ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਪਹਿਲਾਂ, 'ਮੂਰਧਾਨੰਦਿਵਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਧਾਤਰੀ ਅਤੇ ਮਾਂਸੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। 'ਮਾਨਸਤੋਕ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, 'ਗੰਧਦ੍ਵਾਰੇ' ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। 'ਇਦਮਾਪੇਤੀ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ, 81 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਭਗਵਨ ਵਿਸ਼੍ਣੋ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼੍ਣੂ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਪਕਾਰਕ ਹਨ, ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਇਹ ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਸੁਭ ਮੌਲੀ (ਪਾਵਨ ਧਾਗਾ) ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਮੁੰਚਾਮੀ ਤ੍ਵੇਤੀ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਅਤੋ ਦੇਵੇ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਅਰਘਯ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਮਧੁਵਾਤਾ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਮਧੁਪਰਕਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; 'ਮਯਿ ਗ੍ਰਹਮਾਮੀ' ਕਹਿ ਕੇ ਚਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ 'ਅਕਸ਼ਨਮੀਮਦੰਤੇਤੀ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਦੂर्वਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। 'ਗੰਧਵਤੀਤੀ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਤਣਿਆਂ ਨਾਲ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਉੰਨਯਾਮੀਤੀ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਮਾਲਾ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਲੀ ਵਿਸ਼੍ਣੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੇ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਦੋ ਕਪੜੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ ਲਈ 'ਵੇਦਾਹਮ' ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਮਹਾਵ੍ਰਤ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। 'ਧੂਰਾਸੀਤੀ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, 'ਵਿਭ੍ਰਾਟ' ਹਿਮਨ ਨਾਲ ਅੰਜਨ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਯੁੰਜੰਤਿਤੀ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਦੀਰਘਾਯੁਸ਼ਟਵੇ' ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਇੰਦ੍ਰਛੱਤਰ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਛੱਤਰ (ਛਤਰੀ) ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; 'ਵਿਰਾਜਤ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਆਇਨਾ, 'ਵਿਕਰਨੇਨਾ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਪੱਖਾ, 'ਰਥੰਤਰਾ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਗਹਣੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੱਖੇ 'ਮੁੰਚਾਮੀ ਤ੍ਵੇਤੀ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਤੋਂ ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਪਿੰਡਿਕਾ ਤੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵੇਲੇ ਸੌਪਰਣ ਹਿਮਨ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਉਠੋ!' ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਛੋਨੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਉਠਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਛੋਨੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਸੂਕਤ' ਨਾਲ ਵਿਸ਼੍ਣੂ ਲਈ ਵਿਭਾਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਅਤੋ ਦੇਵ' ਹਿਮਨ ਨਾਲ ਪਿੰਡਿਕਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਛੋਨੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਸੂਕਤ' ਨਾਲ ਵਿਸ਼੍ਣੂ ਲਈ ਵਿਭਾਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ: ਸਿੰਘ, ਬਲਦ, ਸੱਪ, ਪੱਖਾ, ਘੜਾ, ਵੈਜਯੰਤ ਧਵਜ, ਡੰਡੀ ਅਤੇ ਦੀਵਾ। 'ਅਸ਼ਵ ਸੂਕਤ' ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਤ੍ਰਿਪਾਦ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਾਤੀ, ਢਕਣ, ਬਰਤਨ, ਅੰਬਿਕਾ ਅਤੇ ਚਮਚਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਸਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦ, ਮੋਰਟਾਰ, ਚੱਕੀ, ਝਾੜੂ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਘਰੇਲੂ ਸਾਮਾਨ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰ ਤੇ, 'ਨੀਂਦ' ਨਾਂ ਦਾ ਘੜਾ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲੈਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ 'ਅਧਿਵਾਸਨਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰਵਜਨ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਓਂ' ਦੇ ਜਰੀਏ, ਚੇਤਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹੋਏ, ਅਦ੍ਵੈਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰਨਾ; ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿਚ ਵਿਘਟਿਤ ਕਰਨਾ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਣਾ। ਸਾਧਯ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਤੱਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਘਟਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਨਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਹੱਤੱਤਵ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਮਹੱਤੱਤਵ ਨੂੰ ਅਵ੍ਯਕਤ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਨਾ। ਅਵ੍ਯਕਤ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਕੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਨਕਰਸ਼ਣ (ਧੁਨੀ ਦਾ ਸਰੂਪ) ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਉਤਪਾਦਿਤ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ (ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੂਪ) ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਨਿਰੁੱਧ (ਸਵਾਦ ਦਾ ਸਰੂਪ) ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ (ਗੰਧ ਦਾ ਸਰੂਪ) ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ; ਅਨਿਰੁੱਧ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਜੋਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਡਾ ਬਣਾਇਆ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੱਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ 'ਕਰਤਵ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ, 'ਵਿਆਹ੍ਰਿਤ' ਵਜੋਂ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਬੁੱਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਠ-ਰੂਪ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਮਨ। ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ: ਧੁਨੀ, ਸਪਰਸ਼, ਰੂਪ, ਸਵਾਦ, ਅਤੇ ਗੰਧ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਬਣੀਆਂ: ਚੰਮ, ਕੰਨ, ਨੱਕ, ਅੱਖਾਂ, ਜੀਭ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਜੋਂ। ਪੈਰ, ਗੁਦਾ, ਹੱਥ, ਬੋਲੀ, ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਲਿੰਗ—ਇਹ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਪੰਜ ਤੱਤ ਸੁਣੋ: ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਥੂਲ ਸਰੀਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣ ਦਾ ਤੱਤ, 'ਭ' ਅੱਖਰ ਵਜੋਂ, ਜੀਵ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; 'ਬ' ਅੱਖਰ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਫ' ਅੱਖਰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਉਥੇ ਰੱਖਣਾ; 'ਪ' ਮਨ ਦਾ ਤੱਤ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਰੱਖਣਾ। 'ਨ' ਅੱਖਰ, ਜੋ ਸੁਖਮ ਧੁਨੀ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਸਿਰ ਤੇ; 'ਧ' ਸਪਰਸ਼ ਦਾ ਤੱਤ, ਮੂੰਹ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ। 'ਦ' ਰੂਪ ਦਾ ਤੱਤ, ਦਿਲ ਵਿਚ; 'ਥ' ਸਵਾਦ ਦਾ ਤੱਤ, ਪੇਟ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ। 'ਤ' ਗੰਧ ਦਾ ਤੱਤ, ران (ਥਾਈ) ਤੇ; 'ਣ' ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ; 'ਢ' ਚੰਮ ਵਿਚ। 'ਢ' ਦੋਵਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ; 'ਠ' ਜੀਭ ਵਿਚ; 'ਟ' ਨੱਕ ਵਿਚ; 'ਞ' ਬੋਲੀ ਵਿਚ। 'ਝ' ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ, 'ਜ' ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ, 'ਛ' ਗੁਦਾ ਵਿਚ, 'ਚ' ਲਿੰਗ ਵਿਚ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਤੱਤ, 'ਙ' ਦੋਵਾਂ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ; 'ਘ' ਪੇਟ ਵਿਚ; 'ਗ' ਅੱਗ ਦਾ ਤੱਤ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮਾਂ, ਆਤਮ-ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਤੱਤ-ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿਸ਼੍ਣੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਈ ਹੋਈ।