ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲਮ ਨਾਲ ਨਾਗਰੀ ਲਿਪੀ ਲਿਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ, ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਲਿਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਘੜਿਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫੇਰ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦੇਣ ਲਈ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁರುਸ਼ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਵੇਦ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੀਵਨ-ਉਤਪਾਦਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਪੱਕਾ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਰਥ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਘਰ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਠ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਵਿੱਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਣ-ਮਰਿਆਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਯਜਮਾਨ ਆਦਿ ਉੱਤੇ ਘੜਿਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਣੰਤ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਦਾ ਫਲ, ਮਸੀ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕੀ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਉਧਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਪਰਮ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਰਘਯ ਪਾਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਨ-ਗ੍ਰਹਿ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਵੇਦੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ ਅਤੇ ਠੋਕਣਾ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਗੱਡਾ ਖੋਦ ਕੇ ਅਤੇ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਤੇ ਸਮਤਲ ਕਰਨਾ, ਫਿਰ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਅਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਠੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਥਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ, ਲੇਪ ਕੇ, ਠੀਕ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲਾਈਨਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ—ਇੱਕ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਇੱਕ ਅੱਗੇ, ਇੱਕ ਹੇਠਾਂ—ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਉਲਟ ਕ੍ਰਮ ਵਿਚ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵਜਰ-ਸਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਾਰ-ਮਾਰਗ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਵਿਛਾਉਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਤ੍ਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਸਨ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਗੀਸ਼ਵਰੀ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦੀ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਭਾਗ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਜੰਤੂਆਂ ਲਈ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਹਟਾ ਕੇ, ਜਾਂਚ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰਕ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਇਕਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ‘ਓਮ ਹੂੰ’ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ; ਸੰਹਿਤਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਉਣਾ ਅਤੇ ਗਊ-ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤਮਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਵੇਦੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੱਜੇ ਵੱਲ, ਯਜਨ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਾਗੀਸ਼ਾ ਦੀ ਗਰਭ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ-ਬੀਜ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਵਾਗੀਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਇਸ ਨੂੰ ਨিক্ষੇਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੂਜਾਰੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਨিক্ষੇਪ ਕਰੇ; ਫਿਰ, ਨਾਭੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਆਵਰਣ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ, ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਗਰਭ-ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੀਰ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਰਭ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕੰਗਣ ਉਸ ਦੇ ਨਰਮ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਗਰਭ-ਧਾਰਣ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ; ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਰੀਤ ਲਈ, ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ; ਛੇਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਦੀ ਵਾਟ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਚੋਟੀ ਨਾਲ, ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ; ਮੂੰਹ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਖੋਲ੍ਹਣ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਨਮ ਅਤੇ ਮਨੁਸ਼-ਨਿਰਮਾਣ ਰੀਤਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਰਭਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾ ਕੇ, ਗਰਭ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ; ਜਨਮ-ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਾਵਨ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ। ਬਾਹਰੀ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਘੜਾ ਠੋਕਣਾ ਅਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ; ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨੂੰ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਛੋਹਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣਾ। ਇਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਵਰਣ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ; ਫਿਰ, ਵਕਤਾ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਛੋਹਾਂ ਉੱਤੇ। ਪੰਜ ਸਮਿਧਾਂ, ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀਆਂ, ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ; ਦਿਲੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ ਦੀ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਅੱਗ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦਿਲੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਵਾਘਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਆਗਿਆ ਸੁਣਾਉਣੀ; ਸ੍ਰੁਕ ਅਤੇ ਸ੍ਰੁਵਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲੈ ਜਾਣਾ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਕਰਕੇ, ਦਰਭਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ; ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ। ਹਾਂ, ਹੀਂ, ਹੂੰ ਅਤੇ ਸੰ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਤੱਤ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ; ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸ੍ਰੁਚੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸ੍ਰੁਵਾ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਧਾਗੇ ਪਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ। ਗਊ ਦਾ ਘਿਉ, ਜੋ ਨਜ਼ਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਲੈਣਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘਿਉ ਲੈਣਾ। ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਘਿਉ ਘੁੰਮਾਉਣਾ; ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘਿਉ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਵਾਜਾਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਅਤੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਵਾਸਤੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।