ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਯਗ੍ਨ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੈਵ ਆਗਿਆ ਉੱਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਚਮਚ ਅਤੇ ਕੜਛੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਦਾ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੇਠਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕ੍ਰਮ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਨੁੱਕ 'ਤੇ ਛੁਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਦੀ ਗਿਆਨ-ਸਮਝ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹਾੰ, ਹੀੰ, ਹੂੰ, ਸੰ, ਅਤੇ ਰਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕੜਛੀ ਵਿਚ ਹਿਰਦੇ-ਬਿੰਦੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਸੂਚਕ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਤੰਤੁਆਂ ਵਾਲੇ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਏ, ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਗਾਇ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਘੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਘੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਘੀ ਨੂੰ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਉੱਤੇ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਉਚਾਈ ਤੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਘੀ ਨੂੰ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੇ ਨੁੱਕ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਘੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਦੀ ਇਕ ਬਾਂਹ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੀ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਅੰਗੁਠੀ ਵਾਲੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਨੁੱਕ ਨਾਲ ਤਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਸ੍ਤਰ-ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਤਰਾਉਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅਗਲੀ ਤਰਾਉਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਸੜੀ ਹੋਈ ਦਰਭਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਸ੍ਤਰ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਸੜਦੀ ਦਰਭਾ ਨਾਲ ਝਾੜ ਕੇ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਸ੍ਤਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਸੜੀ ਦਰਭਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਕ ਗੰਢੀ ਹੋਈ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਪੱਤੀ, ਜੋ ਇਕ ਬਾਂਹ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਵਿੱਚ ਇਡਾ ਆਦਿ ਤਿੰਨ ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਦੋ ਪਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੜਛੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਘੀ ਦੇ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ: "ਓਮ ਹੰ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਓਮ ਹੰ ਸੋਮ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਓਮ ਹੰ ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ"। ਇਹ ਅੱਗ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਹੈ। ਕੜਛੀ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਚੌਥੀ ਆਹੁਤੀ "ਓਮ ਹੰ ਅਗਨੀ ਸ੍ਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ" ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਾਈ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਜਾਗਰਿਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ-ਭਾਗੀ ਸ਼ਰੀਰ ਨਾਲ ਘੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਤੀਰ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਘੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਛਿੜਕਾਉ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਜੋੜ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਓਮ ਹੰ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਓਮ ਹੰ ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਓਮ ਹੰ ਅਘੋਰਾ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਓਮ ਤਤਪੁਰੁਸ਼, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਓਮ ਹੰ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ"। ਹਰ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਓਮ ਹੰ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਓਮ ਹੰ ਵਾਮਦੇਵ ਤੇ ਅਘੋਰਾ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਓਮ ਹੰ ਅਘੋਰਾ ਤੇ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਓਮ ਹੰ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ"। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਤੱਕ, ਆਖ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਤੱਕ। ਕੜਛੀ ਵਿੱਚੋਂ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਓਮ ਹੰ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਘੋਰਾ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼, ਈਸ਼ਾਨ, ਸ੍ਵਾਹਾ"। ਇੱਛਿਤ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਮਲਦਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਸ੍ਤਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਅੱਗ ਹੈਂ, ਹੂਤਾਸ਼ਨ"। ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ 'ਵੌષੁੜ' ਅੰਤ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸਮੂਹ ਸਹਿਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਅਰਦਾਸ ਸ਼ਿਵ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨਾਡੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਯਜਞ-ਅੱਗ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸੰਯੋਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤਰ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਨਾਲ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਕਾਰ੍ਸ਼ਿਕ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵੀ ਇੰਨੇ ਹੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ। ਦਹੀਂ ਲਈ ਸ਼ੁਕਤੀ ਮਾਪ ਹੈ, ਖੀਰ ਲਈ ਪ੍ਰਸ੍ਰਿਤੀ ਮਾਪ। ਸਾਰੇ ਖਾਣਯੋਗ ਵਸਤੂਆਂ ਲਈ ਭੁੰਨੇ ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਇਕ ਮੁੱਠ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜੇ, ਫਲਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਕੂਲ ਮਾਪ। ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਅੱਧਾ ਮੂੰਹ ਭਰ, ਸੁੰਦਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ। ਗੰਨੇ ਲਈ ਅਪਰਵਿਕਾ ਮਾਪ, ਲਤਾਵਾਂ ਲਈ ਦੋ ਉਂਗਲ ਚੌੜਾਈ। ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਮਾਪ, ਸਮਿੱਧਾਂ ਲਈ ਦਸ ਉਂਗਲ ਚੌੜਾਈ। ਚੰਦਨ, ਕਸ਼ਮੀਰ, ਕੁਸਤੂਰੀ, ਯਕ ਰੇਜ਼ਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ। ਗੁੱਗਲੁ ਦਾ ਕਲਯਾ ਜਿੰਨਾ ਮਾਪ, ਬੇਰੀ ਦੇ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ। ਕੰਦਾਂ ਲਈ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਚਤਮ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੀਜ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੜਛੀ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ। ਕੜਛੀ ਦੇ ਨੁੱਕ ਤੇ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਦਾ ਹੈ; ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ-ਮੁਦਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੜਛੀ ਦਾ ਨੁੱਕ ਅੱਖਾਂ ਵੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਰਾਹੀਂ ਕੱਢਦਾ ਹੈ; ਖੱਬੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ-ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਅਸਪਸ਼ਟ ਉਚਾਰ ਕੇ, 'ਵੌષਟ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜੌ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਘੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਲ ਪੀ ਕੇ, ਚੰਦਨ, ਪਾਨ ਆਦਿ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਫਟ' ਸ਼ਸ੍ਤਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਬੰਧਨ ਸਮੇਟਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਘਟਨ ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ "ਮਾਫ ਕਰ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਸੀਮਾਵਾਂ, ਸਾਹ ਤੇ ਸੁੱਖਮ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਧਾ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਪੱਕਾ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਦੋ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਅਗ੍ਨਿ-ਵੇਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ "ਓਮ ਹਾੰ ਸ੍ਵਾਹਾ", ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਹਾੰ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ; ਇਹ ਬਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਹਾੰ ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਲਈ, ਈਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਹਾੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਲਈ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਾੰ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਬਲੀ। ਪੱਛਮ-ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਹਾੰ ਨਾਗਾਂ ਲਈ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹਾੰ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਲਈ, ਹਾੰ ਸ੍ਵਾਹਾ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਲਈ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਲਈ ਬਲੀ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਲੀ ਖੇਤਰ-ਪਾਲਕ ਲਈ, ਦੂਜੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਬਾਹਰ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗ੍ਨਿ-ਯਮ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਭਾਵ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਯਗ੍ਨ-ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।