ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਚੌਰਸ ਆਲਤਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹੱਥ ਅਤੇ ਉਚਾਈ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਉਂਗਲਾਂ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਆਲਤਰ ਉੱਤੇ, ਸ਼੍ਰੀਪਰਨਾ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਬਿਛਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਅਨੰਤ ਮਨ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਕਮਰਬੰਦ, ਚਾਵਲ, ਮਿੱਟੀ, ਭਸਮ, ਦੂਰਵਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਗੋਬਰ ਦੇ ਗੋਲੇ ਆਦਿ ਨਾਲ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਚਾਵਲ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੁੱਧ ਤੇ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਤ੍ਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਧਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਉਲੇਖ ਕੀਤੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਮੁੜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਪੱਗ, ਜੋਗ-ਪੱਟਾ, ਮੁਕੁਟ, ਛੁਰੀ ਅਤੇ ਘੜਾ ਆਦਿ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਮਾਲਾ, ਪੁਸਤਕ ਆਦਿ, ਪਲਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਦਵੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦীক্ষਾ, ਵਿਵਰਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਉਸਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਤਸਦੀਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—"ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰ।" ਅੜਚਣਾਂ ਅਤੇ ਵਿਘਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਰਜ਼ੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—"ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ! ਮੰਤ੍ਰ ਮੰਡਲ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ, ਉਹ ਪੰਜ ਪੰਜ ਦੀ ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ।" ਫਿਰ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਾਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਬੰਧੇ ਹੋਏ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਜਲੀ ਹੋਈ ਦਰਭਾ ਦੀਆਂ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘੜੇ, ਅੱਗ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਤਸਦੀਕ ਕਰਕੇ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਰਾਜੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਮ ਆਦਮੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ, ਸੰਸਕਾਰ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਆਂ, ਸ਼੍ਰਾਂ, ਸ਼੍ਰੌਂ, ਪਸ਼ੂੰ, ਹੂੰ, ਫਟ"—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ Īśvara ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ ਆਦਿ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਊ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘਿਉ ਆਦਿ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਦ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਨਾਂਦੀ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਾਨ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ। ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਪਿਛਲੇ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਗਿਆਨ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ, ਬੁੱਧੀ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਖ-ਅਸੁਖ ਦੇ ਫਲ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ, ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਨਾਲ, ਜੀਵ ਅਤੇ ਮੂਲ ਤੱਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਚਾਰ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਦੀ ਬੁੱਧੀ; ਪੰਜ ਨਾਲ, ਤੱਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਆਦਿ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਅਸੁਭਤਾ, ਮੱਧਲੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਮਧਯਮ ਫਲ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, ਆਯੁ, ਯਮ, ਸਾਲ, ਤਿੱਥੀ ਅਤੇ ਧ੍ਰੁਵ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, Īśa, ਦੁργਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਭੋਜਪੱਤਰ ਉੱਤੇ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਪ ਨਾਲ, ਗਾਈ ਦੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਰਗੀ ਰੇਖਾ, ਇੱਕ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤੱਕ, ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਚਾਰ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੱਕ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਰੁਤ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਮਰੁਤ-ਜਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਚੌਂਸਠ ਪਗਾਂ ਤੱਕ; ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਪੈਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਮ ਅੰਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਸੁਭਤਾ ਆਦਿ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅੱਠ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ; ਝੰਡਿਆਂ ਆਦਿ ਲਈ, ਘਾਟੀ ਹੋਈ ਸੰਖਿਆ ਅਸੁਭ, ਵਿਸ਼ਮ ਸੰਖਿਆ ਸੁਭਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਆ, ਇ, ਪ, ਲ, ਵਿਅ" ਆਦਿ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਮੂਲ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। "ਹ੍ਰੀਂ" ਬੀਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ "ਨਮਸ" ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ; ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸੌ ਸੱਠ ਹਨ। "ਆਂ" ਅਤੇ "ਹ੍ਰੀਂ" ਮੰਤ੍ਰ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਲਈ, ਗੌਰੀ ਅਤੇ ਦੁਰਗਾ ਲਈ, ਅਤੇ "ਆਂ" ਤੇ "ਸ਼੍ਰੀਂ" ਸ਼੍ਰੀ ਲਈ ਹਨ। "ਕ੍ਸ਼ੌਂ" ਅਤੇ "ਕੌਂ" ਸੂਰਜ ਲਈ, "ਆਂ" ਅਤੇ "ਹੌਂ" ਸ਼ਿਵ ਲਈ, "ਆਂ" ਅਤੇ "ਗੰ" ਗਣੇਸ਼ ਲਈ, ਅਤੇ "ਆਂ" ਮੰਤ੍ਰ ਹਰੀ ਲਈ ਹਨ। ਇੱਕ ਸੌ ਇਕਵੰਜਾ ਮੂਲ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ, Īśa, ਦੇਵੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਲਈ, ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ। ਗੁਰੂ, ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਪ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਦੇਣ ਦਾ ਕਰਤਵ ਹੈ। ਫਿਰ, Īśvara ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਆਸਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ਿਵ, ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਿਵ-ਅਣੂ ਨਾਲ ਇਕਤਾ।" ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ, ਆਸਨ ਰੱਖਣਾ, ਅਤੇ ਆਸਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਜੋ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਸਥਾਪਨਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਪਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਪਰੋਕਤ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਆਦਿ ਲਈ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਹਰ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਰਬੋਤਮ, ਮੰਗਲਮਈ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨੀਵ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਿੱਟੀ, ਘਿਉ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ; ਲਾਲ, ਲਾਲ ਸੁਗੰਧੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ; ਪੀਲੀ, ਕਾਲੀ, ਮਦਿਰਾ ਰਹਿਤ ਮਿੱਟੀ—ਇਹ ਪੁਰੋਹਿਤ ਆਦਿ ਲਈ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਚੰਗੀਆਂ ਹਨ। ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ, ਪੂਰਬੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਪੂਰੀ ਮਿਲੇ ਤੇ ਵੱਧ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਤੱਕ ਜਾਣੋ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਜੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਕੋਇਲਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਕਿਲ੍ਹਾ ਜਾਂ ਘਰ, ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੋਦ ਕੇ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰੋ।