ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਵਾਸ্তু ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਾਸ্তু ਦੇ ਅੰਦਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਰੁਣੀ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ, ਜੋ ਛੇ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਕੋਨੇ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਮਾਸ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ ਨੂੰ ਛੇ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕਾਲਾ ਚਨਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਾ ਦੇ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਨੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਯਾ ਦੇ ਲਈ ਵੀ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਚੌਕਣੇ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਪੰਜ ਗੋ-ਉਤਪਾਦ ਅਤੇ ਘੀ ਵਾਲਾ ਖੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਹਵਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਚਾਰ ਵਾਸਤੁ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ—ਚਰਕਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ—ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਰਕੀ ਨੂੰ ਮਾਸ ਅਤੇ ਘੀ, ਵਿਦਾਰਿਆ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਪੁਤਨਾ ਨੂੰ ਪਿੱਤ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਭੇਟ, ਅਤੇ ਪਾਪਰਾਖਸੀ ਨੂੰ ਹੱਡੀਆਂ, ਖੂਨ ਅਤੇ ਪਿੱਤ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਚਨਾ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ, ਅਰਯਮਨ ਨੂੰ ਦਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਪਕਵਾਨ, ਅਤੇ ਜੰਭਕਾ ਨੂੰ ਮਾਸ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਪਿਲਪਿੰਜਾ ਨੂੰ ਲਾਲ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਵਾਸਤੁ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਘਰ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਕਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕਿਆਸੀ ਆਸਨ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਅਤੇ ਛੇ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਆਸਨ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਰੱਖਵਾਲੇ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਨਾਗ ਆਦਿ ਦੋ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਛੇ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਆਸਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੌਂ-ਆਸਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਮਜਲੇ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਆਸਨ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਲਾਈਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਸਟ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜੈਅ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਿਧੀ ਸੌ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਗ੍ਰਹ, ਸਕੰਦਾ ਆਦਿ, ਅਤੇ ਛੇ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਆਸਨ ਉਥੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਰਕਾ ਆਦਿ ਤੱਤ ਆਸਨ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਈਨਾਂ ਅਤੇ ਪੋਸਟਾਂ ਨਾਲ; ਖੇਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਚੌਂਤੀ ਆਸਨ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਚੌਂਸਠ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਠ ਅਸਾਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਪਚਵੀਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੌਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਚਰਕਾ ਆਦਿ, ਰੱਜੂ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੂਰਵਜ ਵੀ। ਵਾਸਤੁ-ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝੋ; ਉਥੇ ਨਿਆਸਾ ਨੌਂ ਵਾਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਵਾਸਤੁ ਅਨੁਸਾਰ। ਵੇਤਾਲ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਬੇਦੀ ਵਿੱਚ, ਵਾਸਤੁ ਪਚਵੀਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਵਾਸਤੁ ਨੌਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਛੇ-ਕੋਣੀ, ਤਿਕੋਣੀ ਜਾਂ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਚੌਕਣੀ ਆਕਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਾਸਤੁ ਦੀ ਖੁਦਾਈ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸਮਤਲ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨਿਆਸਾ ਹੋਵੇ। ਲਾਸ਼ ਦੀ ਨਿਆਸਾ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵੇਲੇ, ਪਯਾਸਾ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ, ਵਾਸਤੁ ਦੀ ਮਾਪ ਪੰਜ ਹਸਤਾਂ ਹੈ; ਘਰ ਜਾਂ ਮਹਲ ਦੀ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਾਸਤੁ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ: ਇਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਬਾਹਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਤਿੰਨ ਭੇਟਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੁਭ ਮੂਹਰਤ ਤੇ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਬਲੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੋ; ਕੇਂਦਰੀ ਧਾਗੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। 'ਨਾ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਮੂਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ; ਅਠ ਘੜੇ—ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਆਦਿ—ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਣ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਰੱਖੋ; ਫਿਰ ਨੰਦਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੋ। ਜਿਵੇਂ ਭੀਤ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਠ—ਧਰਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ—ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਜਾਣ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ—ਨੰਦਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ—ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਣ; ਅਜਿਤਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉੱਪਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਰੱਖੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਹਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਬਲੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਥਿਆਰ ਮੰਤਰ ਪਾਠ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋਣ; ਪੰਜ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਆਧਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਮਲ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਨੰਦਾ ਆਦਿ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੋ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਮਾਤਾ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਵੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪੂਰਨ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਾਲਾ। ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਹੇ ਨੰਦਾ, ਤੂੰ ਨੰਦਿਨੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤਕ, ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹੋ; ਹੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਧੀ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਇੱਛਾ, ਧਨ-ਸਮਪਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇ, ਹੇ ਕਸ਼ਿਆਪ ਵੰਸ਼ਜ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਦਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਧਨ-ਸਮਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ; ਹੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਧਨ-ਸਮਪਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣ। ਹੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਰਹੋ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ; ਹੇ ਭਾਰਗਵੀ, ਸਦਾ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਰਵ-ਸਵਾਮੀ ਬਣ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਧੇਰੇ ਅਤੇ ਰਹਿ ਗਏ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਿਧੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ; ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਸਵਭਾਵ, ਸਦਾ ਇੱਥੇ, ਸਭ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ। ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਬੇਦੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਤੱਤ ਰੱਖੋ; ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਮੈਂ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਧੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਿਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕੇ। ਚੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮਾਘ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਇਲਾਵਾ, ਪੰਜ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ—ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਜਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕਰਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਿੱਚ—ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਾਸਤੁ, ਦੇਵਤਾ, ਰੱਖਵਾਲੇ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ, ਨਿਆਸਾ, ਅਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਘਰ, ਮੰਦਰ, ਜਾਂ ਮਹਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇ।