ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਾਪ ਤੋਂ ਛੱਤੀ ਲਿੰਗ, ਮੱਧਮ ਮਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਛੱਤੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿੱਕੀ ਮਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਛੱਤੀ ਲਿੰਗ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਲਿੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਚਲਣਯੋਗ ਲਿੰਗ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਤੋਂ ਪੰਜ ਉਂਗਲ ਤੱਕ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਉਂਗਲ ਤੋਂ ਦਸ ਉਂਗਲ ਤੱਕ ਮੱਧਮ ਚਲਣਯੋਗ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਉਂਗਲ ਤੋਂ ਪੰਦਰਾਂ ਉਂਗਲ ਤੱਕ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਿੰਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਤਨ ਦਾ ਲਿੰਗ ਛੇ ਉਂਗਲ ਦਾ, ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਨੌਂ ਉਂਗਲ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਲਿੰਗ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਪੰਜ ਉਂਗਲ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵਿੱਚ, ਸੋਲੇਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਵੇਦਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉੱਪਰਲੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਯੁਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੋਣਾਂ ਤੋਂ ਬਤੀ ਤਿੰਨ-ਚੌਥਾਈ ਹਿੱਸੇ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਗਲ੍ਹ ਦੀ ਮਾਪ ਵੀਹ ਗੁਣਾ ਤਿੰਨ ਯੁਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋ ਪਾਸੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਲਣਯੋਗ ਲਿੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੁਗ, ਰਿਤੂ ਅਤੇ ਨਾਗ ਮਾਪਾਂ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀਆਂ-ਹੌਲੀਆਂ ਨੀਵੇਂ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਉਚਾਈ ਵਿੱਚ, ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਇੱਕ ਪੈਰ ਘੱਟ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੀਵਾਂ ਲਿੰਗ ਗਰਭ ਦੇ ਅੱਧ ਮਾਪ ਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਮਾਪ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੱਤ ਧਾਗੇ ਬਰਾਬਰ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੌਂ ਧਾਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮੱਧਮ ਲਿੰਗ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਫਾਸਲੇ, ਖੱਬੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਖੱਬੇ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਨੌਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੱਥ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਵਧਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਨੌਂ ਹਥੇਲੀ ਹੋ ਸਕਣ। ਲਿੰਗ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਨੀਵਾਂ, ਮੱਧਮ ਅਤੇ ਉੱਚਾ—ਹਰ ਇੱਕ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ। ਪਹਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਲਿੰਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਿੱਚ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਨ। ਇਹ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਕਿ ਅਡਿੱਠ, ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਮਾਪਯੋਗ ਰੂਪ ਦੇ ਹਨ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਗਰਭ ਅਤੇ ਹੱਥ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਪ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲਿੰਗ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਲੰਬਾਈ ਨਾਲ ਯੋਗ ਬਣਾਕੇ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ, ਅੱਠ ਅਤੇ ਅੱਠ ਘੇਰੇ, ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਵੱਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਲੰਬਾਈ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਮੋਰਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਝੰਡੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਮਾਪ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਂਗਲਾਂ ਬਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਝੰਡਾ, ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਬੈਲ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ; ਗਧਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਡਜ, ਗਾਂਧਾਰ ਅਤੇ ਪੰਚਮ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੂ ਤੱਤ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਹਵਨੀਯ ਅੱਗ। ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਮਾਪ ਦੇ ਅੱਧ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਨਾਗ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕਰਕੇ, ਰਸ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਤੀਹ ਤੀਹ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਨਵਾਨ, ਨੀਵੇਂ, ਪੂਜੇ ਜਾਂ ਸੂਰਜ-ਸਮਾਨ ਲਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰਭੁਜ ਰੂਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵਾਂ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੌੜਾਈ ਅਤੇ ਦਿਨ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਵੰਡਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਧਨਵਾਨ ਆਦਿ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਮੋਟਾਪਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਤਿੰਨ ਹੱਥ, ਏੜੀ ਆਦਿ, ਸਭ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ। ਪਹਿਲੇ ਵਿੱਚ ਪਚੀਹ ਲਿੰਗ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੂਜੇ ਹਨ; ਪੰਜ ਪੰਜ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੱਤ, ਅਤੇ ਇੱਕਤਾ ਨਾਲ, ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਚੌਦਾਂ ਸੌ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌੜਾਈ ਅੱਠ ਉਂਗਲ ਅਤੇ ਗਰਭ ਨੌਂ ਹੱਥ ਦੀ ਮਾਪ ਨਾਲ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਧ ਅਤੇ ਚੌਥਾਈ ਕੋਣਾਂ ਨਾਲ, ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਣਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਚੌੜਾਈ ਬਣਾਕੇ, ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੰਡ ਕਰਕੇ, ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਅੱਠ-ਕੋਣੀ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਅੱਠ-ਕੋਣੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਪੈਰ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਪੰਜ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਵਸਥਾਪਨ ਵਿੱਚ, ਸਿਰ ਗੋਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰ ਛਤਰੀ ਜਾਂ ਮੁਰਗੇ ਵਰਗਾ, ਜਾਂ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਦੀ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਚਾਰ ਚੋਣਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਨੁਪਾਤ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅੱਗੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚੌੜਾਈ ਤੇ ਉਚਾਈ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਚਾਰ ਧਾਗੇ ਵਰਤਣੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ; ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਕਮਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਚੌੜਾ ਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਵਿਭਾਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਰਾਬਰ ਸਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਰਗਾ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰ ਟਿਨ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸਿਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਅੰਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਜੋੜੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੂਰਨ-ਚੰਦ, ਅਰਧ-ਚੰਦ ਤੇ ਕਮਲ, ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਘਟਣ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਚਾਰ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਭ ਲਿੰਗ ਬਾਰੇ; ਪੂਜਾ ਲਈ ਹਿੱਸਾ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਾਨਵ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਪੈਰ ਲਈ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ-ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਛੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਿਰ ਦੀ ਉਚਾਈ, ਫਿਰ ਮੱਥਾ ਤੇ ਨੱਕ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਿਹਰਾ, ਠੋਡੀ ਅਤੇ ਗਲ੍ਹ ਨੂੰ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਕਲੀ ਵਰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ। ਚਿਹਰਾ ਇੱਕ-ਅੱਠਵੀਂ ਚੌੜਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਚਾਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਤਿੰਨ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਕੰਨ ਅਤੇ ਪੈਰ ਵਧੇਰੇ ਹਨ; ਮੱਥਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗ ਦਰਸਾਏ ਜਾਣ, ਤੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ, ਪੰਜਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ। ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਚੌੜਾਈ ਦੇ ਇੱਕ-ਅੱਠ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਕੱਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਨਰਮ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਮੱਥਾ, ਨੱਕ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਗਲ੍ਹ ਬਣਾਏ ਜਾਣ; ਬਾਂਹਾਂ ਪੰਜਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਚੌੜਾਈ ਦੇ ਇੱਕ-ਛੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗਾਂ ਲਈ ਟਿਨ ਜਾਂ ਮੁਰਗਾ ਰੂਪ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ (ਪੈਡੇਸਟਲ) ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਅੱਧੀ। ਉਚਾਈ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਅੱਧੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਬਹੁਤ ਚੌੜਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤੀਜੀ ਹਿੱਸਾ; ਕਮਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਤੀਜੇ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ। ਖੋਖਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਉੱਚਤ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਵੇ; ਨਿਕਾਸੀ ਲਈ ਚੈਨਲ ਚੌੜਾਈ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਕਾਰ, ਚਿਹਰੇ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਆਧਾਰ ਦੀ ਵਿਧੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਅਰਾਧਨਾ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।