ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਸੰਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਗਣ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ, ਸਾਲ, ਤਿਥੀ ਅਤੇ ਧ੍ਰੁਵ ਤਾਰੇ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਲਈ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ, ਈਸ਼, ਦੁਰਗਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਅਤੇ ਵਿ਷ਣੁ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਭੋਜ ਪੱਤਰ ਉੱਤੇ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੱਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸਾਫ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੋਮੂਤਰ ਵਾਂਗ ਲਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤੱਕ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਚਾਰ ਦੇ ਗੁਣਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰੁਤ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਮਰੁਤ ਜਨਮਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਚੌਂਸਠ ਪੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜੂਆਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਤੋੜੀ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੱਛਣ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਝੰਡਿਆਂ ਆਦਿਕ ਲਈ, ਜਿੱਥੇ ਘਾਟ ਹੈ ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵਿੱਚ ‘ਆ’, ‘ਇ’, ‘ਪ’, ‘ਲ੍ਲ’, ‘ਵਿ’ ਆਦਿਕ ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ‘ਹ੍ਰੀੰ’ ਬੀਜ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਓਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਤੇ ਨਮਹ ਨਾਲ ਖਤਮ, ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕ ਸੌ ਸੱਠ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ‘ਆੰ’ ਅਤੇ ‘ਹ੍ਰੀੰ’ ਮੰਤ੍ਰ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਲਈ, ਅਤੇ ਗੌਰੀ, ਦੁਰਗਾ ਲਈ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ‘ਆੰ’ ਅਤੇ ‘ਸ਼੍ਰੀੰ’ ਮੰਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀ ਲਈ ਹਨ। ‘ਕ੍ਸ਼ੌਂ’ ਅਤੇ ‘ਕੌਂ’ ਮੰਤ੍ਰ ਸੂਰਜ ਲਈ, ‘ਆੰ’ ਅਤੇ ‘ਹੌਂ’ ਸ਼ਿਵ ਲਈ, ‘ਆੰ’ ਅਤੇ ‘ਗੰ’ ਗਣੇਸ਼ ਲਈ, ਅਤੇ ‘ਆੰ’ ਮੰਤ੍ਰ ਹਰੀ ਲਈ ਵੀ ਹਨ। ਇਕ ਸੌ ਇਕਵੰਜਾ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਮੰਤ੍ਰ ਇੰਝ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ, ਈਸ਼, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਵਿ਷ਣੁ ਲਈ, ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਲਈ, ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ। ਜੋ ਅਚਾਰਯਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਚਾਰਣ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਕਰੇ। ਹੁਣ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਗੁਹਾ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਆਸਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ਿਵ, ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕਤਾ ਸ਼ਿਵ ਅਣੂ ਨਾਲ। ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸ਼ੀਲਾ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਸਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਥਿਰ ਸਥਾਪਨਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ‘ਉਤਥਾਪਨ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਿਆਨੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਥਾਪਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਵਿ਷ਣੁ ਆਦਿਕ ਲਈ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ, ਉੱਚਤ, ਸ਼ੁਭ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਧਾਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਅੰਤਰ ਕਾਰਨ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੇ। ਚਿੱਟੀ, ਘਿਉ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ; ਲਾਲ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ; ਪੀਲੀ, ਕਾਲੀ, ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਰਹਿਤ ਮਿੱਟੀ—ਇਹ ਪੰਡਿਤਾਂ ਆਦਿਕ ਲਈ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ, ਪੂਰਬੀ ਮਿੱਟੀ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਤੱਕ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਜਾਣਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ, ਕੋਲਾ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਕਿਲ੍ਹਾ ਜਾਂ ਘਰ ਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਖੁਦਾਈ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਹਲ ਚਲਾਕੇ, ਜਮੀਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਦਿਕ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਅਘੋਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਮ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਤੇ ਲੀਪ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਅਟੂਟ ਅਨਾਜ ਨਾਲ, ਘੁੰਮ ਕੇ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚਣੀਆਂ ਹਨ। ਕੇਂਦਰ ਤੇ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਕਰਮਕਾਂਡ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਖੁਦਾਈ ਵਾਲੇ ਸੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਬਾਹਰ ਦੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੰਦਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਘੜਾ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਗੀਤ, ਵਾਜਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਘੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦਾ ਚੌਕ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਸੰਕਲਪਿਤ ਫਾਵੜੀ ਨਾਲ ਖੁਦਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰੱਖੋ ਤੇ ਘੜੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਪਾਓ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਪੂਰਬੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਲਿਜਾਓ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਮੈਦਾਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਤੱਕ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘੜੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਅਰਘ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਿੱਟੀ ਕੰਕੜੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਗਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਖੁਦਾਈ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਚੀਜ਼ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਹ ਉੱਠਾਉਣ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਵਾਲ, ਦੰਦ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਅੱਖਰ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਅੰਗ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਦੀ ਮਾਪ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਾਨਵਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਆਉਣ ਜਾਂ ਚਲਣ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਠ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣ ਨੂੰ ਤਖਤੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਖੋ; ਗਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਗਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਲੋਹਾ ਵਰਤੋ; ‘ਕ’ ਗਣ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਕੋਲਾ; ‘ਚ’ ਗਣ ਵਿੱਚ ਰਾਖ; ‘ਟ’ ਗਣ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀ। ‘ਤ’ ਗਣ ਵਿੱਚ ਇੱਟ; ‘ਪ’ ਗਣ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ; ‘ਯ’ ਗਣ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਜਾਂ ਹੋਰ; ‘ਸ਼’ ਗਣ ਵਿੱਚ ਧਾਤੂ। ‘ਹ’ ਗਣ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ; ਹੋਰ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਰਤਣੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਅੱਠ ਅੰਗੁਲ ਗਹਿਰੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰੋ। ਇੱਕ ਫੁੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਗਹਿਰੀ ਖੱਡ ਖੋਦੋ, ਭਿੱਜੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰੋ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥੌੜੀ ਨਾਲ ਥੱਪੋ। ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਪ ਕੇ, ਅਚਾਰਯਾ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਆਮ ਆਹੁਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ, ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ ਅਤੇ ਮੰਡਪ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਘੜੇ ਨੂੰ ਵਾਧੂ ਪਾਤ੍ਰਾ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰੇ। ਕਰਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਸਨਾਨ ਲਈ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਜਾਂਚ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।