ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਉਪਾਸਕ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੱਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰਕਾ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੋਬਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੜੀਵਾਰ ਪੰਜਗਵਯ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਕੀਰਤਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਦਰਭਾ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਉਪਾਸਕ ਉੱਠ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਯਜਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰਕਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਬੇਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਦਿਨ ਲਈ ਦੋ ਕਮਠਾ ਸਾਫ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਦਿਸ਼ਾ-ਪਾਲਾਂ ਦੇ ਘੜਿਆਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਤਰਾਂ ਲਈ ਅਰਘ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਣ-ਸ্বরੂਪ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 108 ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿਤ੍ਰਕਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਰਬਾਨਾਂ, ਦਿਸ਼ਾ-ਪਾਲਾਂ ਤੇ ਘੜੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿਤ੍ਰਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰਕਾ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਗਣ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਪਾਸਕ ਆਖਦਾ ਹੈ—"ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ, ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਛੁਪਾਇਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਉਹ ਸਭ, ਚਾਹੇ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾਹ, ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ! ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰਕਾ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਵੇ।" "ਹੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੱਤ ਤੇ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ। ਮੂਲ ਤੇ ਲਯ ਰੂਪ ਜਪ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਕਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ; ਗਿਆਨ ਦੇ ਤੱਤ ਤੇ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਾਰਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ।" "ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਕਾ ਅਰਪਿਤ ਕਰੀਏ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੱਤ ਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਕਾਰਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ। ਸ਼ਿਵ ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਕਾਰਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੀਏ। ਮੂਲ ਤੇ ਲਯ ਰੂਪ ਜਪ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਉਤਰਨ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੀਏ; ਆਤਮਾ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰਕਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਭੋਗੀ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ, 'ਸਵਾਹਾ' ਜਾਂ 'ਨਮਹ' ਨਾਲ ਅੰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। 'ਓਮ ਹਾਮ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੱਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਮ ਹਾਮ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਤੱਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਮ ਹੌਮ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੱਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।'" "ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ! ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਾਖੀ ਹੈਂ; ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੰਤਰ, ਵਿਧੀ, ਪਦਾਰਥ, ਜਪ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤਾ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਪਾਪ-ਨਾਸ਼ੀਤਾ ਦੇ।" "ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਤ-ਅਚਲ—ਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਵਰਤ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਅਣਜਾਣੀ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਚ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਵੇ।" "ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਪ ਅਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀਏ—ਚਾਹੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਜਾਂ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ।" "ਮਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲੋਂ ਖਿਮਾ ਮੰਗ ਕੇ, ਵਰਤੀ ਧਾਰੀ ਬੇਦੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਚਾਵਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਅੰਤਰ ਆਹੁਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਰੁਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਖਿਮਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਖਾਈ ਦੇ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਅੱਗੀ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਚਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬਾਹਰੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧੀ ਨੂੰ, ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; 'ਓਮ ਹਾਮ ਭੂ: ਸਵਾਹਾ; ਓਮ ਹਾਮ ਭੁਵ: ਸਵਾਹਾ; ਓਮ ਹਾਮ ਸਵ: ਸਵਾਹਾ; ਓਮ ਹਾਮ ਭੂਰਭੁਵ: ਸਵ: ਸਵਾਹਾ'—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਚਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਓਮ ਹਾਮ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਮ ਹਾਮ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਮ ਹਾਮ ਅੱਗੀ ਤੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਮ ਹਾਮ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਯਜਨ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸਵਾਹਾ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਉਸਦਾ ਯਜਨ ਚੱਕਰ ਪੂਰਾ ਤੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਸ਼ੁੱਧੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।" "ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ; ਅੱਠ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਾ ਕਰੀਏ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਨਿਯਮਤ ਤੇ ਨੈਮਿਤਿਕ ਕਰਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।" "ਫਿਰ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਕਰੀਏ; ਜੋ ਭੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਵੇ।" "ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਕਰਮ ਆਪਣਾ ਫਲ ਦੇਵੇ; ਜੇ ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਬਣੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" "ਅੱਗ, ਜੋ ਨਾਡੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਜਲ ਚੁਕ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸਾਂਸ ਨੂੰ ਕੰਭਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੋੜ; ਭਾਵ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਦਿਸ਼ਾ-ਪਾਲ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਨੇਊ ਲੈ; ਜੇ ਚੰਡੇਸ਼ਵਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਨੇਊ ਭੇਟ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਪਾਸਕ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰੱਧਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ।