ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚੌਕਠ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸੂਕਤ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਚੇਤਨਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੂਲ ਤੋਂ ਆਵਾਹਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੋਨੇ, ਕਪੜੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਭੇਟ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਆਤਿਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੱਸਦਾ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ। ਇਹ ਪੂਜਾ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। 'ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ'—ਇਹ ਹਿਰਦੇ ਲਈ ਹੈ; 'ਏਕਦੰਤ'—ਸਿਰ ਲਈ; 'ਗਜਕਰਨ'—ਜਟਾ ਲਈ; 'ਗਜਾਨਨ'—ਸੰਗਤ ਲਈ; 'ਲੰਬੋਦਰ, ਭੰਗਦੰਤ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ'—ਇਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ, ਚਰਨ, ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਮੰਨ ਕੇ, ਹੇਠਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਉੱਪਰਲੇ ਢੱਕਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਦੇ ਬੀਜ-ਅੱਖਰਾਂ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਦਾ, ਸੂਰਯੇਸ਼ਾ, ਕਾਮਰੂਪਾ, ਉਦਯਾ ਅਤੇ ਕਾਮਵਰਤਿਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਸਤਿਆ ਅਤੇ ਵਿਘਨਨਾਸ਼ਾ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਿੱਟੀ, ਜਾਂ, ਸ਼ੋ, ਰੰ, ਪਲਵ, ਲੰ, ਵੰ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। 'ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ, ਮਹਾ ਲੰਬੋਦਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੀਏ, ਏਕਦੰਤ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਣਪਤੀ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਗਣੇਸ਼, ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ, ਵਿਘਨ ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਏਕਦੰਤ, ਲੰਬੋਦਰ, ਗਜਾਨਨ, ਲਟਕਦੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਵਿਘਨ-ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਮਹਾ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਟਾਕਸ਼ਯ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰੀਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਉਸਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, 'ਹੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਮਹਾਨ ਚੱਕਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੇ ਭੈਅਨਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਕੱਟੋ, ਚੀਰੋ, ਫਾੜੋ!' ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—'ਹੇ ਨਰਸਿੰਹ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ—ਤਪੋ, ਚਮਕੋ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੋ!' ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜਰ ਸਮਾਨ ਨਖ ਅਤੇ ਦੰਦ ਹਨ, ਖੰਭੀ ਹੋਈ ਜਟਾ, ਉਸ ਦੀ ਦਹਾੜ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—'ਆਓ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੋ, ਵਧੋ, ਦਹਾੜੋ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਓ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ, ਅਗਨਿ ਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਜਵਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲਵੋ, ਪਾਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੱਢੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਓ।' ਆਖਰ, ਨਰਸਿੰਹ ਜੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਮੋਹਕ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ; ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਸ਼ਾਂਤੀਕਰਤਾ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚਾਰ। ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਉਪਰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਸ਼ੰਖ ਪਾਂਚਜਨਯ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ, ਪੁਸ਼ਟੀ, ਬਲਾ ਅਤੇ ਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਮੰਦਰ, ਘਰ ਜਾਂ ਪੰਡਾਲ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਮਨ, ਵੈਕੁੰਠ, ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਵੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਲ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਤਸਯ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਅਵਤਾਰਾਂ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਵੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ, ਹਰੀ, ਸ਼ੰਕਰ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਭੈਰਵ, ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੌਰੀ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵੀਆਂ, ਬਲਾ ਅਤੇ ਬਲਾ ਅਤੇ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵੀ। ਸੁਵਾਸਤਿਕ ਜਾਂ ਮੰਡਲ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਦੇ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਲਿਖੀ ਪੁਸਤਕ, ਗੁਰੂ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ, ਗਿਆਨ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲਮ ਨਾਲ ਨਾਗਰੀ ਲਿਪੀ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਡਲ ਤੇ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਸੁਭ ਅਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ। ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਵੇਦ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਦ, ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਆਦਮੀ ਰਥ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਘਰ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਯਜਮਾਨ ਆਦਿ ਨੂੰ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਸਤਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਣੰਤ ਪੂਣ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਦਯਾਲੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਦਾ ਫਲ, ਸਿਆਹੀ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿੰਨੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਅੱਖਰ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਕਵੀਹ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਉਧਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਰਘਯ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਯਥਾ ਯੋਗ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਸਾਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਬੇਦੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਤੇ ਥਾਪਣਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਖੱਡਾ ਖੋਦ ਕੇ, ਮੈਲ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਾ ਭਰ ਕੇ, ਸਮਤਲ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਥਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ, ਲੀਪ ਕੇ, ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ—ਇੱਕ ਪੂਰਬ, ਇੱਕ ਅੱਗੇ, ਇੱਕ ਹੇਠਾਂ—ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਾਂ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਲਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵਜਰ ਸਮਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਾਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਾਸਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਗੀਸ਼ਵਰੀ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਨੂੰ ਯੋਗ ਉਪਕਰਨ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਤਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਸ-ਭੋਜੀਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਭਾਗ ਹਟਾ ਕੇ, ਜਾਂਚ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰਕ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਅਤੇ ਤੱਤ ਅੱਗ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਓਮ ਹੂਂ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਬੀਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਹਿਤਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰਿਤ ਅੱਗ, ਗੋ-ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਥਿਆਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਉਪਾਸਕ ਬੇਦੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਜਨੇਉ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਰੀਤ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।