹ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੁਪਾਰੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੂੰਹ ਲਈ ਸੁਗੰਧ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੜਵੀ ਦੰਦਕਾਸੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਗਾਂ ਦੇ ਪਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਵਾਂਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਮੂੰਹ ਲਈ ਸੁਗੰਧ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਾਲਚੀਨੀ ਅਤੇ ਪਥਿਆ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭਾਗਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸੁਆਦਲੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕਲਾਵਾਂ ਸਿਖਾਵੇ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਨਿਗਰਾਨ ਵੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ, ਲੋਭੀਆਂ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਵਧੇਰੇ ਅਜਾਦ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੇ ਕੇ ਬਾਂਧੇ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪ ਸ਼ਿਕਾਰ, ਮਦਿਰਾ, ਜੂਆ ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦ ਨਾ ਕਰੇ, ਵਿਅਰਥ ਘੁੰਮਣ, ਕਰੜੇ ਬੋਲ, ਨਿੰਦਾ, ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰੇ। ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ, ਧਨ ਦੀ ਨਾਸਮਝ ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਵਿਅਵਸਥਾ ਦਾ ਨਾਸ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੀ ਨਸ਼ਟਿ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਗਲਤ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਦਾਨ, ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਜਾਂ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਦਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਹਨ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਨਸ਼ਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਹਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਫਿਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੋ; ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬਣਾਵਟੀ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਦਰ ਦਿਓ। ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਦਾਦਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਥੀ, ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਮੁਖੀ ਜਾਂ ਵੈਰੀ, ਅਤੇ ਬਣਾਵਟੀ ਮਿੱਤਰ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਦੇਸ਼, ਕਿਲ੍ਹਾ, ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਸਾਥੀ—ਇਹ ਸੱਤ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਮੁੱਖ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ; ਰਾਜ ਉਸ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪੈਣ ‘ਤੇ ਕਦੇ ਕਠੋਰਤਾ, ਕਦੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਦੰਡਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਨਾ ਬਣੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਨੌਕਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਉਪਹਾਸੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਖਿਆਤਿ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੀ ਆਦਤ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮਿੱਠਾ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਾਮ, ਅਹੰਕਾਰ, ਮਾਣ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਚੰਗੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਢਿੱਲਾ ਹੋਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਰੂਪ, ਇਸ਼ਾਰੇ, ਚਾਲ, ਕੰਮ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ—ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨਾਲ—ਅੰਦਰਲੀ ਗੱਲ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲੇ ਸਲਾਹ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਰਾਜਧਰਮ, ਸਰੀਰਕ ਸੁਚੱਜ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।