ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਲਈ ਵਿਧੀ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਆਤਮ-ਚਿੰਤਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਨਾਡੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਸਿਨੇ ਵਿਚ, ਉਸਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਅਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, "ਵੌಷਟ" ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੌ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਣੀ ਚਾਟ ਕੇ, ਚੰਦਨ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਤੇ ਉੱਚਤ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, "ਫਟ" ਅਸਤਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਵਿਘਟਨ ਦੇ ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ "ਮਾਫ ਕਰਨਾ" ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਰਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀਮਾਵਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦੋ ਮੰਡਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਗਨਿ ਵੇਦੀ ਕੋਲ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਬਲੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ "ਓਮ ਹਾਂ, ਸ੍ਵਾਹਾ", ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਖੇਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਆਗਨਿ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਦਿਸਾ-ਦਿਸਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਣ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਨਾਗ, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਰਾਸ਼ੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਆਦਿ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨਿਯਮ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਬਲੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨੈਰਿਤ, ਜਲ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਾਯੂ, ਈਸ਼ਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਆਹੁਤੀ, ਕਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਾਹਰੀ ਭੇਟ ਤੇ ਸਭ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਵਿਘਟਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਊ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ "ਓਮ, ਕਪਿਲਾ, ਨੰਦਾ, ਭਦ੍ਰਿਕਾ, ਸੁਸ਼ੀਲਾ, ਸੁਮਨਸਾ" ਆਦਿ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, "ਆਨੰਦ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ" ਕਪਿਲਾ ਗਾਊ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਹੈ। "ਹੇ ਸੌਰਭੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਆਰਾਧਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇ।" ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਕਿ ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮ ਨੂੰ ਰੋਕ। "ਗਾਂਵਾਂ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਭੇਟ ਜੋ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੱਧਾਨ੍ਹੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅੱਠ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ—ਅਸਨ, ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵੀ। ਮੱਧਾਨ੍ਹੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਲਾਸਟਰ ਕੀਤੇ ਭੋਜਨ-ਗ੍ਰਿਹ ਵਿਚ, ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਣਾ, ਫਿਰ "ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜਯ ਮੰਤਰ" ਨਾਲ, "ਵੌਟ" ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿਟੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ। ਫਿਰ, ਅੱਧਾ ਭੋਜਨ "ਚੁੱਲਿਕਾ" ਅੱਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ। ਨਾਭੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਉੱਚਵਾਸ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ "ਕ" ਆਦਿ ਥਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, "ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈਂ" ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਲਿਕਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ। "ਓਮ ਹਾਂ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਾਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹਾਂ ਅਗਨੀ" ਨਾਲ, ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀਤਾ ਲਈ, ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਕੇ, ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ। ਚੁੱਲਿਕਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਧਰਮ ਦੀ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਖੱਟੇ ਮੈਥੇ ਆਦਿ ਨਾਲ। ਰਸਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਲਈ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਜਲ-ਅੱਗ ਦੀ, ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਵਿਘਨ-ਨਾਸ਼ਕ, ਪੀਸਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸੁਭਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। "ਹੇ ਉਗਰੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ," ਕੂਹਣੀ ਤੇ, "ਬਲ-ਪ੍ਰੇਮੀ, ਅਸਤਰ" ਨੂੰ ਮੂਸਲ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ। ਝਾੜੂ ਤੇ, ਇੱਛਾ ਵਾਸਤੇ, ਖੱਟ ਤੇ, ਕੇਂਦਰੀ ਖੰਭ ਤੇ ਸਕੰਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਘਰ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ, ਅਚਾਰਯ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ, ਮੌਨ ਰਹਿਣਾ। ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਅਰਕ, ਵਟ, ਭੱਲਾਤਕ ਆਦਿ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ, "ਓਮ" ਉਚਾਰ ਕੇ ਚਾਟਣਾ। "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਅੰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ—ਨਾਗ, ਕੱਛੂਆ, ਕ੍ਰਿਕਰ, ਦੇਵਦੱਤ, ਧਨੰਜਯ—ਉਪਵਾਯੂਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਬਾਕੀ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ। "ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਆਵਰਨ ਹੈਂ" ਆਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਸਮਾਨ, ਉਦਾਨ, ਵਿਆਨ ਆਦਿ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ, ਫਿਰ ਚੁੱਲਿਕਾ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ। "ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਆਵਰਨ ਹੈਂ", ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰਕ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਸ਼ਾਢ ਮਾਸ ਤੋਂ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਵਣ, ਭਾਦਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਤੇ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਕਾਰਤਿਕੀ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਿਥੀ ਤੇ, ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਗਨੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅੰਬਿਕਾ, ਸਪ, ਸਕੰਦਾ, ਸੂਰਜ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਦੁರ್ಗਾ, ਇੰਦਰ, ਗੋਵਿੰਦ, ਸਮਰ, ਸ਼ੰਭੂ, ਅਮ੍ਰਿਤਪਾਨੀ ਆਦਿ ਲਈ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਤੂਆਂ ਦੇ ਜਨੇਊ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਾਵਨ ਕਰਮ, ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।