ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਵਿਧੀ ਜਾਂ ਸਮੱਗਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਜਾਂ ਪਾਠ, ਅਰਪਣ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੀ—ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਰਹਿ ਗਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦੇ। ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਨਾਸੀ ਬਖ਼ਸ਼। ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਚਾਹੇ ਚਲਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਵਰਤ, ਅਣਜਾਣੇ ਜਾਂ ਭੁੱਲੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਕਠਾ ਤੇ ਸਮੇਟਿਆ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਾਠ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀਆਂ ਰਚ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਦੀ ਅਗਲੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਖਿਮਾ ਮੰਗ ਕੇ, ਵਰਤ ਧਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਚੌਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਚਾਵਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਵਨ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਖਿਮਾ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹਵਨ ਅਤੇ ਖੀਰ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਨਾ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਬੁਝਾਉਣਾ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਚਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: "ਓਮ ਹਾਂ ਭੂ: ਸੁਆਹਾ", "ਓਮ ਹਾਂ ਭੁਵ: ਸੁਆਹਾ", "ਓਮ ਹਾਂ ਸਵ: ਸੁਆਹਾ", "ਓਮ ਹਾਂ ਭੂਰਭੁਵ: ਸਵ: ਸੁਆਹਾ"। "ਓਮ ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੁਆਹਾ", "ਓਮ ਹਾਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸੁਆਹਾ", "ਓਮ ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸੁਆਹਾ", "ਓਮ ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰੀਤਾ ਲਈ ਸੁਆਹਾ"—ਇਹ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਤੇ ਪੂਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੁਜਿਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਇਕੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅੱਠ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੂਰੇ ਵਿਵਰਣ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਬਣੇ। ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਡੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ (ਕੁੰਭਕ), ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, "ਮੈਨੂੰ ਖਿਮਾ ਕਰ" ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਨੇਊ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਚੰਡੇਸ਼ਵਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਨੇਊ ਭੇਂਟ ਕਰਨਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਤੇ ਜਨੇਊ ਦੇਣੇ ਜਾਂ, ਚੌਕ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਡਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਹੇ ਚੰਡਾ, ਜੋ ਵੀ ਸਾਲਾਨਾ ਕਰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਚਾਹੇ ਅਧੂਰਾ ਜਾਂ ਵਾਧੂ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਈਸ਼ਵਰ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਮਨਕਾ ਡਾਲੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਹਰਾ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਭੈਰਵ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਡਾਲੀ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਬਣਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੋਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਸੱਤਵੀਂ ਜਾਂ ਤੇਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਮਨਕਾ ਲੈਣ। ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ "ਹਰੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਇੱਥੇ ਆ ਜਾ" ਕਹਿ ਕੇ ਜਗਾਏ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੂਰਜ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਡਾਲੀ ਜਾਂ ਫਲ, ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਡੰਠਲ, ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟੀ ਪੱਤੀ, ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਲ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੜ੍ਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੰਜ ਭਾਗ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ, ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਬਾਕੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਨੇਊ ਨੂੰ ਢੱਕਣਾ, ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਿਯਮਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦਮਨਕਾ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ। ਚੌਥੇ ਹੱਥ ਭਰ ਨਾਲ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਤਕ, "ਓਮ ਹੌਂ, ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਵਾਧੂ ਜਾਂ ਘੱਟ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੇਰੀ ਭੇਟ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਈਸ਼ਵਰ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਸੁਣ, ਹੇ ਸ਼ਣਮੁਖਾ। ਮਹੇਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਈ ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ। ਬੱਚੇ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਫੁੱਲ ਮਾਰ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰ। ਉੱਥੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, "ਹੁੰ" ਅੱਖਰ ਪ੍ਰਸਵਾਸ ਨਾਲ ਉਚਾਰ; ਪ੍ਰਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਧੀਬੱਧ ਕਰਮ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।