ਹਰ ਰੋਜ਼, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸੌ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਤ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਭੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ 'ਅਦਿਵਾਸ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਤਲ੍ਹੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਯਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਮੇਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਚੱਕਰ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਹੈ।” ਚੌਦਵੀਂ ਤਿਥੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਕਾਵ' ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਚਤੁਰਪਦ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ 'ਜੀਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ' ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ: ਅ, ਇ, ਉ, ਏ, ਓ—ਇਹ ਵੌਵਲਾਂ ਨੰਦਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿਥੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹਨ। ਚੌਦਵੀਂ ਤਿਥੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਕਾਵ' ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਚ ਚਤੁਰਪਦ ਚਿੰਨ੍ਹ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਨੇਕਾਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਕਿਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਘੇਰਾਵਾਂ, ਸੇਵਾ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਟੋਣੇ-ਟੋਟਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਮਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੀ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਛੇ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸੁਣੋ। ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸ ਕੇ, ਇਹ ਅਠ-ਅਠ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ 'ਚ ਲਿਖਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਵਸੁ ਅੱਠ ਹਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਸ ਹਨ, ਰਸ ਛੇ ਹਨ, ਵੇਦ ਚਾਰ ਹਨ, ਗ੍ਰਹ ਨੌ ਹਨ, ਰੁੱਤ ਛੇ ਹਨ, ਭੇੜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ... ਇਹ ਸਾਰੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਖੇ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਮੰਤ੍ਰ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਯੋਜਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਾਂਛਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੀ ਸਿਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਛੇ-ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਕੇ, ਤ੍ਰੈ-ਭਾਗ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੁ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਸਮਝਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਵਰਿਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਰੀਤਾਂ ਵੀ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਹਿਲਾ ਮਨੁ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨੁ ਸੀ।” ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਮਰਨ ਅਤੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੌਤ 'ਤੇ ਸੁਗਤਿ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਨੁ, ਵਿਣੁ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ, ਹਾਰੀਤਾ, ਅਤ੍ਰੀ, ਯਮ, ਅੰਗਿਰਸ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਦਕਸ਼, ਸੰਵਰਤਾ, ਸ਼ਾਤਾਤਪ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਆਪਸਤੰਬ, ਉਸ਼ਨਸ, ਵਿਆਸ, ਕਾਟਯਾਯਨ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਗੋਤਮ, ਸ਼ੰਖਾ, ਅਤੇ ਲਿਖਿਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਬੋਲਿਆ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!” ਹੁਣ, ਇੱਕ-ਸੌ-ਛਿਆਸਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ, ਵਰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ-ਸੌ-ਅਠਾਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ ਮਹਾ-ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ-ਸੌ-ਸੱਤਰਵੇਂ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਸੌ-ਬਹਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ-ਸੌ-ਅਠਾਹਠਵੇਂ, ਇੱਕ-ਸੌ-ਅੱਸੀਵੇਂ, ਇੱਕ-ਸੌ-ਬਾਨਵੇਂ, ਇੱਕ-ਸੌ-ਚੁਰਾਨਵੇਂ, ਇੱਕ-ਸੌ-ਪਚਾਨਵੇਂ, ਇੱਕ-ਸੌ-ਛਿਆਨਵੇਂ, ਅਤੇ ਦੋ-ਸੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਿਥੀਆਂ, ਪੂਰਨਮਾਂ, ਹਫਤਾਵਾਰੀ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਦਾਨ ਦੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋ-ਸੌ-ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ ਨਰਕ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਇ, ਮੰਤ੍ਰ, ਰੀਤਾਂ, ਵ੍ਰਤ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ, ਆਤਮ-ਜਿੱਤ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।