ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ଶବ୍ଦାର୍ଥଯୋରଲଙ୍କାରୋ ଦ୍ଵାଵଲଙ୍କୁରୁତେ ସମଂ । ଏକତ୍ର ନିହିତୋ ହାରଃ ସ୍ତନଂ ଗ୍ରୀଵାମିଵ ତ୍ରିଯାଃ ।। ୩୪୫.

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥର ଅଳଙ୍କାର ଦୁଇ ପ୍ରକାର। ଏହା ଦୁହିଁକୁ ସମାନ ଭାବେ ଶୋଭା ଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ଏକ ହାର ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ଗଳା ଓ ସ୍ତନ ଉପରେ ପିନ୍ଧାଯାଏ।

ପ୍ରଶସ୍ତିଃ କାନ୍ତିରୌଚିତ୍ଯଂ ସଂକ୍ଷେପୋ ଯାଵଦର୍ଥତା । ଅବିଵ୍ଯକ୍ତିରିତି ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଷଡ୍‌ଭେଦାସ୍ତସ୍ଯ ଜାଗ୍ରତି ।। ୩୪୫.

ଏହାରେ ଛଅ ପ୍ରକାରର ଗୁଣ ଦେଖାଯାଏ—ସ୍ତୁତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଯଥାଯଥତା, ସଂକ୍ଷିପ୍ତତା, ପ୍ରୟୋଜନ ପୂରଣ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟତା।

ପ୍ରଶସ୍ତିଃ ପରଵନ୍ମର୍ମ୍ମଦ୍ରଵୀକରଣକର୍ମ୍ମଣଃ । ଵାଚୋ ଯୁକ୍ତିର୍ଦ୍ଵିଧା ସା ଚ ପ୍ରେମୋକ୍ତିସ୍ତୁତିଭେଦତଃ ।। ୩୪୫.

ସ୍ତୁତି ହେଉଛି ଅନ୍ୟର ହୃଦୟକୁ ପିଗଳାଇଦେବା କାର୍ଯ୍ୟ; କଥା ଦୁଇ ପ୍ରକାର, ଏହିପରି ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ମଧ୍ୟ ସ୍ତୁତିର ପ୍ରକାର ଅନୁଯାୟୀ ଦୁଇ ପ୍ରକାର।

ପ୍ରେମୋକ୍ତିସ୍ତୁତିପର୍ଯ୍ଯାଯୌ ପ୍ରିଯୋକ୍ତିଗୁଣକୀର୍ତ୍ତନେ । କାନ୍ତିଃ ସର୍ଵ୍ଵମନୋରୁଚ୍ଯଵାଚ୍ଯଵାଚକସଙ୍ଗତିଃ ।। ୩୪୫.

ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଓ ସ୍ତୁତି ଏକାର୍ଥକ; ପ୍ରିୟ କଥା କିମ୍ବା ଗୁଣର କୀର୍ତ୍ତନ ମଧ୍ୟ ଏହାର ସମାନ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହେଉଛି ସମସ୍ତ ମନପସନ୍ଦ ଜିନିଷ, କହାଯାଇଥିବା ଓ ଅର୍ଥର ସମନ୍ୱୟ।

ଯଥା ଵସ୍ତୁ ତଥା ରୀତିର୍ଯଥା ଵୃତ୍ତିସ୍ତଥା ରସଃ । ଉର୍ଜ୍ଜସ୍ଵିମୃଦୁସନ୍ଦର୍ଭାଦୌଚିତ୍ଯମୁପଜାଯତେ ।। ୩୪୫.

ଯେପରି ଅବସ୍ଥା, ସେପରି ଶୈଳୀ; ଯେପରି ଛନ୍ଦ, ସେପରି ରସ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କୋମଳ ଓ ଭଲ ଭାବରେ ଗଠିତ ପରିପ୍ରେକ୍ଷିତରୁ ଯଥାଯଥତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

ସଂକ୍ଷେଣୋ ଵାଚକୈରସ୍ପୈର୍ଵହୋରର୍ଥସ୍ଯ ସଂଗ୍ରହଃ । ଅନ୍ଯୂନାଧିକତା ଶବ୍ଦଵସ୍ତୁନୋର୍ଯାଵଦର୍ଥତା ।। ୩୪୫.

