ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਰਦਵਾਜ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਭਰਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਾਤਾ ਕੌਸਲਿਆ, ਕੇਕਈ ਅਤੇ ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵੈ-ਸਰੂਪ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਸਭ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਲਗਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਸਚੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਸਰਬਸੰਪੰਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਗਸਤ ਆਦਿ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ, ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਧਨ੍ਯ ਅਤੇ ਜਿੱਤੂ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰਜਿਤ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਲਸਤਯ ਤੋਂ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਤਨੀ ਪੁਸ਼ਪੋਟਕਟਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ (ਕੁਬੇਰ) ਹੋਏ। ਨੈਕਸ਼ੀ ਤੋਂ ਰਾਵਣ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੀਹ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਦਸ ਸਿਰ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਰਾਵਣ ਦਾ ਭਰਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਸਦਾ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਸ਼ੂર્પਣਖਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਘਨਾਦ ਸੀ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਅਗਸਤ ਆਦਿ ਸਨਮਾਨਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਲਵਣਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਥੁਰਾ ਨਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਭਰਤ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਰਤ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਨਟਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਨਟ, ਜੋ ਇਕ ਦੁਸ਼ਟ ਗੰਧਰਵ ਸੀ, ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤਕਸ਼ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਉਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਭਰਤ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਰਾਮ ਜੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲਵ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਲੋਕ-ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਆਖਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ "ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ" ਇਸ ਭਾਵ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਇਆ। ਫਿਰ ਅਗਨੀ ਦੇਵ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕਮਲ-ਨਾਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਅਤ੍ਰਿ, ਫਿਰ ਸੋਮਾ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਤੋਂ ਆਯੁ, ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼, ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ। ਯਯਾਤੀ ਤੋਂ ਯਦੁ ਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਅਨੁ ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਜਨਮੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਯਦੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਾਦਵ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸੁਦੇਵ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਸਤੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਤੋਂ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋਗਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਆਏ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ। ਸੱਤਵਾਂ ਗਰਭ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਰੋਹਣੀ ਵਿੱਚ ਟਰਾਂਸਫਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਲਰਾਮ ਬਣਿਆ। ਉਹ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ 'ਰੋਹਣੇਯ' ਕਹਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਅਠਵੀਂ ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਰਾਤ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਤੁਰਭੁਜ ਵਾਲਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਜਨਮਿਆ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਬਣਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਕਂਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਪਾਸ ਲਿਜਾ ਕੇ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਕੰਸ ਨੇ ਜਦ ਬੱਚੀ ਦੀ ਰੋਂਕ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਉਹ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਗਰਭ ਸੀ, ਬਾਲਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ (ਅਗਨੀ) ਮੌਤ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਸ ਨੇ ਹੋਰ ਗਰਭਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਜਦ ਬੱਚੀ ਸੁੱਟੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕੰਸ? ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਆਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਲਕ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਸੁੰਭ ਆਦਿਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋਈ, ਆਰ੍ਯਾ, ਦੁર્ગਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਨਨੀ ਅੰਬਿਕਾ ਅਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਭਦਰਾ, ਖ਼ਸ਼ੋਮਯਾ, ਖ਼ਸ਼ੇਮਾਕਾਰੀ, ਬਹੁਬਾਂਹੀ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਵੀ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੰਸ ਨੇ ਪੁਤਨਾ ਆਦਿਕ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਵੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਭੇਜੀਆਂ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਨੰਦ, ਵਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਸੌਂਪੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਗਵਾਲਾ ਬਣ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰੱਸਸੀ ਨਾਲ ਓਖਾ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸਤ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੁਆਰਾਂ ਅਰਜੁਨ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਬੱਚਾ, ਜਦ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲੱਭਦਾ, ਚੱਕੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਲੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਤਨਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਈ ਸੀ, ਜਦ ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕਾਲੀਆ ਨਾਗ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਾਲਵਨ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਇਆ, ਧੇਨੁਕ ਰਾਖਸ਼ (ਗਧਾ ਰੂਪ) ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ। ਫਿਰ, ਅਰਿਸ਼ਟ (ਬਲਦ ਰੂਪ) ਅਤੇ ਕੇਸ਼ੀ (ਘੋੜਾ ਰੂਪ) ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਆਈ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮੁੜ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ, ਕੰਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧੋਬੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਪੜੇ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ। ਰਾਮ ਨਾਲ, ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਲੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਬੜੀ ਮਹਿਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਕੁਬੜੀ ਸਿੱਧੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਪੀਡਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਕੰਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ।