ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਵਿਧੀਕ ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਉਚਿਤ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਿੰਗ ਦੇ ਲੰਬੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਲਿੰਗ ਦੇ ਆਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ auspicious mark ਦੀ ਲਾਈਨ, ਹੱਥ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਨੌ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਵਿੱਚ, ਗਹਿਰਾਈ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਦੋਵੇਂ ਨਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਹੱਥ ਦੇ ਪਾਸ ਇੱਕ-ਅੱਧ ਹੱਥ ਦੇ ਲਿੰਗ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੌੜਾ ਅਤੇ ਗਹਿਰਾ ਹਿੱਸਾ ਅੱਠ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਧਾ ਨੌ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਇੱਕ-ਅੱਧ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੈਵ ਲਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਲੰਬਾਈ ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ auspicious mark ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਹਰ ਥਾਂ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੀ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲਾਈਨ, ਚੌੜਾਈ ਅਤੇ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਤਿਹਾਈ ਵਾਧੇ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਦਾ ਆਕਾਰ ਤਲ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਸੁਖਮ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। auspicious mark ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਦੋ auspicious ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇਠਾਂ ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲਾਈਨਾਂ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਲਿੰਗ ਰਤਨ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਲਿੰਗ 'ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੋ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਲ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੁਖ 'ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਕਲਣ ਲਈ, ਘੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਰਤ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜਯ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਾਰੀਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆਏ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਣ। ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਧੂਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਾਸਟਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਗੀਤ ਗਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਤ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ, ਜਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਵਰਤ ਕੇ। ਰੰਗ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਧੀ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗੁੜ, ਲੂਣ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਣਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਟੀ, ਗੋ-ਮਲ, ਗੋ-ਮੂਤਰ, ਭਸਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਲ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਗਵਿਆ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਉਕਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਸਭ ਔਸ਼ਧੀ ਜਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਸਿੰਗ, ਜੌ ਦਾ ਜਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਔਸ਼ਧੀ ਜਲ ਨਾਲ ਵੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਜਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਜਲ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘੜਿਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਦਾ ਜਲ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਨ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧੀ ਅਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਕਵਚ ਅਤੇ ਲਾਲ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲਾਲ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਕਰਨੀ, ਰੱਖਿਆ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ; ਘੀ, ਜਲ, ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਸੂਤ ਦੀ ਸੰਕੇਤਿਤ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ। ਸਮੱਗਰੀ, ਸਤੋਤ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੁਰੁਸ਼ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ; ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, "ਉਠੋ, ਪ੍ਰਭੂ!" ਕਹਿਣਾ। ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਥ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਲਿਆਉਣਾ; ਪਾਵਿਲੀਅਨ ਵਿੱਚ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ। ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ auspicious ਸੀਟ 'ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾਉਣਾ; ਪੱਛਮੀ ਪੈਡੈਸਟਲ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਥਰ ਰੱਖਣਾ। ਹਥਿਆਰ, ਅਸਤਰ, ਸੌ ਰੀਡਾਂ ਦੀ ਸੀਟ, ਨੀਂਦ ਦਾ ਘੜਾ, ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ; ਸ਼ਿਵ ਕੋਣ 'ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਅਰਘਿਆ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ। ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀਟ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ; ਉਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ। ਧੂਪ, ਪੂਜਾ, ਪੋਸ਼ਾਕ ਅਤੇ ਕਵਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ; ਘਰ ਦੀ ਭੋਗ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ। ਘੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ; ਅਧਿਆਪਕ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਛੱਤੀ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਭੂਮੀ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਗੁੱਝ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਤ੍ਰੈਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕਤੀ ਤੱਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ, ਰਚਨਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ। ਹਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਅਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਅਤੇ ਹਰਾ—ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਣੀ। ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਯਜਮਾਨ, ਸੂਰਜ, ਜਲ, ਪਵਨ, ਚੰਦ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ। ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਉਗ੍ਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਭਵ, ਮਖੇਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਦੇਵ, ਭੀਮ—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। 'ਲਾ', 'ਵਾ', 'ਸ਼ਾ', 'ਚਾ', 'ਯਾ', ਅਤੇ 'ਹਾ' ਦੇ ਤਿੰਨ ਮਾਪ, ਪ੍ਰਣਵ, ਹਿਰਦੇ, ਅਣੁ ਜਾਂ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ—ਇਹ ਵਰਤਣੀ। ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਰੂਪ ਜਾਂ ਪੰਜ ਤੱਤ—ਧਰਤੀ, ਜਲ, ਅੱਗ, ਪਵਨ, ਆਕਾਸ਼—ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਅਧਿਪਤੀਆਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਧਰਣੀਧਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਈਸ਼ਾ, ਸਦਾਖਿਆ—ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਜਾਂ ਅਜਾਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੱਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਤੱਤ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ; ਰੂਪ, ਬੰਧਨ, ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਵੀ। ਪਚੀ, ਫਿਰ ਅੱਠ, ਪੰਜ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ—ਇਹ ਤੱਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ। "ਓਮ ਹਾਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਹਾਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੱਤ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੂਪ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਨਾਭੀ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ, ਘੰਟੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਲੰਬੀ ਕਰਕੇ, causal principle (ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ) ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਧੁਨੀ ਦਵਾਦਸ਼ਾਂਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣੀ। ਮੰਤ੍ਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸੁਆਦ ਵਾਂਗ, ਦਵਾਦਸ਼ਾਂਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਰੂਪ, ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਣਾ। ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਅਠਤੀ ਰਸ਼ਮੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਵਿਧੀਕ ਰੀਤਾਂ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।