ଅତିରିକ୍ତ ନୁହେଁଥିବା ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଥର ସଂଗ୍ରହ କୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତତା କୁହାଯାଏ; ଶବ୍ଦ ଓ ବସ୍ତୁର ମଧ୍ୟରେ କିଛି କମ୍ କିମ୍ବା ବେଶି ନଥିଲେ ଯାହା ମିଳେ, ତାକୁ ପ୍ରୟୋଜନ ପୂରଣ କୁହାଯାଏ।

ପ୍ରକଟତ୍ଵମଭିଵ୍ଯକ୍ତିଃ ଶ୍ରୁତିରାକ୍ଷେପ ଇତ୍ଯପି । ତସ୍ଯା ଭେଦୌ ଶ୍ରୁତିସ୍ତତ୍ର ଶବ୍ଦଂ ସ୍ଵାର୍ଥସମର୍ପଣମ୍ ।। ୩୪୫.

ସ୍ପଷ୍ଟତା ହେଉଛି ପ୍ରକଟତା; ଏହାକୁ 'ଶ୍ରୁତି' କିମ୍ବା 'ଇଙ୍ଗିତ' ମଧ୍ୟ କୁହନ୍ତି; ଏହାର ଦୁଇ ପ୍ରକାର—'ଶ୍ରୁତି' ହେଉଛି ଶବ୍ଦ ନିଜ ଅର୍ଥକୁ ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ।

ଭଵେନ୍ନୈମିତ୍ତିକୀ ପାରିଭାଷିକୀ ଦ୍ଵିଵିଧୈଵ ସା । ସଙ୍କେତଃ ପରିଭାଷେତି ତତଃ ସ୍ଯାତ୍ ପାରିଭାଷିକୀ ।। ୩୪୫.

ଏହା ଦୁଇ ପ୍ରକାର—ସାଧାରଣ ଓ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ; 'ସଂକେତ' ଓ 'ପରିଭାଷା' ଦ୍ୱାରା ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ହୁଏ।

ମୁଖ୍ଯୌପଚାରିକୀ ଚେତି ସା ଚ ସା ଚ ଦ୍ଵିଧା ଦ୍ଵିଧା । ସ୍ଵାଭିଧେଯସ୍ଖଲଦ୍‌ଵୃତ୍ତିରମୁଖ୍ଯାର୍ଥସ୍ଯ ଵାଚକଃ ।। ୩୪୫.

ଏହା ମଧ୍ୟ ଦୁଇ ପ୍ରକାର—ପ୍ରଧାନ ଅର୍ଥ ଓ ଉପଚାରିକ ଅର୍ଥ; ଉପଚାରିକ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଯେତେବେଳେ ସାଧାରଣ ଅର୍ଥ ଚୁକିଯାଏ, ତେବେ ଅପ୍ରଧାନ ଅର୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତ ହୁଏ।

ଯଯା ଶବ୍ଦୋ ନିମିତ୍ତେନ କେନଚିତ୍ସୌପଚାରିକୀ । ସା ଚ ଲାକ୍ଷଣିକୀ ଗୌଣୀ ଲକ୍ଷଣାଗୁଣଯୋଗତଃ ।। ୩୪୫.

ଯେତେବେଳେ କୌଣସି କାରଣରେ ଶବ୍ଦ ଉପଚାରିକ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ, ଏହାକୁ 'ଲକ୍ଷଣା' କିମ୍ବା 'ଗୌଣ' କୁହାଯାଏ, ଇଙ୍ଗିତ କିମ୍ବା ଗୁଣ ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତି ଦ୍ୱାରା।

ଅଭିଧେଯାଵିନାଭୂତା ପ୍ରତୀତିର୍ଲ୍ଲକ୍ଷଣୋଚ୍ଯତେ । ଅଭିଧେଯେନ ସମ୍ବନ୍ଧାତ୍ସାମୀପ୍ଯାତ୍ସମଵାଯତଃ ।। ୩୪୫.

'ଲକ୍ଷଣା' ବୋଲି ତାକୁ କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଅର୍ଥ ଓ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଅଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବୁଝାଯାଏ; ଏହା ଲକ୍ଷ୍ୟ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ, ସାନିକଟ୍ୟ କିମ୍ବା ଏକତା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।

ଵୈପରୀତ୍ଯାତ୍‌କ୍ରିଯାଯୋଗାଲ୍ଲକ୍ଷଣା ପଞ୍ଚଧା ମତା । ଗୌଣୀଗୁଣାନାମାନନ୍ତ୍ଯାଦନନ୍ତା ତଦ୍ଵିଵକ୍ଷଯା ।। ୩୪୫.

ଲକ୍ଷଣା ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର—ବିପରୀତତା, କ୍ରିୟା ସହ ଯୋଗ ଇତ୍ୟାଦି; ଗୌଣ ଅର୍ଥ ଅନେକ, କାରଣ ଗୁଣ ଅସୀମ ଓ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଉପସ୍ଥିତ।

ଅନ୍ଯଧର୍ମ୍ମସ୍ତତୋଽନ୍ଯତ୍ର ଲୋକସୀମାନୁରୋଧିନା । ସମ୍ଯଗାଧୀଯତେ ଯତ୍ର ସ ସମାଧିରିହ ସ୍ମୃତଃ ।। ୩୪୫.

ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଅନ୍ୟଠାରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ, ଲୋକର ଚାଳିତ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ସେଉଁଠି 'ସମାଧି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଶ୍ରୁତେରଲଭ୍ଯମାନୋଽର୍ଥୋ ଯସ୍ମାଦ୍ଭାତି ସଚେତନଃ । ସ ଆକ୍ଷଏପୋ ଧ୍ଵନିଃ ସ୍ଯାଚ୍ଚ ଧ୍ଵନିନା ଵ୍ଯଜ୍ଯତେ ଯତଃ ।। ୩୪୫.

ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୁତି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅର୍ଥ ମିଳେନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଜାଣିବାରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏହାକୁ 'ଇଙ୍ଗିତ' କୁହାଯାଏ, ଏହିପରି ଧ୍ୱନି କୁହାଯାଏ, କାରଣ ଏହା ଇଙ୍ଗିତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ।

ଶବ୍ଦେନାର୍ଥେନ ଯତ୍ରାର୍ଥଃ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଯମୁପାର୍ଜନମ୍ । ପ୍ରତିଷେଧ ଇଵେଷ୍ଟସ୍ଯ ଯୋ ଵିଶେଷୋଽଭିଧିତ୍ସଯା ।। ୩୪୫.

ଯେଉଁଠି ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥ ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ଆକାଂକ୍ଷିତ ଜିନିଷର ବିରୋଧ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ବିଶେଷ ଇଚ୍ଛାରୁ ଏହି ଅର୍ଥ ଆସେ।

ତମାକ୍ଷେପଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତ୍ଯତ୍ର ସ୍ତୁତଂ ସ୍ତୋତ୍ରମିଦଂ ପୁନଃ । ଅଧିକାରାଦପେତସ୍ଯ ଵସ୍ତୁନୋଽନ୍ଯସ୍ଯ ଯା ସ୍ତୁତିଃ ।। ୩୪୫.

ଏହି ଇଙ୍ଗିତକୁ ଏଠାରେ 'ସ୍ତୁତି' ବୋଲି କୁହନ୍ତି, ଏହି ହେଉଛି ପୁନି ସ୍ତୋତ୍ର; ଯେତେବେଳେ ଯଥାଯଥ ବସ୍ତୁ ନଥିଲେ ଅନ୍ୟ ବସ୍ତୁର ସ୍ତୁତି ହୁଏ, ସେଠାରେ ଅନୁସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଏହା ହୁଏ।

ଯତ୍ରୋକ୍ତଂ ଗମ୍ଯତେ ନାର୍ଥସ୍ତତ୍‌ସମାନଵିଶେଷଣଂ । ସା ସମାସୋକ୍ତିରୁଦିତା ସଙ୍‌କ୍ଷେପାର୍ଥତଯା ବୁଧୈଃ ।। ୩୪୫.

ଯେଉଁଠି କଥା ସିଧାସଳଖ ନ କହାଯାଇ ଅନୁମାନ କରାଯାଏ, ଏହାକୁ 'ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଉକ୍ତି' କୁହନ୍ତି, ଜଣାଶୁଣା ଲୋକେ ଏହାକୁ ଅର୍ଥର ସଂକ୍ଷିପ୍ତତା ଭାବେ ମାନନ୍ତି।

ଅପହ୍ନୁତିରପହ୍ନୁତ୍ଯ କିଞ୍ଚିଦନ୍ଯାର୍ଥସୂଚନମ୍ । ପର୍ଯ୍ଯାଯୋକ୍ତଂ ଯଦନ୍ଯେନ ପ୍ରକାରେଣାଭିଧୀଯତେ ।। ୩୪୫.

'ଲୁଚାଇବା' ହେଉଛି କିଛି ଲୁଚାଇ ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥ ଇଙ୍ଗିତ କରିବା; 'ପର୍ୟ୍ୟାୟ ଉକ୍ତି' ହେଉଛି ଯେତେବେଳେ କିଛି ଅନ୍ୟ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ।

ଏଷାମେକଂତମସ୍ଯେଵ ସମାଖ୍ଯା ଧ୍ଵନିରିତ୍ଯତଃ ।। ୩୪୫.

ଏହାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉଛି 'ଧ୍ୱନି'।

କାଵ୍ଯଗୁଣଵିଵେକଃ । ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ । ଅଲଂକୃତମପି ପ୍ରୀତ୍ଯୈ ନ କାଵ୍ଯଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଭଵେତ୍ । ଵପୁଷ୍ଯ ଲଲିତେ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ହାରୋ ଭାରଯତେ ପରଂ ।। ୩୪୬.

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: କବିତା ଯଦି ଶୃଙ୍ଗାରିତ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ତାହାର ଗୁଣ ନାହିଁ, ତେବେ ତାହା କେବେ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରେନାହିଁ; ଯେପରି ଏକ ସୁନ୍ଦର ହାର ମଧୁର ଶରୀରରେ ପିନ୍ଧିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଭାର ଲାଗେ।

ନ ଚ ଵାଚ୍ଯଂ ଗୁଣୋ ଦୋଷୋ ଭାଵ ଏଵ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଗୁଣାଃ ଶ୍ଲେଷାଦଯୋ ଦୋଷା ଗୁଢ଼ାର୍ଥାଦ୍ଯାଃ ପୃଥକ୍ କୃତାଃ ।। ୩୪୬.

କେବଳ ଅର୍ଥରେ ଗୁଣ କିମ୍ବା ଦୋଷ ଥାଏ ବୋଲି କହିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଗୁଣ ମାନେ ଯେପରି ଶ୍ଲେଷ ଇତ୍ୟାଦି ଏବଂ ଦୋଷ ମାନେ ଯେପରି ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ଇତ୍ୟାଦି, ଏହାମାନେ ପୃଥକ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।

ଯଃ କାଵ୍ଯେ ମହତୀଂ ଛାଯାମନୁଗୃହ୍ଣାତ୍ଯସୌ ଗୁଣଃ । ସମ୍ଭଵତ୍ଯେଷ ସାମାନ୍ଯୋ ଵୈଶେଷିକ ଇତି ଦ୍ଵିଧା ।। ୩୪୬.

ଯାହା କବିତାକୁ ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଇଥାଏ, ସେହି ହେଉଛି ଗୁଣ; ଏହା ସାଧାରଣ ଏବଂ ବିଶେଷ — ଏମିତି ଦୁଇ ପ୍ରକାର।

ସର୍ଵ୍ଵଂସାଧାରଣୀଭୂତଃ ସାମାନ୍ଯ ଇତି ମନ୍ଯ୍ତେ । ଶଵ୍ଦମର୍ଥମୁଭୌ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସାମାନ୍ଯୋ ଭଵତି ତ୍ରିଧା ।। ୩୪୬.

ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ, ତାକୁ ସାଧାରଣ ବୋଲି ଭାବାଯାଏ; ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥ ଉଭୟରେ ଯେଉଁଠି ମିଳିଥାଏ, ସେଠି ସାଧାରଣ ଗୁଣ ତିନି ପ୍ରକାର ହୁଏ।

ଶବ୍ଦମାଶ୍ରଯତେ କାଵ୍ଯଂ ଶରୀରଂ ଯଃ ସ ତଦ୍‌ଗୁଣଃ । ଶ୍ଲେଷୋ ଲାଲିତ୍ଯଗାମ୍ଭୀର୍ଯ୍ଯସୌକୁମାର୍ଯ୍ଯମୁଦାରତା ।। ୩୪୬.

କବିତା ଶବ୍ଦରେ ଭିତି କରେ; ଯେଉଁ ଗୁଣ ତାହାର ଦେହ ଭାବେ ରହିଥାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି: ଶ୍ଲେଷ, ଲାଲିତ୍ୟ, ଗାମ୍ଭୀର୍ୟ, ସୌକୁମାର୍ୟ ଓ ଉଦାରତା।

ସତ୍ଯେଵ ଯୌଗିକୀ ଚେତି ଗୁଣାଃ ଶବ୍ଦସ୍ଯ ସପ୍ତଧା । ସୁଶ୍ଲିଷ୍ଟସନ୍ନିଵେଶତ୍ଵଂ ଶବ୍ଦାନାଂ ଶ୍ଲେଷ ଉଚ୍ଯତେ ।। ୩୪୬.

ନିଶ୍ଚୟ ଶବ୍ଦର ସାତଟି ଗୁଣ ଅଛି: ସତ୍ୟ ଓ ବ୍ୟୁତ୍ପନ୍ନ; ଶବ୍ଦମାନଙ୍କର ମିଳିତ ଗଠନକୁ ଶ୍ଲେଷ ବୋଲାଯାଏ।

ଗୁଣାଦେଶାଦିନା ପୂର୍ଵ୍ଵଂ ପଦସମ୍ବଦ୍ଧମକ୍ଷରଂ । ଯତ୍ର ସନ୍ଧୀଯତେ ନୈଵ ତଲ୍ଲାଲିତ୍ଯମୁଦାହୃତଂ ।। ୩୪୬.

ଯେଉଁଠି ଏକ ଅକ୍ଷର ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ପଦ ସହ ଗୁଣ କିମ୍ବା ତାହାର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଯୋଡ଼ାଯାଏ, କେବଳ ସାଧାରଣ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ସେଠି ତାକୁ ଲାଲିତ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଵିଶିଷ୍ଟଲକ୍ଷଣୋଲ୍ଲେଖଲେଖ୍ଯମୁତ୍ତାନଶବ୍ଦକମ୍ । ଗାମ୍ଭୀର୍ଯ୍ଯଂ କଥଯନ୍ତ୍ଯାର୍ଯ୍ଯାସ୍ତଦେଵାନ୍ଯେଷୁ ଶବ୍ଦତାଂ ।। ୩୪୬.

ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଲକ୍ଷଣ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଚିତ୍ର ଶବ୍ଦ, ଏହିଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଗାମ୍ଭୀର୍ୟ ବୋଲି କୁହନ୍ତି; ଅନ୍ୟଥା ଏହା ଶବ୍ଦରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।

ଅନିଷ୍ଠୁରାକ୍ଷରପ୍ରାଯଶବ୍ଦତା ସୁକୁମାରତା । ଉତ୍ତାନପଦତୌଦାର୍ଯ୍ଯଯୁତଶ୍ଲାଘ୍ଯୈର୍ଵିଶେଷଣୈଃ ।। ୩୪୬.

ଯେଉଁଠି ଅଧିକାଂଶ ଶବ୍ଦ କଠିନ ଅକ୍ଷରରୁ ମୁକ୍ତ, ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଗୌରବ ଦେଉଥିବା ବିଶେଷଣ ସହିତ ପ୍ରଶଂସିତ, ସେଠି ସୌକୁମାର୍ୟ ରହିଛି।

ଓଜଃ ସମାସଭୂଯସ୍ତ୍ଵମେତତ୍ପଦ୍ଯାଦିଜୀଵିତଂ । ଆବ୍ରହ୍ମ ସ୍ତମ୍ଭପର୍ଯ୍ଯନ୍ତମୋଜସୈକେନ ପୌରୁଷଂ ।। ୩୪୬.

ଓଜସ୍ ହେଉଛି ବହୁ ସମାସର ବ୍ୟବହାର; ଏହା ପଦ୍ୟ ଓ ଏପରି ରଚନାର ଜୀବନ। ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ଯାଏଁ, ଓଜସ୍ ଦ୍ୱାରା ମାନବତା ଦେଖାଯାଏ।