ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ "ਓਮ ਹਾਮ ਭੂਹ ਸਵਾਹਾ", "ਓਮ ਹਾਮ ਭੁਵਹ ਸਵਾਹਾ", "ਓਮ ਹਾਮ ਸਵਹ ਸਵਾਹਾ", "ਓਮ ਹਾਮ ਭੁਰਭੁਵਹ ਸਵਹ ਸਵਾਹਾ" ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ "ਓਮ ਹਾਮ ਅੱਗਨੀ ਸਵਾਹਾ", "ਓਮ ਹਾਮ ਸੋਮਾ ਸਵਾਹਾ", "ਓਮ ਹਾਮ ਅੱਗਨੀ ਸੋਮਾ ਸਵਾਹਾ", "ਓਮ ਹਾਮ ਅੱਗਨੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਸਵਾਹਾ" ਦੇ ਕੇ ਆਗਨ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਪੂਰਾ ਅਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।" ਸਵੇਰੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਠ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਅਵਸਰ ਵਿਧੀਆਂ ਪੂਰੀ ਵਿਵਰਣ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪھر, ਹਥਿਆਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੇ ਕੇ ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭੋਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਇਹ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਲਕੜੇ ਫਲ ਲੈ ਆਵੇ; ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੰਧਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਨਾ ਬਣੇ।" ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਾਡੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਦਾ ਗੁੱਝ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸੰਯਮਿਤ ਸਾਹ ਨੂੰ ਕੁੰਭਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ" ਕਹਿ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੈਊ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਚੰਡੇਸ਼ਵਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੈਊ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗ, ਜਨੈਊ ਸਮੇਤ, ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ, ਵੇਦੀਆਂ 'ਤੇ, ਪਿਛਲੇ ਢੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਡਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਲੋੜ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚੰਡਾ, ਜੋ ਵੀ ਸਾਲਾਨਾ ਵਿਧੀ ਮੈਂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕਮੀਆਂ ਜਾਂ ਵਾਧੂ ਹੋਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਨਮਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਵਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਮਨਕਾ ਡਾਲੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਢੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਾ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਭੈਰਵ ਜਨਮਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਡਾਲੀ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਬਣਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਐਲਾਨ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਆਸ਼ੀਵਾਦਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪੂਰਾ ਫਲ ਉਪਜੇਗਾ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਸਪਤਮੀ ਜਾਂ ਤ੍ਰੈਯੋਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦਮਨਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਉਤਸਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਇਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ।" ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੂਰਜ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਡਾਲੀ ਜਾਂ ਫਲ, ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਡੰਡੀ, ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟੀ ਪੱਤੀ, ਤੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਲ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਭਾਗ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ, ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, austerity ਦਾ ਲਾਭ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ," ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ, ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਭਾਗ ਅਤੇ ਜਨੈਊ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ-ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਤੇ ਅਵਸਰ ਵਿਧੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦਮਨਕਾ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੌਥਾ ਹੱਥ ਭਰ ਕੇ, ਜੜ੍ਹ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੱਕ, "ਓਮ ਹੌਮ, ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਯਜਨ ਭਰੋ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ," ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਵਾਧੂ ਜਾਂ ਘਾਟਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭੇਟ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।" ਇਸ਼ਵਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ ਸ਼ਣਮੁਖਾ। ਮਹਿਲੇਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ; ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਲਈ ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀ। ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਗਾਏ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ। ਉਥੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, "ਹੁੰ" ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ, ਉਤਸਰਜਨ ਨਾਲ; ਸਮਾਪਤੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ। ਫਿਰ, ਵਾਗੀਸ਼ਵਰੀ ਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਉਤਭਵ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਹਿਰਦੇ-ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਤਸਰਜਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ। "ਓਮ ਹਾਂ ਹਾਂ ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ ਦੇ ਭੜਕਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਿਤ ਸਿੱਧੀ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ। ਜੇਕਰ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਤ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਹੁਤੀ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਚਿੱਟੀ, ਘੜੀ ਦੇ ਉਲਟ ਘੁੰਮਦੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਲਟ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵੀ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਸਾੜਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਪ-ਭਖਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਧਿਆਨ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਬੀਜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਕਾਰ ਵਿਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੱਦ 'ਤੇ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਨਾਮ-ਰੱਖਣ ਲਈ, ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ; ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ ਪੰਜ ਸੌ, ਅਤੇ ਵਾਓਸ਼ਦ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੋ-ਸੋ। ਜਦੋਂ ਬੰਧਨ ਖੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਚੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਕਾਰ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਆਪਣੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸੰਸਕਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਾਇਆ-ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਾਲ ਗਿਆਨ, ਹੱਦ-ਵਧਾਈ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਜਨਮ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣਾ, ਸ਼ਿਵਤਵ ਯੋਗ ਲਈ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਸੰਸਾਰ-ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ-ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪੂਜਾ, ਆਹੁਤੀਆਂ, ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਦਮਨਕਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।