ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੰਦਰ ਦੀ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਪੱਥਰ ਚੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੱਥਰ ਅਠ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਚੇ, ਚੌਕੋਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਬਣੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੱਥਰ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚਟਾਨ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਈਟਾਂ ਵਰਤਣੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਧਾ ਆਕਾਰ ਹੋਣ। ਪੱਥਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਸਲਾਬਾਂ, ਅਤੇ ਈਟਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਈਟਾਂ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰਾਂ 'ਤੇ ਨੌਂ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਮਲ, ਨੰਦਾ, ਭਦਰਾ, ਜਯਾ, ਰਿਕਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰਨਾ, ਪੰਜਵੇਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਮਲ, ਮਹਾ ਕਮਲ, ਸ਼ੰਖ, ਮਕਰਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—ਇਹ ਪੰਜ ਖਜਾਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨੰਦਾ, ਭਦਰਾ, ਜਯਾ, ਪੂਰਨਾ, ਅਜਿਤਾ, ਅਪਰਾਜਿਤਾ, ਵਿਜਯਾ, ਮੰਗਲਾ, ਅਤੇ ਧਰਣੀ—ਇਹ ਨੌਂ ਪੱਥਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਭਦਰਾ, ਵਿਭਦਰਾ, ਸੁਨੰਦਾ, ਪੁਸ਼ਪਨੰਦਕਾ, ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਕੁੰਭ, ਪੂਰਨਾ, ਅਤੇ ਉੱਤਰਾ ਹੋਰ ਹਨ। ਇਹ ਨੌਂ ਖਜਾਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੇ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਪੜਿਆਂ, ਮਿੱਟੀ, ਗੋ-ਮੂਤ, ਗੋ-ਉਰਿਨ, ਕਾਢੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੂਂ ਫਟ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਨਾ, ਫਿਰ ਪੰਚਗਵਯ ਅਤੇ ਪੰਚਾਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਹਰ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ; ਫਲਾਂ, ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਗੋ-ਸਿੰਗ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਨਾ। ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਆਸਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਫਿਰ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਾਉਣਾ। ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਪਲੰਗ ਜਾਂ ਖਟੀਆ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੱਕ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿਵਕ ਨਾਲ ਰੱਖਣੀ। ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਵਕ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣਾ: ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਮਨ ਤੱਕ, ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਦੀ ਹੱਦ ਵਿੱਚ। ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੱਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਹੈ, ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ; ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ: "ਓਮ ਹੂਮ, ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਹੂਮ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਹਾਮ, ਗਿਆਨ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਹਾਮ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਗਿਆਨ ਤੱਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਹਾਮ, ਆਤਮਾ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ ਹਾਮ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਤਮਾ ਤੱਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਯਜਕ, ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ। ਹਰ ਤੱਤ ਲਈ, ਹਰ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਅਠ ਰੂਪ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ; ਸਭ ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਉਗਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਭਵਾ ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਭੀਮਾ, ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਭਾਗ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ: "ਓਮ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਘੜਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸੇ ਜਾਣਗੇ। "ਲੂੰ, ਰੂੰ, ਸ਼ੂੰ, ਪੂੰ, ਵੂੰ, ਯੂੰ, ਮੂੰ, ਹੂੰ, ਕ੍ਸ਼ੂੰ"—ਇਹ ਨੌਂ-ਪੱਥਰ ਦੀ ਰਚਨਾ; ਪੱਥਰ ਵੀ ਪੰਜਭਾਗੀ ਹੈ। ਹਰ ਤੱਤ ਲਈ, ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਈਸ਼ਵਰ, ਅਤੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵ—ਇਹ ਪੰਜ ਰੂਪ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ। "ਓਮ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਓਮ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਘੜਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰੀ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀਲ ਕਰਨਾ। ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹੱਦ ਬਣਾਉਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਅਤੇ ਤਿਲ ਵਰਤਣੇ; ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਗੜ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰਨਾ। ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਘੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ; ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਭਾਗ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਮੂਲ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ। ਸੌ ਜਾਂ ਵੱਧ ਤੱਕ ਭਰ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ; ਫਿਰ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਹਰ ਤੱਤ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਹਾਜਰੀ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ; ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਨੀ। "ਓਮ ਆਂ ਈਂ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨੀ, ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਲਾਗੂ ਕਰਕੇ। "ਓਮ ਹਾਮ ਉਮ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਘੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਘੜੇ ਭਰੋ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗੋ-ਪੰਜ ਪ੍ਰਸਾਦ ਅਤੇ ਅਰਘਿਆ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ। ਆਪਣੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨਾ; ਫਿਰ, ਸਭ ਪੱਥਰਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ—ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ—ਤਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਘਾਟ ਜਾਂ ਵਾਧਾ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕੇ ਅਤੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਮੰਦਰ ਦਾ ਮਾਪ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਹਾਲ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹ-ਦੁਆਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣਾ; ਚੌਂਸਠ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਬਣਾਉਣੇ, ਅਤੇ ਯਜਨ-ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਰੱਖਣਾ। ਕੋਨਾਂ 'ਤੇ ਸਤੰਭ ਲਗਾਉਣੇ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਰੱਸੀਆਂ ਤਿਰਛੀਆਂ ਕੋਨਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚਣੀਆਂ; ਉਥੇ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਛੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ। ਵਾਸਤੁ-ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵਿੱਖੀ ਉਚੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਕੰਧਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਲਾਇਨ ਲਗਾਉਣ ਵੇਲੇ। ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਟ ਅਤੇ ਕੋਹਣੀਆਂ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਪਿਤ੍ਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ, ਉਗਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ, ਪੂਜਿਤ ਸ਼ੁਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਅੱਠ ਕੋਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅੱਠ ਅਰਧ-ਕੋਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਛੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਆਗੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਕ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਮਹਾ ਪ੍ਰਾਣ-ਬਿੰਦੂ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਸਵਸਤਿਕਾ, ਵਜ੍ਰ ਅਤੇ ਮਹਾ ਸਵਸਤਿਕਾ ਆਪਣੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਕਲਾਈ-ਜੋੜ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਸ਼ੁੱਧ ਬਿੰਦੂ—ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਣ-ਬਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਟਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਘੀ ਅਤੇ ਅਟੂਟ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਪਾਰਜਨਿਆ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਜਯੰਤਾ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਕੇਸਰੀ ਝੰਡਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ। ਮਹਿੰਦਰਾ ਨੂੰ ਰਤਨ-ਪਾਣੀ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਲੇਟੀ ਛਤ, ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਘੀ, ਗਹੂੰ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੀ। ਅੰਤਰੀਕਸ਼ਾ ਨੂੰ ਕੱਚਾ ਮਾਸ, ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿ, ਦੂਧ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕਟੋਰੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਦਰ ਦੀ ਲਿੰਗਾ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਵਾਸਤੁ ਵਿਧੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ, ਸੰਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।