ਭਾਰਗਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੋੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਕਤਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਹਟਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਛਿਤ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਹੜੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਹਟਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਗਵ ਜੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਖੇਡਾਂ, ਲਗਨ, ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਛੂਹਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਸੀਨਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਹ ਛੋਟੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਮੰਗ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਨੂੰ ਬੜਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸਮਝਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੇ ਫਲ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਭੇਜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਵਲੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਰਖਦੀ ਹੈ। ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੱਤਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਗਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਛੂਹਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਕਪੀਠਾ ਚੂਰਨ ਤੇ ਦਹੀਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਵੀ। ਘਿਉ, ਜਦੋਂ ਦੁੱਧ ਤੇ ਜੌ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸੁਗੰਧ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ, ਜਲ ਪਾਨ ਕਰਨਾ, ਉਲਟੀ ਕਰਵਾਉਣੀ, ਮਨਨ ਕਰਨਾ, ਪਕਾਣਾ, ਜਾਗਣਾ, ਤੇ ਧੂਪ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਅੱਠ ਕਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਪੀਠਾ, ਬਿਲਵ, ਆਮ, ਤੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ ਜਲ ਨਾਲ ਧੋਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਸਤੂਰੀ ਵਾਲੇ ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸਰਲਾ, ਦੇਵਦਾਰੁ, ਕਪੂਰ, ਕੁੰਦ, ਬਾਲਾ, ਕੁੰਦੁਰੂਕ, ਗੁੱਗਲ, ਤੇ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਰਜਾ ਰੇਜ਼ਿਨ ਸਮੇਤ, ਕੁੱਲ ਇਕਵੀ ਧੂਪਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮਨ ਚਾਹੇ ਧੂਪ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ ਦੇ ਦੋ ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸਰਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਨਖ, ਤਿਲ ਦੀ ਖਲੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਰਤਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਮਾਸੀ, ਸੁਰਾ, ਤੇ ਕੁਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤਿੰਨ ਚੀਜਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਕਸਤੂਰੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਜਲ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਰਧ ਮਾਤਰਾ ਵਾਲੇ ਵਲੇਰੀਅਨ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਤੇਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਰਧ ਟਾਗਰਾ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਾਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਵਕੁਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਸੁਗੰਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮੰਜਿਠ, ਟਾਗਰਾ, ਚੋਲਾ, ਦਾਲਚੀਨੀ ਦੀ ਛਾਲ, ਵਿਆਘ੍ਰਨਖ, ਨਖਾ, ਤੇ ਗੰਧਪੱਤਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤੇਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਤੇਲ, ਜਦੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੋਟੀ ਇਲਾਇਚੀ, ਲਵੰਗ, ਕੱਕੋਲਾ, ਜਾਇਫਲ, ਲੰਬੀ ਮਿਰਚ, ਤੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪੱਤੇ—ਇਹ ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਪੂਰ, ਕੇਸਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਕਸਤੂਰੀ, ਹਰੇਣੁਕਾ, ਕੱਕੋਲਾ, ਇਲਾਇਚੀ, ਲਵੰਗ, ਤੇ ਜਾਤੀ ਫਲ—ਇਹ ਵੀ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲਈ ਹਨ। ਦਾਲਚੀਨੀ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਮੁਸ਼ਕਬਲਾ, ਮੁਸਤਾ, ਵੈਲਣੀ, ਕਸਤੂਰੀਕਾ, ਲਵੰਗ ਦੇ ਕਾਂਟੇ, ਜਾਤੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਦੋਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੁਪਾਰੀ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੌੜੀਆਂ ਦੰਦਕਾਸੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਗਊ ਮੂਤਰ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਕੇ, ਸੁਪਾਰੀ ਵਾਂਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਲਈ ਸੁਗੰਧੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਾਲਚੀਨੀ ਤੇ ਪਾਥਿਆ ਬਰਾਬਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਅੱਧਾ ਸ਼ਸ਼ਿਭਾਗਾ, ਤੇ ਬੀੜੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉਤਨੀ ਹੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮੂੰਹ ਦੀ ਚੀਜ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿਵਾਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ, ਸੱਚੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹੀ ਕਲਾਵਾਂ ਸਿਖਵਾਏ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਦੇਹਿਕ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਗਰਾਨ ਵੀ ਲਗਾਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ, ਲਾਲਚੀ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਣਨਿਆੰਤਰਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ। ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ, ਮਦਿਰਾ, ਜੂਆ, ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰਾਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਣਾ, ਵਿਅਰਥ ਘੁੰਮਣਾ, ਰੁੱਖੀ ਬੋਲੀ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ, ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾਵਾਂ, ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਦੁਰਪਯੋਗ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ, ਧਨ ਦਾ ਗਲਤ ਉਪਯੋਗ, ਤੇ ਵਿਅਵਸਥਾ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਲਤ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਅਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਸਵਾਰਥੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪੀ ਕਰਮ ਹਨ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਨਸ਼ਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲਾਲਚ, ਤੇ ਮਾਣ—all ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਆਪਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਸਵੱਛ, ਸੁਗੰਧਿਤ, ਤੇ ਨੈਤਿਕ ਬਣਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।