ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੂਪ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਪੇਟ 'ਤੇ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਕਮਰ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਸ੍ਰੀਧਰ ਨੂੰ رانਾਂ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ ਟਖਣ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਛੇ ਅੰਗ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਆਮ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਧੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੂਪ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਨਾਮ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਤਰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਦਿਲ, ਆਦਿ, ਅਤੇ ਦਸ ਅੱਖਰੀ ਮੂਲ ਮੰਤਰ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ, ਤਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਵਿਭਾਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਮਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੁਜਾ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ-ਸਪੋਕ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਆਸਨ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ-ਨਾਭੀ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ, ਦੋ ਕਿਨਾਰੇ, ਅਤੇ ਸਪੋਕਸ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੱਤ ਆਦਿ ਸਥਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੁਜਾ, ਕਿਰਣਾਂ ਦੇ ਟੀਪ 'ਤੇ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਮ ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਪਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਪੁਰਸ਼-ਤੱਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਥਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁਜਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ, ਅੰਗ ਅਤੇ ਘੇਰਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ-ਅੱਖਰੀ ਬੀਜ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਆਦਿ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਾਰ੍ਹਾਂ-ਸਪੋਕ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਮੂਰਤ ਦੀ ਪੁਜਾ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੌਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਆਸਨ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮੂਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਅੱਗ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ-ਜਲ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਜਲ ਨੂੰ ਮੂਰਤ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਅੱਗ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਵੇਦਿਕ ਤੋਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ, "ਅੱਗ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਹੋਈ" ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ, "ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ" ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, "ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ" ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਲਿਆਉਣ 'ਤੇ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ, ਅੱਗ, ਅੱਗ ਹੀ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਹਰ ਵੇਦਿਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਆਠ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਆਦਿ ਅਨਾਜ ਵੀ ਵੇਦ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਘੀ ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਮਿਠੀਆਂ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ-ਆਹੂਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰ, ਨਾਭੀ, ਦਿਲ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿਰ, ਨਾਭੀ, ਅਤੇ ਪੈਰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਾਰ ਨਦੀਆਂ—ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਸਵਤੀ—ਨਾਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ-ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਪੱਕਾ ਚਾਵਲ ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਬਲੀ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਦਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬਲੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਬ੍ਰਹਮਾ-ਗੀਤ" ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੰਟਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਹਿੱਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਸਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਗਰਭਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਮੂਰਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡਣਾ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਆਸਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪੱਥਰ ਨਪੁੰਸਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਤਨ ਰੱਖਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਹ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਰਤਨ, ਚਾਵਲ, ਧਾਗੇ, ਤਿੰਨ ਧਾਤਾਂ, ਲੋਹਾ ਆਦਿ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਪਦਾਰਥ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਨੌਂ ਖੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੱਡੇ ਨੂੰ ਗੁਗਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਤਨ ਰੱਖਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਦਰਭਾ ਦੀਆਂ ਛੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮੂਰਤ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਪੰਚਗਵਿਆ ਨਾਲ ਧੋਣਾ, ਦਰਭਾ ਦੇ ਜਲ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਹੂਤੀ ਲਈ, ਆਸਨ ਦੇ ਆਲ੍ਹਾ-ਆਲ੍ਹਾ ਆਲੇ, ਅੱਧੀ ਹਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ, ਵਰਗ ਆਸਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਕਰਕੇ, "ਪੂਰਵ" ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੱਠ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਤੁਮ ਅਗਨੇ ਦਿਉਭਿਰ" ਮੰਤਰ ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਲੱਕੜ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅੱਠ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੌ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਕਲਪਤ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਆਮ ਜਾਂਬ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੂਰਤ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕਣਾ, "ਸ੍ਰੀਸ਼ ਚ ਤੇ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, "ਉਠੋ, ਵਾਕ ਦੇ ਸੁਆਮੀ" ਕਹਿਣਾ, ਅਤੇ "ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੋਹ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਲਕੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗੀਤ, ਵੇਦ ਪਾਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੰਦਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਪਵਿੱਤਰ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੁਜਾ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਅਤੋ ਦੇਵੇ" ਕਹਿ ਕੇ, ਕਪੜਾ ਆਦਿ ਅੱਠ ਭਾਗੀ ਅਰਘਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, "ਦੇਵਸਯ ਤਵਾ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਆਸਨ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, "ਓਮ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ" ਕਹਿ ਕੇ, ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਆਸਨ 'ਤੇ ਢੁੱਕੀ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਮੰਤਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਮੂਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।