ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫਿਰ, ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਉੱਠ ਕੇ, ਗੁੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਰੰਭਕ ਕਰਮਵਾਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਣੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਢੁਕਵਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਾਂ ਚਿੱਟੇ auspicious ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਣ, ਜਾਂ ਤੇਲ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਨਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਲੱਛਣ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਤੀਬਰ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਨਿਤਯ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਯਜਨਾ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਨਿਯਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਿੱਤ ਕਰਮ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਘੜਾ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮੰਡਲ ਜਾਂ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਣੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਹਥਿਆਰ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਹੂੰ ਮੂਦਰਾ ਵਰਤ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜ्वਲਿਤ ਕਰਕੇ 108 ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਵੇਦੀ ਅਤੇ ਘੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈਕੇ ਗੁਰੂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ। ਬਾਹਰ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਡਲ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮ, ਸੰਪਾਤ ਹੋਮ, ਦਰਭਾ-ਘਾਸ ਅਤੇ ਨਿਯਤ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ। ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਈ, ਮੂਲ ਅਨੁਸਵਾਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਸ਼ਾ-ਧਾਗਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਪਾਸੇ, ਜਿਸਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ਾ-ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲ ਤੱਕ ਲਟਕਦਾ ਰਹੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਰਪੂਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ 108 ਲੋਕ ਹਨ। ਉਹ ਕਪਾਲਾ, ਅਜਾ, ਬੁੱਧਾ, ਵਜ੍ਰਦੇਹ, ਪ੍ਰਮਰਦਨ, ਵਿਭੂਤੀ, ਅਵਯਯ, ਸ਼ਾਸਤਾ, ਪਿਨਾਕੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗ, ਰੁਦ੍ਰ, ਹੁਤਾਸ਼ੀ, ਪਿੰਗਲਾ, ਖਾਦਕ, ਹਰਾ, ਜਵਲਨਾ, ਦਹਨਾ, ਬਭਰੂ, ਭਸਮਾਂਤਕ ਅਤੇ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂਤਕ ਹੈ। ਉਹ ਯਾਮਯਮ੍ਰਿਤ੍ਯੁਹਰ, ਧਾਤਾ, ਵਿਧਾਤਾ, ਕਾਰਯਰੰਜਕ, ਕਾਲ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੋਵੇਂ, ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੈਰਿਤ, ਮਾਰਣ, ਹੰਤਾ, ਤਿੱਖੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ, ਉਰਧਵਾਂਸ਼ਕ, ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼, ਅਤੇ ਧੂੰਏਂ-ਰੰਗੀ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਲਾ, ਅਤਿਬਲਾ, ਪਾਸ਼ਹਸਤ, ਮਹਾਬਲਾ, ਸ਼੍ਵੇਤ, ਜਯਭਦ੍ਰ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜਲਾਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ ਹੈ। ਉਹ ਵਡਵਾਸ੍ਯ ਅਤੇ ਭੀਮ ਹੈ; ਇਹ ਦਸ ਵਾਰੁਣ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਤੇਜ਼, ਹਲਕੇ, ਹਵਾ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਵਾਲੇ, ਸੁਕ੍ਸ਼ਮ, ਤਿੱਖੇ, ਅਤੇ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂਤਕ। ਉਹ ਪੰਜਾਂਤਕ, ਪੰਜਸ਼ਿਖ, ਕਪਰਦੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਜਟਾਮੁਕੁਟਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਕੋਮਲ-ਸਰੀਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸਮ੍ਰਿੱਧ, ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਸ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਧਾਰੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਹਵਨ-ਭੋਗਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਵਿਦ੍ਯਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਦਸ ਹਨ—ਅਨੰਤ, ਰਖਿਅਕ, ਅਡੋਲ, ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ। ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਰ, ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਹਿਤ; ਇਹ ਦਸ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ, ਵਿਭੂ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਸੰਹਾਰ, ਖੇਡ, ਲਾਭ, ਖੋਜੀ, ਅਤੇ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਇਆ, ਕਾਲ, ਅੱਗ, ਰੁਦ੍ਰ, ਹਾਟਕ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਸਤ੍ਯ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਵਿਣੁ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਠ ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਵ, ਉਦਭਵ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਰਵਵ੍ਯਾਪਕਤਾ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਓਂਕਾਰ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ, ਪਤੰਗਾ, ਧੁਨੀ, ਸੁਕ੍ਸ਼ਮ, ਸ਼ਿਵ, ਸਰਵ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਰਵਵ੍ਯਾਪਕਤਾ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ—ਇਹ ਅਠਾਈਂ ਪਦ ਹਨ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕਵੇਂ, ਤੁਰੰਤ ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਇਹ ਆਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੀਜ-ਰੂਪ 'ਮ' ਅੱਖਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਡੀਆਂ ਇੜਾ ਤੇ ਪਿੰਗਲਾ ਹਨ; ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣਵਾਯੂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੁੰਘਣ ਤੇ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵੀ। ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਪੰਜ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਸਨਾ ਇਥੇ ਇੰਦ੍ਰੀਅ ਵਿਸ਼ੇ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਤੱਤ ਪੀਲੇ ਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਵਜ੍ਰ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਵਿਅਪਤੀ ਦਸ ਅਰਬ ਯੋਜਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਯੋਨੀਆਂ (ਜਨਮ-ਸਥਾਨ) ਸਮਝਣੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਯੋਨੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਮਨੁ ਆਦਿਕ ਸਮੇਤ; ਚੌਪਾਏ, ਪੰਛੀ, ਚੌਪੈਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ ਅਤੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਭਾਗ ਹਨ। ਪੰਜਵੀਂ ਸਾਰੀ ਅਚਲ (ਅਸਥਾਵਾਰ) ਜਾਤੀ ਹੈ; ਛੇਵੀਂ ਯੋਨੀ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪਿਸਾਚ, ਰਾਖਸ਼, ਯਕ੍ਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹੈ। ਅੱਠਵੀਂ ਮ੍ਰਿਦੁ, ਪ੍ਰਾਣਪਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਅੱਠ ਧਰਤੀ ਤੱਤ ਦੇ ਖੇਤਰ ਹਨ। ਸੰਹਾਰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਭੋਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਕਾਰਣ ਵਿੱਚ; ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਜਾਗਰਤ ਅਵਸਥਾਵਾਂ, ਲੋਕ ਆਦਿਕ। ਅੰਦਰ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਨਿਵ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕਰ: "ਓਮ ਹਾਮ ਹ੍ਰੂਮ ਹਾਮ, ਸੂਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿਵ੍ਰਿਤੀ ਲਈ, ਹੂੰ ਫਟ; ਫਿਰ ਓਮ ਹਾਮ ਹਾਮ, ਸੂਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿਵ੍ਰਿਤੀ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ।" ਹਥੀ-ਅੰਕੁਸ਼ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਵਾਸ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ; "ਓਮ ਹ੍ਰੂਮ ਹ੍ਰਾਮ ਹ੍ਰੂਮ, ਸੂਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿਵ੍ਰਿਤੀ ਲਈ, ਹੂੰ ਫਟ।" ਵਿਘਟਨ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ, ਹੇਠਲੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਕੂੰਭਕ ਨਾਲ ਲੈ; "ਓਮ ਓਮ ਹ੍ਰਮ ਹਾਮ, ਸੂਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿਵ੍ਰਿਤੀ ਲਈ, ਨਮਹ।" ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ, ਰੀਚਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖ; "ਓਮ ਹਾਮ, ਸੂਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿਵ੍ਰਿਤੀ ਲਈ, ਨਮਹ।" ਅਰਘ੍ਯ ਦਿਓ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਦਿਓ; "ਓਮ ਹਾਮ ਬ੍ਰਹਮਣੋ ਨਮਹ," ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੱਦੋ, ਪੂਜੋ, ਅਤੇ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੋ। "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਜਿਗਿਆਸੂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਤੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਰਮ ਵਿਧੀ ਦੱਸ, ਫਿਰ ਰਖਿਆ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਾਗੀਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸੱਦ। ਉਹ ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ: ਇੱਛਾ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ, ਸਭ ਇੱਕ ਹੀ ਕਾਰਣ ਵਿੱਚ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਕਰ। ਵਾਗੀਸ਼ਵਰੀ ਸਾਰੀਆਂ ਯੋਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਪ ਅਤੇ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਹੂੰ ਫਟ ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਕਰ। ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਆਘਾਤ ਕਰ; ਜੋ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਿਵ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ, ਬੰਨ੍ਹਿਆਂ ਹੋਏ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ (ਜੈਠੇ) ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡ ਕਰੋ: "ਓਮ ਹਾਮ ਹੂੰ ਹਹ ਹੂੰ ਫਟ; ਓਮ ਹੰ ਸਵਾਹਾ," ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਣ-ਆਕੁਸ਼ ਮੂਦਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ।