ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ pavittar ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀ ਜਲੀ ਹੋਈ ਨੋਕ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਅੱਗ, ਮਹਾਦੇਵ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰੀਖਿਆਵਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ, ਰਾਜਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। "ਆਂ, ਸ਼੍ਰਾਂ, ਸ਼੍ਰੌਂ, ਪਸ਼ੁਂ, ਹੂਂ, ਫਟ" — ਇਹ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਈਸ਼ਵਰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋ-ਪੰਜ ਗਵਯ (ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘੀ, ਮੂਤਰ, ਗੋਬਰ) ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਘਿਉ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਨਾਂਦੀ ਆਦਿ ਭੋਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਹੀ ਸੌਖੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਧਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਗਿਆਨ, ਮੰਤ੍ਰ-ਸੱਤ, ਬੁੱਧੀ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਖ-ਅਸੁਖ ਦੇ ਨਤੀਜੇ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਜੀਵਾਤਮਾ ਅਤੇ ਮੂਲ ਤੱਤ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿਕ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਪੰਜ ਨਾਲ ਤੱਤ ਅਤੇ ਤੱਤ-ਤੱਤਵ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬਾਕੀ ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਹਨ। ਇੱਕ, ਤ੍ਰੈ, ਜਾਂ ਤ੍ਰੈ-ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਾਂ ਜੋੜੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਅਸੁਭਤਾ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮਧਿਮ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਕਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਯੁ (ਜੀਵਨ) ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਯਮ, ਸਾਲ, ਤਿਥੀ ਅਤੇ ਧ੍ਰੁਵ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਈਸ਼ਾ, ਦੁರ್ಗਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਭੋਜਪੱਤਰ ਉੱਤੇ ਲਿਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਪ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ, ਗੋਮੂਤਰ ਵਰਗੀ ਰੇਖਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਤੋਂ ਤਿੰਨ, ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਗਰੁੱਪਾਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਰੁਤਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਮਰੁਤ-ਜਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੌਂਸਠ ਪੈਰਾਵਾਰ ਵੀ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਪਾਸੇ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਨਤੀਜੇ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗਰੁੱਪ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਕਰਕੇ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਝੰਡਿਆਂ ਆਦਿ ਲਈ, ਜੋ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸੁਭ ਹਨ, ਤੇ ਅਸਮਾਨਤਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। "ਆ, ਇ, ਪ, ਲ੍ਲ, ਵਿ" ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਸਵਰਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। "ਹ੍ਰੀੰ" ਬੀਜ ਅਤੇ "ਓਮ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ, "ਨਮ:" ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ-ਸੌ ਸੱਠ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। "ਆਂ" ਅਤੇ "ਹ੍ਰੀੰ" ਮੰਤ੍ਰ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਲਈ ਹਨ, "ਆਂ" ਅਤੇ "ਸ਼੍ਰੀੰ" ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ, "ਕ੍ਸ਼ੌਂ" ਅਤੇ "ਕੌਂ" ਸੂਰਜ ਲਈ, "ਆਂ" ਅਤੇ "ਹੌਂ" ਸ਼ਿਵ ਲਈ, "ਆਂ" ਅਤੇ "ਗੰ" ਗਣੇਸ਼ ਲਈ, "ਆਂ" ਹਰਿ ਲਈ। ਇੱਕ-ਸੌ ਇਕਵੰਜਾ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸਵਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ, ਈਸ਼, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ, ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਸੌ ਸੱਠ-ਸੱਠ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ। ਅਚਾਰਯਾ, ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਪ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਨ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਈਸ਼ਵਰ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਆਸਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ਿਵ, ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਵ-ਅਣੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ।" ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸ਼ੀਲਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਆਸਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਆਸਨ ਸਥਾਪਨਾ ਸਥਾਪਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਥਿਰ ਸਥਾਪਨਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਫੇਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਿੱਚ, ਉੱਚਤ, ਮੰਗਲਮਈ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਆਮੰਤਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨੀਵਾਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਿੱਟੀ, ਘਿਉ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ; ਲਾਲ, ਲਾਲ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ; ਪੀਲੀ, ਕਾਲੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਰਾਹੀਂ ਗੰਧ ਰਹਿਤ — ਇਹ ਮਿੱਟੀਆਂ ਪੰਡਤਾਂ ਆਦਿ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਹਨ। ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਪੂਰਬੀ ਮਿੱਟੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪਿੱਟ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਚਿਕਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਦਰਜੇ ਤੱਕ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣੋ। ਜੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਕੋਇਲਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਚਾਰਯਾ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ। ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ, ਜਾਂ ਘਰ ਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੁਦਾਈ ਜਾਂ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਹਲ ਚਲਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਅਘੋਰ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਅਤੇ ਲੀਪ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਅਟੂਟ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਦਾਇਆਂ ਵੱਲ ਰੇਖਾਵਾਂ ਖਿੱਚਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਾ ਘੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਕਰਮਕਾਂਡੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਖੁਦਾਈ ਵਾਲੇ ਸੰਦ ਸਿੰਚੋ। ਬਾਹਰਲੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਮ ਦਿਓ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਖੁਦਾਈ ਵਾਲੇ ਸੰਦ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਘੜਾ, ਜੋ ਕਿ ਦੋ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਦ੍ਵਿਜ (ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ) ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਸੰਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰੋ। ਘੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਅੱਗ-ਕੁੰਡ ਲਈ ਮੰਗਲ ਘੜੀ ਆਵੇ, ਤਦ ਮਧੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਸੰਕਲਪਿਤ ਫਾਵੜੀ ਨਾਲ ਖੁਦਾਈ ਕਰੋ। ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਘੜੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਪਾਓ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਪੂਰਬੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਓ। ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਉਥੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੋ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਪਲਾਟ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਤੱਕ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕੋ। ਇਹ ਅਰਘ ਦਾ ਅਰਪਣ ਉਥੇ ਹੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਿੱਟੀ ਪੱਥਰੀਲੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਖੁਦਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਸਤੂ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਉਸਨੂੰ ਹਟਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੱਕ, ਹਰ ਕਦਮ ਸ਼ਾਸਤਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ।