ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ: ਇੱਕ ਧਨੁ, ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਭੈਂਸ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜਿਸ ਭੈਂਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਲਿੰਗ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਇਕ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਉਹ ਲਿੰਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਨਮਕ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਲਿੰਗ, ਘੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਲਿੰਗ ਤੌਕਾਲੀ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਕਾਇਆ ਅਤੇ ਅਣਪਕਾਇਆ ਵਿਚੋਂ, ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਣਪਕਾਇਆ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਲੱਕੜ ਦਾ ਬਣਿਆ ਲਿੰਗ ਵੀ ਪੂਣ-ਦਾਇਕ ਹੈ, ਪਰ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੱਥਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮੋਤੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਫਿਰ ਲੋਹਾ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇ ਬਣੇ ਲਿੰਗ ਹਨ। ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਮਬਾ ਅਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਲਿੰਗ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪਾਰਦੇ ਦਾ ਲਿੰਗ ਵੀ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਪਾਰਦੇ ਦਾ ਲਿੰਗ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਲਿੰਗ ਵਧਾਏ ਜਾਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮਾਪ ਕੇ ਬਣਿਆ ਲਿੰਗ, ਜਾਂ ਪੂਰਨ ਬਣਿਆ, ਇੱਛਤ ਨਹੀਂ; ਸਵੈ-ਭਾਵਿਕ ਲਿੰਗ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੀ ਪਾਸੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਪੀਠ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਅਇਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿੱਚ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰਿ ਦੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਥਰ ਦਾ ਲਿੰਗ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦਾ ਵੀ। ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਜਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰੇਲੂ ਲਿੰਗ ਇੱਕ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਪੰਦਰਾਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਮਾਪ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ, ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਨੌ ਗੁਣਾ; ਨੌ ਗੁਣਾ ਅੰਦਰਲੇ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚ ਮਾਪ ਨਾਲ ਛੱਤੀ ਲਿੰਗ, ਮੱਧਮ ਮਾਪ ਨਾਲ ਛੱਤੀ, ਅਤੇ ਨਿਊਨਤਮ ਮਾਪ ਨਾਲ ਵੀ ਛੱਤੀ ਲਿੰਗ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਲਿੰਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਪੰਜ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੱਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੋਂ ਦਸ ਤੱਕ ਮੱਧਮ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ, ਗਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਪੰਦਰਾਂ ਤੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਵੱਡਾ ਰਤਨ ਲਿੰਗ ਛੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦਾ, ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਨੌ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦਾ; ਸੋਨੇ ਦਾ ਲਿੰਗ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਬਾਕੀ ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਭਾਗ ਅਤੇ ਵੇਦਕ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਉਪਰਲੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਯੁਗਾ ਹਟਾ ਕੇ, ਕੋਣਾਂ ਤੇ ਬੱਤੀ-ਦੋ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਭਾਗ ਹਟਾਏ ਜਾਣ। ਚਾਰ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਗਰਦਨ ਦਾ ਮਾਪ ਵੀਹ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾ ਹੈ; ਦੋ ਪਾਸੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੁਗਾ, ਰਿਤੂ ਅਤੇ ਨਾਗ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੀਵਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਉਚਾਈ ਨਾਲ, ਹੇਠਲਾ ਭਾਗ ਇੱਕ ਪੈਰ ਘਟਾ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਊਨਤਮ ਲਿੰਗ ਗਰਭ ਦੇ ਅੱਧ ਮਾਪ ਦਾ, ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣੇ ਮਾਪ ਦਾ; ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੱਤ ਧਾਗੇ ਬਰਾਬਰ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੌ ਧਾਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮੱਧਮ; ਦੋ ਵਿਚਕਾਰ, ਖੱਬਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਖੱਬਾ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਨੌ। ਹੱਥ ਤੋਂ, ਹੱਥ ਵਧਦਾ ਜਿਵੇਂ ਨੌ ਹਥੇਲੀਆਂ ਹਨ; ਲਿੰਗ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ—ਨਿਊਨ, ਮੱਧਮ, ਉੱਚਾ—ਹਰ ਇੱਕ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ। ਪਹਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਲਿੰਗ; ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ; ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਛੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਥਿਰ, ਲੰਬਾ, ਅਤੇ ਮਾਪਯੋਗ ਰੂਪ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਗਰਭ ਅਤੇ ਹੱਥ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਾਲ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਆਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਦੇ ਚੌੜਾਈ ਨਾਲ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਨਾਲ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਚਾਰ, ਅਠ, ਅਤੇ ਅਠ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਇੱਛਤ ਲੰਬਾਈ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ, ਜੀਵ, ਜਾਂ ਮੋਰਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਝੰਡਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਮਾਪ ਲਿਆ ਜਾਵੇ; ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ। ਝੰਡਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਝੰਡਾ, ਸ਼ੇਰ ਅਤੇ ਬਲਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ; ਗਧਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੜਜ, ਗਾਂਧਾਰ ਅਤੇ ਪੰਚਮ ਭਾਗ ਸੁਭਾਗਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਹਵਨੀਆ; ਉੱਚ ਮਾਪ ਦੇ ਅੱਧ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਗ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਸ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੱਤੀ-ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧੇ ਹੋਏ, ਧਨਵੰਤ, ਨਿਊਨ, ਪੂਜਿਤ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਚਤੁਰਭੁਜ ਰੂਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵਾਂ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੌੜਾਈ ਅਤੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵਾਧਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ; ਦੋਹਾਂ ਵੰਡਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਸਮਝਾਏ ਜਾਣਗੇ। ਧਨਵੰਤ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ, ਤਿੰਨ ਗੁਣੀ ਚੌੜਾਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਗੁਣੀ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਆਦਿ, ਸਭ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ। ਪਹਿਲੇ ਵਿੱਚ ਪੱਚੀ ਲਿੰਗ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੰਜ, ਸੱਤ ਅਤੇ ਇਕਤਾ ਨਾਲ, ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਸੌ; ਚੌੜਾਈ ਅਠ ਉਂਗਲੀਆਂ, ਗਰਭ ਨੌ ਹੱਥ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਧ ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਭਾਗ ਦੇ ਕੋਣ, ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਣਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ; ਮੱਧ ਵਿਚ ਚੌੜਾਈ ਬਣਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਮੱਧ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ। ਵੰਡ ਨਾਲ, ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਠ-ਭੁਜਾ, ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਅਠ-ਭੁਜਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹਿੱਸਾ; ਪੈਰ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ। ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਪੰਜ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ, ਸਿਰ ਗੋਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰ ਛਤਰੀ ਜਾਂ ਮੁਰਗੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਹਰੇਕ ਦੀ ਚਾਰ ਵੱਖਰੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਤੀਜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਉਚਿਤ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ; ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਚੌੜਾਈ ਅਤੇ ਉਚਾਈ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ, ਚਾਰ ਧਾਗੇ ਵਰਤਣੇ, ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ; ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਕਮਲ, ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਚੌੜਾ ਨਾਮ। ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ; ਸਭ ਵਿੱਚ, ਸਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਰਾਬਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਤੇ ਮੁਰਗਾ-ਆਕਾਰ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰ ਟਿਨ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਨਾਦਿ ਲਈ, ਸਿਰ ਅਰਧ-ਚੰਦ—ਸਿਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਅੰਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਜੋੜੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਨਿਸ਼ਾਨ; ਪੂਰਾ ਚੰਦ, ਅਰਧ ਚੰਦ ਅਤੇ ਕਮਲ, ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਘਟਣ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਚਾਰ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਭ ਲਿੰਗ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ; ਪੂਜਾ ਲਈ ਭਾਗ ਮਰਤਿਆਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ, ਮਾਪ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਆਚਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।