ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸਾਧਕ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, "ਓਮ ਹਾਂ ਹ੍ਰੂਂ ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ," ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ, "ਓਮ ਹਾਂ ਹਾਂ ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ," ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵਾਗੀਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਉਹ ਕੇਸ਼ ਵਿਭਾਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਿਵਯ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਸਿਰ ਨਾਲ ਜਨਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਲੋਕ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਸ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭੋਗ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੋਹ ਦੇ ਰੂਪ, ਉਸ ਦੀ ਅਦਵਿਤੀਯਤਾ ਅਤੇ ਲੀਨਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੋਹ, ਮਲ ਅਤੇ ਕਰਮ ਆਦਿਕ ਦੇ ਬੰਧਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਗਰਭ ਆਦਿ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਪੰਜ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਪੂਰਨ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੌ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਪੰਜ ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੋਹ-ਅੰਤ ਬੰਧਨ ਲਈ, ਹਥਿਆਰ-ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਰਪਾਣ ਨਾਲ "ਓਮ ਹੂੰ, ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ, ਹੂੰ ਫਟ" ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਕੱਟਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਚਮਚ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਹਾਇਕ ਹਥਿਆਰ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਹਥਿਆਰ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਰਾਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੱਕ-ਵਾਂਗ ਬੰਧਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ "ਓਮ ਹਹ, ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ, ਹੂੰ ਫਟ" ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਹਥਿਆਰ-ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਰਜਨਹਾਰ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਓਮ ਹਾਂ, ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਰੂਪ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਸ੍ਵਾਹਾ," ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਅਧਿਕਾਰ ਸੌਂਪਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੰਧਨ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵੇ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਰਜਨਹਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਨਾਡੀ ਰਾਹੀਂ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਵਿਲੀਨਤਾ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮ ਜਲ ਵਾਲੇ ਆਹੁਤੀ-ਪਾਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਜਲ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, "ਉਦਭਵ" ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਸਵਾਸ ਨਾਲ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ; ਆਹੁਤੀ-ਪਾਤ੍ਰ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮ ਜਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣਾ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਮੰਤਰ "ਵੌਸ਼ਡ" ਨਾਲ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਦੋ ਤੱਤਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀਕ੍ਰਿਤ, ਦੀ ਸੰਗਤੀ ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਓਮ ਹਾਂ ਹ੍ਰੂੰ ਹਾਂ" ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪੰਚ ਤੱਤ (ਪૃਥਵੀ, ਜਲ, ਅੱਗ, ਵਾਯੁ, ਆਕਾਸ਼), ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਬੁੱਧੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਗੁਣ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਚੌਵੀਸਵਾਂ ਪੁਰੁਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣੇ ਹਨ। ਇਹ ਪঁਝੀ ਤੱਤ, "ਖ" ਤੋਂ "ਯ" ਤੱਕ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਧਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਧਿਆਨ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਹ ਅਤੇ ਛਿਆਸਠ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ ਅਤੇ ਉਤਨੇ ਹੀ ਰੂਦ੍ਰ ਸਮਝਣੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰੇਸ਼, ਪ੍ਰਭਾਵ, ਨੈਮਿਸ਼, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪਾਦੀ, ਦੰਡੀ, ਭਾਵਭੂਤੀ, ਅਸ਼ਟਮ, ਨਕੁਲੀਸ਼, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਸ੍ਰੀਸ਼ੈਲ, ਅਨਵੀਸ਼, ਅਸਨਾਤਿਕੇਸ਼, ਮਹਾਕਾਲ, ਮਧਯਮ, ਕੇਦਾਰ, ਭੈਰਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਅਗਲੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਯਾ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਖਲਾਨਾ, ਵਿਮਲਾ, ਅੱਟਹਾਸ, ਮਹੇਂਦਰ, ਭੀਮਾ, ਵਸਵਾਪਦਾ, ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ, ਗੋਕਰਣ, ਭਦ੍ਰਕਰਣ, ਸਵਰਨਾਕਸ਼, ਸਥਾਣੁ, ਅਜੇਸ਼, ਸੂਦਾ, ਨਾਂਤਰ, ਸੁਬਾਹੁ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ, ਜਟਿਲਾ, ਰੌਦ੍ਰ, ਪਿੰਗਲਾਕਸ਼, ਕਾਲਦੰਸ਼ਟਰੀ, ਵਿਦੁਰ, ਘੋਰਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ, ਹੁਤਾਸ਼ਨ, ਕਾਮਰੂਪੀ, ਕਾਲਾ, ਕਰਨ, ਭਯਾਨਕ, ਮਤੰਗ, ਪਿੰਗਲ, ਧਾਤ੍ਰ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ, ਵਿਧਾਨ, ਸ੍ਰੀਕੰਠ, ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਆਦਿ ਨਾਮ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, "ਵਿਆਪਿਨ, ਓਮ; ਅਰੂਪ, ਓਮ; ਪ੍ਰਮਥ, ਓਮ; ਤੇਜ, ਓਮ; ਜੋਤਿ, ਓਮ; ਪੁਰੁਸ਼, ਓਮ; ਅਗਨੇ, ਓਮ; ਅਧੂਮ, ਓਮ; ਅਭਸਮ, ਓਮ; ਅਨਾਦਿ, ਓਮ; ਨਾਨਾ, ਓਮ; ਧੂਧੂ, ਓਮ; ਭੂਹ, ਓਮ; ਭੁਵਹ, ਓਮ; ਸਵਹ; ਅਨਿਧਾਨ, ਨਿਧਨੋਦਭਵ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਰਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਦੇਵ, ਸਦਭਾਵੇਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਤੇਜ, ਯੋਗਾਧਿਪਤਯੇ, ਮੁੰਚ, ਪ੍ਰਥਮ, ਸਰਵ, ਸਰਵੇਸ਼ਰਵ"—ਇਹ ਬੱਤੀ-ਦੋ ਸ਼ਬਦ ਹਨ। ਬੀਜ-ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮੰਤਰ ਹਨ: ਵਾਮਦੇਵ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਿਖਾ। ਫਿਰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਦੋ ਨਾਡੀਆਂ ਹਨ, ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਉਦਾਨ ਦੋ ਵਾਤਾਂ ਹਨ; ਜੀਭ ਅਤੇ ਗੁਦਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹਨ। ਰਸ ਵਿਸ਼ੇ ਹੈ, ਰੂਪ, ਧੁਨੀ, ਸਪਰਸ਼, ਰਸ ਗੁਣ ਹਨ। ਮੰਡਲ ਗੋਲ ਹੈ, ਕਮਲ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਹੈ। ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ, ਗਰੁੜਧਵਜ ਕਾਰਣ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਸਭ ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਥਾਪਨਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਧਾਗਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਓਮ ਹਾਂ ਖੀਂ ਹਾਂ" ਨਾਲ ਧਾਗੇ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, "ਓਮ ਫਟ ਸ੍ਵਾਹਾ" ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਲੈਣ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਖਿੱਚਣਾ; ਫਿਰ, "ਓਮ ਹਾਂ ਹ੍ਰੂੰ ਹ੍ਰਾਂ ਹ੍ਰੂੰ" ਨਾਲ ਧਾਗੇ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, "ਹ੍ਰੰ ਫੜ" ਨਾਲ ਵਿਲੀਨਤਾ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਨਾਡੀ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਲੈਣਾ; "ਓਮ ਹਾਂ ਹ੍ਰੂੰ ਹ੍ਰਾਂ ਹਾਂ" ਨਾਲ ਧਾਗੇ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, "ਨਮਹ" ਨਾਲ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਉਚਵਾਸ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ; "ਓਮ ਹਾਂ ਹ੍ਰੀੰ" ਨਾਲ ਧਾਗੇ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, "ਨਮਹ" ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਸ੍ਵਾਹਾ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, "ਓਮ ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਣਵੇ ਨਮਹ" ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਕਰਕੇ, ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਧਿਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ ਸੂਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਾਗੀਸ਼ਵਰੀ ਅਤੇ ਵਾਗੀਸ਼ ਦੀ ਸੱਦਾ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹਲਕਾ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਓਮ ਹਾਂ ਹਾਂ ਹੰ ਫਟ"। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਹਥਕੜੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ, "ਓਮ ਹਾਂ ਹੰ ਹੋਂ ਹ੍ਰੂੰ ਫਟ" ਉਚਾਰ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵੱਲ "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਨਾਲ। ਫਿਰ, "ਨਮਹ" ਉਚਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ: "ਓਮ ਹਾਂ ਹੰ ਹੋਮ ਆਤਮਨੇ ਨਮਹ।" ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ। ਵਾਮ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਰਦਾ ਹੈ: "ਓਮ ਹਾਂ ਹੰ ਹਾਂ ਆਤਮਨਾ ਨਮਹ।" ਸਰੀਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਯਾਤਰਾ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਧਿਆਨ, ਆਹੁਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ-ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।