ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਥੁਰਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਭਰਤ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਰਤ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਦਾਕਾਰਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅਦਾਕਾਰ, ਜੋ ਇੱਕ ਦੁਸਟ ਗੰਧਰਵ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤਖ਼ਸ਼ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਉਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਭਰਤ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਚਲ ਪਏ। ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੁਸਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਬਾਕੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਦੋ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲਵ, ਵਲਮੀਕਿ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਜਨਮੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਲੋਕ-ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚਲਨ-ਚਲਿਤਰ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਆਪ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ meditation ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ—'ਮੈਂ ਓਹੀ ਹਾਂ'—ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦੱਸ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਰਿ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਕਹਾਂਗਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਕਮਲ-ਨਾਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਤੋਂ ਅਤ੍ਰਿ, ਫਿਰ ਸੋਮਾ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਜਨਮੇ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਤੋਂ ਆਯੁ, ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼, ਅਤੇ ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ ਹੋਏ। ਯਯਾਤੀ ਤੋਂ ਯਦੁ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਜਨਮੀ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਅਨੁ, ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਯਦੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋਏ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਤੋਂ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋਗਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਆਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਆਏ। ਸੱਤਵਾਂ ਗਰਭ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਰੋਹਣੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਅਠਵੀਂ ਰਾਤ, ਕਾਲੀ ਪੱਖ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਚੌਥੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਈਸ਼ਵਰ ਜਨਮਿਆ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਕਂਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਜਾ ਕੇ ਸੁਤਾ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਕਂਸ ਨੇ ਬੱਚੀ ਦੀ ਰੋਣ ਸੁਣੀ, ਉਸਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਥਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਹ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਗਰਭ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਕਂਸ ਨੇ ਹੋਰ ਗਰਭਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਂਸ ਨੇ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕਿਹਾ, "ਕਂਸ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਆਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁੰਭ ਆਦਿਕਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਆਰਯਾ, ਦੁਰਗਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਨਨੀ, ਅੰਬਿਕਾ, ਅਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨੀ ਗਈ। ਉਹ ਭਦਰਾ, ਖ਼ਸ਼ੋਮਯਾ, ਖ਼ੇਮਕਾਰੀ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਂਸ ਨੇ ਪੁਤਨਾ ਆਦਿਕਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜਿਆ, ਪਰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਅਤੇ ਨੰਦ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਗਵਾਲ ਬਣ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਝੋਟੇ ਨਾਲ ਬੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਕੰਮ ਵਿਚ ਵਿਅਸਤ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਵ੍ਰਿੱਛਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੇ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਰੱਬੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਰਥ ਉਲਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੁਤਨਾ, ਜੋ ਮਾਰਨ ਆਈ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਜਦੋਂ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਏ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਝੀਲ ਵਿਚ ਕਾਲੀਆ ਨਾਗ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ; ਤਲਾਵਨ ਨੂੰ ਧੇਨੁਕਾ ਗਧੇ ਦੇ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਸੁੱਖਮਈ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਅਰਿਸ਼ਟਾ (ਬਲਦ ਰੂਪ) ਅਤੇ ਕੇਸ਼ੀ (ਘੋੜਾ ਰੂਪ) ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਵਾਲਾਂ ਦਾ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਦ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਰਬਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੀਂਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਇੰਦਰ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਿਚ, ਕਂਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਦ ਧੋਬੀ ਨੇ ਕਪੜੇ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਤੇ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੁਬੜੀ ਔਰਤ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੋਆ ਲਾਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਛੋਂ, ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਕਂਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਮੰਚ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਚਾਣੂਰ ਮੁੱਲ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਨਾਲ। ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਦੋਵੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੋਰ ਮੁੱਲ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਉਸਨੇ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਂਸ ਲਈ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਥੁਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਗੋਮੰਤ ਪਹਾੜ ਗਏ। ਉਥੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾਕੇ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸੇ। ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਕੁੜੀਆਂ ਲਿਆਏ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਲ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰੁਕਮਣੀ ਪਹਿਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਵੀ ਸਨ। ਸਤਭਾਮਾ, ਜੋ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰੀ ਗਰੁੜ ਤੇ ਮਣਿ ਪਹਾੜ ਗਏ। ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਮਣਿ ਲਿਆ। ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਵਰਖ ਵੀ ਲੈ ਆਏ ਤੇ ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਘਰ ਲਾਇਆ। ਸੰਦੀਪਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲੋਂ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਚਜਨਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਕਾਲਯਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਬਲਭਦਰ (ਬਲਰਾਮ) ਅਤੇ ਰੇਵਤੀ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾਇਗੀ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਜਾਮਵਤੀ ਤੋਂ ਸਾਂਬ ਜਨਮੇ, ਹੋਰ ਰਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਰੁਕਮਣੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਦੁਯੁਮਨ ਜਨਮੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਹੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਦੁਸਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ।