ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਜਾਪਾ ਯੋਗ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਦীক্ষਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਸਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਕਰਕੇ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਮਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਦਿਆਂ, ਪ੍ਰਸਵਾਸ ਦੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੂਲ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੰਤਰ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਸੰਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਚਾਰਯਾ ਪ੍ਰਸਵਾਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਚਾਰਯਾ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਹੋਇਆ ਨੈਵੈਦਯ ਆਦਿ ਦੀ ਲੰਘਣਾ ਕਰੇ; ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਸ਼ਿਵ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ, ਅਗਿਆਨੀਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਭੋਗ-ਰਤ ਅਤੇ ਪੀੜਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਰਥ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਹ ਦੇ ਤੱਤ, ਜਟਾ, ਭਸਮ, ਦੰਡ, ਕਉਪੀਨ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਈਸ਼ਾਨ ਆਦਿ ਜਾਂ ਹਿਰਦੇ ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ‘ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਥੰਡਿਲਾ (ਵੇਦੀ) ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਇਸ ਬਚਤ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਘੜੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ’ਤੇ, ਆਚਾਰਯਾ ਇਹ ਵਰਤਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਰਤ-ਦীক্ষਾ ਰਾਹੀਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਵਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀਅ ਗਿਆਨ ਲਈ ਯੋਗਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਈਸ਼ਵਰ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਰੰਭਿਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਆਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਯੋਗ ਆਹਾਰ ਲਵੇ, ਦਹੀਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਜੇਕਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਵਾਰੀ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਜਾਂ ਤੇਲ ਮਲ੍ਹਣ ਦੀ ਘਾਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ ਉਗਰ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਯਜ੍ਯ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਆਚਾਰਯਾ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਵਸਰ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਵੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਘੜਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮੰਡਲ ਜਾਂ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੰਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਹਥਿਆਰ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ੧੦੮ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮੰਤਰ-ਅੱਗ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਲੀ-ਆਹੁਤੀ ਵੇਦੀ ਅਤੇ ਘੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ’ਤੇ, ਆਚਾਰਯਾ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਡਲ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੰਪਾਤ-ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਮਤ ਦਰਭਾ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਉਸ (ਦੇਵਤਾ) ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਈ, ਮੂਲ-ਅਨੁਸ੍ਵਾਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਸ਼ਾ-ਧਾਗਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਦੇ ਸੱਜੇ ਅਤੇ ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਉਸ ਦੇ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਾਗਾ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲ ਤੱਕ ਲਟਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਰਵਵਿਆਪਕਤਾ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ੧੦੮ ਲੋਕ ਹਨ। ਉਹ ਕਪਾਲਾ, ਅਜਾ, ਬੁੱਧਾ, ਵਜ੍ਰਦੇਹ, ਪ੍ਰਮਰਦਨਾ, ਵਿਭੂਤੀ, ਅਵਯਯ, ਸ਼ਾਸਤਾ, ਪਿਨਾਕੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਹੁਤਾਸ਼ੀ, ਪਿੰਗਲਾ, ਖਾਦਕ, ਹਰਾ, ਜਵਲਨਾ, ਦਹਨਾ, ਬਭਰੂ, ਭਸਮਾਂਤਕ ਅਤੇ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂਤਕ ਹੈ। ਉਹ ਯਾਮਯਮ੍ਰਿਤ੍ਯੁਹਰਾ, ਧਾਤਾ, ਵਿਧਾਤਾ, ਕਾਰਯਰੰਜਕ, ਕਾਲ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ, ਜੋੜਨਹਾਰ ਅਤੇ ਵੱਖ ਕਰਨਹਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਨੈਰਿਤ, ਮਾਰਣ, ਹੰਤਾ, ਉਗਰਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਭਿਆਨਕ, ਉਰਧਵਾਂਸ਼ਕ, ਵਿਰੂਪਾਕਸ਼ ਅਤੇ ਧੂੰਏਂ-ਲਾਲ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਲਾ, ਅਤਿਬਲਾ, ਪਾਸ਼ਹਸਤ, ਮਹਾਬਲਾ, ਸ਼੍ਵੇਤ, ਜਯਭਦ੍ਰ, ਦੀਰਘਬਾਹੁ ਅਤੇ ਜਲਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ। ਉਹ ਵਡਵਾਸ੍ਯ ਅਤੇ ਭੀਮ ਹੈ; ਇਹ ਦਸ ਵਾਰੁਣ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਤੇਜ਼, ਹਲਕਾ, ਵਾਯੂ-ਵੇਗ, ਸੁਖ੍ਸ਼ਮ, ਤੀਖ਼ਾ ਅਤੇ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂਤਕ। ਉਹ ਪੰਚਾਂਤਕ, ਪੰਚਸ਼ਿਖਾ, ਕਪਰਦੀ, ਮেঘ-ਸਵਾਰੀ, ਜਟਾ-ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਧਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ, ਕੋਮਲ-ਦੇਹੀ, ਕ੍ਰਿਪਾ-ਦਾਤਾ, ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ, ਸਮ੍ਰਿੱਧ, ਰੂਪ-ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਸ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ, ਗਿਆਨ-ਧਾਰੀ, ਸਰਵ-ਗਿਆਤਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਮਾਤਾ-ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਪੀਤ-ਨੇਤ੍ਰ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰੀ, ਅਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਗਿਆਨ ਦੇਣਹਾਰ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਹਾਰ—ਇਹ ਦਸ ਗੁਣ ਹਨ—ਅਨੰਤ, ਰਖਵਾਲੀ, ਅਡੋਲ, ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਾਰੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੰਘਾਰਕ, ਸਰਵ-ਦਿਸ਼ਾ-ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਲੋਹਿਤਾ ਹੈ; ਇਹ ਦਸ ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਗਾਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ, ਵਿਭੂ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਯੋਗ, ਪ੍ਰਲਯ, ਖੇਲ, ਲਾਭ, ਖੋਜੀ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਉਹ ਭੋਜਨਹਾਰ, ਮਾਇਆ, ਕਾਲ, ਅਗਨਿ, ਰੁਦ੍ਰ, ਹਾਟਕ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਸਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਵਿਣੂ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਠ ਰੁਦ੍ਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਵ, ਉਦਭਵ, ਸਰਵ-ਭੂਤ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣਹਾਰ, ਸਰਵਵਿਆਪਕਤਾ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਓਂ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਓਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਓਂ, ਪਤੰਗ, ਓਂ, ਧੁਨੀ, ਓਂ, ਸੁਖ੍ਸ਼ਮ, ਓਂ, ਸ਼ਿਵ, ਸਰਵ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣਹਾਰ, ਸਰਵਵਿਆਪਕਤਾ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਓਂ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਓਂ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ—ਇਹ ਅਠਾਈਂ ਪੈਰ ਹਨ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ, ਤੁਰੰਤ-ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਇਹ ਅੱਠ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ-ਰੂਪ 'ਮ' ਅੱਖਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਡੀਆਂ ਇਡਾ ਅਤੇ ਪਿੰਗਲਾ ਹਨ; ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਦੋਵੇਂ ਜੀਵਨ-ਵਾਯੂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਹਨ। ਪੰਜ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਸਨਾ (ਸੁਗੰਧ) ਇੰਦਰੀ-ਵਿਸ਼ਯ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਤੱਤ ਪੀਲੇ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਜਰਧਾਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਸੌ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚੌਦਾਂ ਗਰਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਾਵਨ ਵਿਧੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਗੁੱਥੀ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਾਵ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।