ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਚਾਰਯ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਉੱਤੇ "ਅਗਨਿ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ" ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਫੈਦ ਫੁੱਲ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਰਾਈ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ "ਮਧੁਵਾਤਾ" ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਲਗਾਇਆ। "ਹਿਰਣਯਗਰਭ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ "ਇਮੰ ਮੇ" ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘਿਉ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਘਿਉ ਲਾਇਆ। ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਲ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ "ਅਤੋ ਦੇਵੇ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ "ਪਵਮਾਨੀ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਰਤੇ। "ਦ੍ਰੁਪਦਾਦਿ" ਲਗਾ ਕੇ "ਆਪੋ ਹਿਠਾ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, "ਪਵਮਾਨੀ" ਮੰਤਰ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵਰਤੇ। ਫਿਰ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਜਾ ਕੇ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਅਤੇ "ਗਾਯਤਰੀ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ "ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀਹਿ" ਉਚਾਰਿਆ। "ਹਿਰਣਯ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮਿੱਟੀ, "ਇਮੰ ਮੇ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਰੇਤ ਅਤੇ ਚਿਟੀ ਦੇ ਟੇਲੇ ਜਾਂ ਘੜੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। "ਤੱਧਿਸ਼੍ਣੋਰ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ, "ਥਾ ਔਸ਼ਧਿ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਗਵਯਾਂ ਨਾਲ "ਯਜ੍ਹਾਯਜ્ઞ" ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੋਇਆ। "ਪਯ: ਪૃਥਿਵਿਆਂ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਫਲਦਾਇਕ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। "ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁ:" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੋਇਆ। "ਸੋਮੰ ਰਾਜਾਨੰ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, "ਹੰਸ: ਸ਼ੁਚਿ:" ਨਾਲ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹਰੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। "ਮੂਢ੍ਧਾਨੰਦਿਵਮ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਧਾਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਮਾਂਸੀ ਦੀ ਭੇਟ, "ਮਾਨਸਤੋਕ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਭੇਟ ਕਰਦਿਆਂ "ਗੰਧਦਵਾਰੇ" ਉਚਾਰਿਆ। "ਇਦਮਾਪੇਤੀ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇਕਿਆਸੀ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਵਰਤੇ। "ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਭਗਵਨ ਵਿਸ਼ਨੋ" ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ। "ਇਹ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ, ਵਾਸੁਦੇਵ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ" ਕਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਦੇ ਕੇ, ਮੰਗਲ ਸੁਤਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ। "ਮੁੰਚਾਮਿ ਤ੍ਵੇਤਿ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਫਿਰ "ਅਤੋ ਦੇਵੇ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ। "ਮਧੁਵਾਤਾ" ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ "ਮਯਿ ਗ੍ਰਹਮਾਮਿ" ਕਹਿ ਕੇ ਚੱਖਿਆ। "ਅਕ੍ਸ਼ੰਨਮੀਮਦੰਤੇਤੀ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। "ਗੰਧਵਤਿਤੀ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, "ਉੰਨਯਾਮੀਤੀ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਗਲ ਸੁਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। "ਬ੍ਰਹਸਪਤੇ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਜੁੜਾ ਕਪੜਾ, "ਵੇਦਾਹਮ" ਨਾਲ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, "ਮਹਾਵ੍ਰਤ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। "ਧੂਰਾਸੀਤੀ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਧੂਪ, "ਵਿਭ੍ਰਾਟ" ਹਿਮਨ ਨਾਲ ਕਾਜਲ, "ਯੁੰਜੰਤਿਤੀ" ਨਾਲ ਟੀਕਾ ਤੇ "ਦੀਰਘਾਯੁਸ਼੍ਤਵੇ" ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। "ਇੰਦ੍ਰਛੱਤਰ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਛੱਤਰ, "ਵਿਰਾਜਤ:" ਨਾਲ ਦਰਪਣ, "ਵਿਕਰਣੇਨ" ਨਾਲ ਪੱਖਾ, "ਰਥੰਤਰੀ" ਨਾਲ ਗਹਣੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। "ਮੁੰਚਾਮਿ ਤ੍ਵੇਤਿ" ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਵਾਤਾਵਰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਤੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਦੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਪਿੰਡੀਕਾ ਤੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਤਦ ਸੌਪਰਣ ਹਿਮਨ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਉਠੋ!" ਕਹਿ ਕੇ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਦੇ ਢੱਕਣ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਛਾਉਣ ਉੱਤੇ "ਸ਼੍ਰੀ ਸੂਕਤ" ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਵਿਭਾਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਅਤੋ ਦੇਵਾ" ਹਿਮਨ ਨਾਲ ਪਿੰਡੀਕਾ ਉੱਤੇ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਉੱਤੇ "ਸ਼੍ਰੀ ਸੂਕਤ" ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਵਿਭਾਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਘ, ਬੈਲ, ਸੱਪ, ਪੱਖਾ, ਘੜਾ, ਵੈਜਯੰਤ ਧਵਜ, ਡੰਕਾ ਤੇ ਦੀਵਾ—ਇਹ ਅੱਠ ਮੰਗਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ। ਘੋੜਾ "ਅਸ਼੍ਵ ਸੂਕਤ" ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, "ਤ੍ਰਿਪਾਦ" ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਾਂਡੀ, ਢੱਕਣ, ਪਾਤ੍ਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਚਮਚੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁਸਲ, ਓਖਲੀ, ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ, ਝਾੜੂ, ਭੋਜਨ ਪਾਤ੍ਰ ਤੇ ਘਰੇਲੂ ਸਾਮਾਨ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰ ਉੱਤੇ "ਨੀਂਦ" ਨਾਮਕ ਪਾਤ੍ਰ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫੁਰਮਾਇਆ: "ਹਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ 'ਅਧਿਵਾਸਨਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰਵਗਿਆਤਾ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਓਮ" ਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ, ਚੇਤਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਦ੍ਵੈਤਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ ਵਿਚ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਾਯੁ ਨਾਲ ਜੋੜੋ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੀਜ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰੋ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਾਯੁ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰੋ, ਵਾਯੁ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰੋ। ਸਾਧਯਾਂ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੁੱਖਮ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮਾਂਵਾਰ ਲੀਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰੋ, ਮਨ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਹੱਤੱਤਤੱਤਵ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਵ੍ਯਕਤ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰੋ। ਅਵ੍ਯਕਤ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਉਸ ਅਵ੍ਯਕਤ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਫੜਕੇ— ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਤੱਤ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਉਤਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਜੋਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਦਾ ਸ੍ਰਿਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਸਵਾਦ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਗੰਧ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਜੋਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਡਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ। ਜਦ ਆਤਮਾ ਉਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, "ਕਰਮਯੋਗ" ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ "ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਜਦ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਬੁੱਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਯੁਕਤ: ਧੁਨੀ, ਸਪਰਸ਼, ਰੂਪ, ਸਵਾਦ, ਅਤੇ ਗੰਧ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਬਣੀਆਂ: ਚਮੜੀ, ਕੰਨ, ਨੱਕ, ਅੱਖਾਂ, ਜੀਭ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਜੋਂ ਬੁੱਧੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਹੈ।