ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ପୀଠପଦ୍ମଦ୍ଵଯଂ ତାରା ଦ୍ଵିଭୁଜା ଵା ଚତୁର୍ଭଜା । ସିଂହସ୍ଥା ଵା ଵୃକସ୍ଥା ଵା ଅଷ୍ଟାଷ୍ଟାଦଶସତ୍କରା ।। ୩୨୬.

ତାରା ଦୁଇଟି ପଦ୍ମ ପୀଠରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦୁଇ କିମ୍ବା ଚାରିଟି ହାତ ଅଛି, ସିଂହ କିମ୍ବା ବଘ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏହି ଭଳି ଆଠ, ଅଠର, କିମ୍ବା ଚଉଷଠି ହାତ ଥାଏ।

ସ୍ରଗକ୍ଷସୂତ୍ରକଲିକା ଗଲକୋତ୍ପଲପିଣ୍ଡିକା । ଶରଂ ଧନୁର୍ଵ୍ଵା ସଵ୍ଯେନ ପାଣିନାନ୍ଯତମଂ ଵହତ୍ ।। ୩୨୬.

ସେ ମାଳା, ଅକ୍ଷସୂତ୍ର, କଳିକା, ଗଳାରେ ପଦ୍ମ ଗୁଛ, କିମ୍ବା ପଦ୍ମ ଗଠିକା ଧରିଛନ୍ତି; ବାମ ହାତରେ ତିନି ମଧ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସି ଏକ ଧନୁ କିମ୍ବା ବାଣ ଧରିଥାନ୍ତି।

ଵାମେନ ପୁସ୍ତତାମ୍ବୂଲଦଣ୍ଡାଭଯକମଣ୍ଡଲୁମ୍ । ଗଣେଶଦର୍ପଣେଷ୍ଵାସାନ୍ଦଦ୍ଯାଦେକୈକଶଃ କ୍ରମାତ୍ ।। ୩୨୬.

ବାମ ହାତରେ ପୁସ୍ତକ, ତାମ୍ବୁଳ, ଦଣ୍ଡ, ଅଭୟ ମୁଦ୍ରା କିମ୍ବା କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥାନ୍ତି; ଏହା ସହିତ ଗଣେଶଙ୍କ ଚିହ୍ନ, ଦର୍ପଣ କିମ୍ବା ଧନୁ ବି ଧରିପାରନ୍ତି।

ଵ୍ଯକ୍ତାଽଥଵାକାର୍ଯ୍ଯା ଷଦ୍ମମୁଦ୍ରା ସ୍ମୃତାସନେ । ତିଙ୍ଗମୁଦ୍ରା ଶିଵସ୍ଯୋକ୍ତା ମୁଦା ଚାଵାହନୀ ଦ୍ଵଯୋଃ ।। ୩୨୬.

ସେ ଦୃଶ୍ୟ କିମ୍ବା ଚିତ୍ରିତ ହେବାଯୋଗ୍ୟ; ଛଅ ପତ୍ରର ପଦ୍ମ ତାଙ୍କର ଆସନ, ତିଙ୍ଗା ମୁଦ୍ରା ଶିବଙ୍କର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଦୁଇଝଣଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ଆବାହନ ମୁଦ୍ରା କରାଯିବ।

ଶକ୍ତିମୁଦ୍ରା ତୁ ଯୋନ୍ଯାଖ୍ଯା ଚତୁରସ୍ରନ୍ତୁ ମଣ୍ଡଲଂ । ଚତୁରସ୍ରଂ ତ୍ରିପତ୍ରାବ୍ଜଂ ମଧ୍ଯକୋଷ୍ଠଚତୁଷ୍ଟଯେ ।। ୩୨୬.

ଶକ୍ତି ମୁଦ୍ରାକୁ ଯୋନି ନାମ ଦିଆଯାଏ; ମଣ୍ଡଳ ଚତୁରସ୍ର ରୂପରେ ଥାଏ, ମଧ୍ୟରେ ତିନି ପତ୍ରର ପଦ୍ମ ଓ ଚାରିଟି ମଧ୍ୟ କୋଠା ଥାଏ।

ତ୍ର୍ଯଶ୍ରୋର୍ଦ୍ଧେ ଚାର୍ଦ୍ଧେଚନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁ ଦ୍ଵିପଦଂ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ କ୍ରମାତ୍ । ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଦ୍ଵାରକଣ୍ଠନ୍ତୁ ଦ୍ଵିଗୁଣାଦୁପକଣ୍ଠତଃ ।। ୩୨୬.

ତ୍ରିକୋଣ ଉପରେ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଅଛି; ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଦୁଇଗୁଣ କରାଯାଏ, ଦ୍ୱାର ଓ ତାହାର କଣ୍ଠ ଦୁଇଗୁଣ, ଏବଂ ଭିତର କଣ୍ଠ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଗୁଣ ହୁଏ।

ଦ୍ଵାରତ୍ରଯଂ ତ୍ରଯଂ ଦିକ୍ଷୁ ଅଥ ଵା ଭଦ୍ରକେ ଯଜେତ୍ । ସ୍ଥଣ୍ଡିଲେ ଵାଥ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ପଞ୍ଚଗଵ୍ଯାମୃତାଦିନା ।। ୩୨୬.

ତିନି ଦିଗରେ ତିନି ଦ୍ୱାର ଅଛି, କିମ୍ବା ଶୁଭ ସ୍ଥାନରେ ପୂଜା କରିପାରିବେ; କିମ୍ବା ବେଦିରେ ସ୍ଥାପନ କରି, ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ଓ ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ରକ୍ତପୁଷ୍ପାଣି ଦେଯାନି ପୂଜଯିତ୍ଵା ହ୍ଯୁଦଙ୍‌ମୁଖଃ । ଶତଂ ହୁତ୍ଵାମୃତାଜ୍ଯଞ୍ଚ ଚପୂର୍ଣାଦଃ ସର୍ଵ୍ଵସିଦ୍ଧିଭାକ୍ ।। ୩୨୬.୧୮ ବଲିନ୍ଦତ୍ଵା କୁମାରୀଶ୍ଚ ତିସ୍ରୋ ଵା ଚାଷ୍ଟ ଭୋଜଯେତ୍ । ନୈଵହ୍ଯଂ ଶିଵଭକ୍ତେଷୁ ଦଦ୍ଯାନ୍ନ ସ୍ଵଯମାଚରେତ୍ ।। ୩୨୬.

ଲାଲ ଫୁଲ ଦେଇ, ଉତ୍ତର ମୁହଁ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଶତବାର ଅମୃତ ଓ ଘିଅ ହୋମ କରି, ଯିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।

କନ୍ଯାର୍ଥୀ ଲଭତେ କନ୍ଯାଂ ଅପୁତ୍ରଃ ପୁତ୍ରମାପ୍ନୁଯାତ୍ । ଦୁର୍ଭଗା ଚୈଵ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ରାଜା ରାଜ୍ଯଂ ଜଯଂ ରଣେ ।। ୩୨୬.

ଯିଏ କନ୍ୟା ଚାହେଁ, ସେ କନ୍ୟା ପାଏ; ଯାହାଙ୍କ ପୁଅ ନାହିଁ, ସେ ପୁଅ ପାଏ; ଅପସାଗ୍ରସ୍ଥ ଲୋକ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି, ରାଜା ରାଜ୍ୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଉଥିବେ।

ଅଷ୍ଟଲକ୍ଷୈଶ୍ଚ ଵାକ୍ସିଦ୍ଧିର୍ଦେଵାଦ୍ଯା ଵଶ୍ମାପ୍ନୁଯୁଃ । ନ ନିଵେଦ୍ଯ ନ ଚାସ୍ନୀଯାଦ୍ଵାମହସ୍ତେନ ଚାର୍ଚ୍ଚଯେତ୍ ।। ୩୨୬.

ଆଠ ଲକ୍ଷ ହେଲେ ବାଣୀ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ; ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଅନୁମତି ବିନା ନ ଦେବା ନ ଖାଇବା ଉଚିତ, ବାମ ହାତରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଞ୍ଚ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ତୃତୀଯାଯାଂ ଵିଶେଷତଃ । ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯାର୍ଚ୍ଚନଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ପୂଜଯେତ୍ କଲସୋଦରେ ।। ୩୨୬.

ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଓ ବିଶେଷ କରି ତୃତୀୟା ତିଥିରେ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟଙ୍କ ପୂଜା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା କଳଶ ଭିତରେ କରିବା ଉଚିତ।

ହୂଯମାନଞ୍ଚ ପ୍ରଣଵୋ ମୂର୍ତ୍ତିରୋଜସ ଈଦୃଶଂ । ମୂଲଞ୍ଚ ଵୌଷଡନ୍ତେନ କୁମ୍ଭମୁଦ୍ରାଂ ପ୍ରଦର୍ଶଯେତ୍ ।। ୩୨୬.

ହୋମ ସମୟରେ 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ରୂପ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। ମୂଳମନ୍ତ୍ର 'ଭୌଷଟ୍' ରେ ଶେଷ ହୁଏ, କୁମ୍ଭ ମୁଦ୍ରା ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ।

ହୋମଯେତ୍ କ୍ଷୀରଦୂର୍ଵାଜ୍ଯମମୃତାଞ୍ଚ ପୁନର୍ନଵାମ୍ । ପାଯସଞ୍ଚ ପୁରୋଡାସମଯୁତନ୍ତୁ ପଜେନ୍ମନୁଂ ।। ୩୨୬.

କ୍ଷୀର, ଦୁର୍ବା, ଘିଅ, ଅମୃତ ଓ ପୁନର୍ନଭା ଦେଇ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ; ପାୟସ ଓ ପୁରୋଡାଶ ସହିତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଚତୁର୍ମୁଖଂ ଚତୁର୍ଵାହୁଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଞ୍ଚ କଲସନ୍ଦଧତ୍ । ଵରଦାଭଯକଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ସ୍ନାଯାଦ୍ଵୈ କୁମ୍ଭମୁଦ୍ରଯା ।। ୩୨୬.

ସେ ଚାରି ମୁହଁ, ଚାରି ହାତ, ଦୁଇଟି କଳଶ ଧରିଛନ୍ତି; ଦୁଇ ହାତରେ ବର ଓ ଅଭୟ ଦେଉଛନ୍ତି, କୁମ୍ଭ ମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ।

ଆରୋଗ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯଦୀର୍ଘାଯୁରୌଷଧଂ ମନ୍ତ୍ରିତଂ ଶୁଭମ୍ । ଅପମୃତ୍ଯୁହରୋ ଧ୍ଯାତଃ ପୂଜିତୋଽଦ୍ଭୁତ ଏଵ ସଃ ।। ୩୨୬.

ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ରିତ ଔଷଧ ଶୁଭ; ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା କଲେ ସେ ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରନ୍ତି।

ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ ଵ୍ରତେଶ୍ଵରାଂଶ୍ଚ ସତ୍ଯାଦୀନିଷ୍ଟ୍ଵା ଵ୍ରତସମ୍ର୍ପଣମ୍। ଅରିଷ୍ଟଶମନେ ଶସ୍ତମରିଷ୍ଟଂ ସୂତ୍ରନାଯକମ୍ ।। ୩୨୭.

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ: ସତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ରତର ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜି, ବ୍ରତ ସମର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ; ଅପମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ସୂତ୍ର ନାୟକ ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ହେମରତ୍ନମଯଂ ଭୂତ୍ଯୈ ମହାଶଙ୍ଖଞ୍ଚ ମାରଣେ । ଆପ୍ଯାଯନେ ଶଙ୍ଖସୂତ୍ରଂ ମୌକ୍ତିକଂ ପୂତ୍ରଵର୍ଦ୍ଧନମ୍ ।। ୩୨୭.

ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସୁନା କିମ୍ବା ମଣିର ସୂତ୍ର; ନାଶ ପାଇଁ ବଡ଼ ଶଂଖ; ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଶଂଖ ସୂତ୍ର; ପୁଅ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ ମୁକ୍ତା ସୂତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଫାଟିକଂ ଭୂତିଦଂ କୌଶଂ ମୁକ୍ତିଦଂ ରୁଦ୍ରନେତ୍ରଜଂ । ଧାତ୍ରୀଫଲପ୍ରମାଣେନ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଁ ଚୋତ୍ତମନ୍ତତଃ ।। ୩୨୭.

ସ୍ଫଟିକ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, କଉସ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନୟନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ, ଯେଉଁଟି ଧାତ୍ରୀ ଫଳର ଆକାରର, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।

ସମେରୁଂ ମେରୁହୀନଂ ଵା ସୂତ୍ରଂ ଜପ୍ଯନ୍ତୁ ମାନସମ୍ । ଅନାମାଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାକ୍ରମ୍ଯ ଜପଂ ଭାଷ୍ଯନ୍ତୁ କାରଯେତ୍ ।। ୩୨୭.

ମେରୁ ମଣି ଥାଉ କି ନାଥାଉ, ମାଳାରେ ମନେମନେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଅନାମିକା ଠାରୁ ଅଙ୍ଗୁଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଣି ଚଳାଇ ଜପ କରିବା ଉଚିତ ।

ତର୍ଜ୍ଜନ୍ଯଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାକ୍ରମ୍ଯ ନ ମେରୁଂ ଲଙ୍ଘଯେଜ୍ଜପେ । ପ୍ରମାଦାତ୍ ପତିତେ ସୂତ୍ରେ ଜପ୍ତଵ୍ଯନ୍ତୁ ଶତଦ୍ଵଯମ୍ ।। ୩୨୭.

ତର୍ଜନୀ ଠାରୁ ଅଙ୍ଗୁଠିକୁ ମଣି ଚଳାଇବା ସମୟରେ, ମେରୁ ମଣିକୁ ଲଂଘନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯଦି ଅସାବଧାନତାରେ ମାଳା ପଡ଼ିଯାଏ, ତେବେ ଦୁଇଶେ ଥର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ ।

ସର୍ଵଵାଦ୍ଯମଯୀ ଘଣ୍ଟା ତସ୍ଯା ଵାଦନମର୍ଥକୃତ୍ । ଗୋଶକୃନ୍ମୂତ୍ରଵଲ୍ମୀକମୃତ୍ତିକାଭସ୍ମଵାରିଭିଃ ।। ୩୨୭.

ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଧାତୁରେ ତିଆରି ଘଣ୍ଟା ଉପଯୁକ୍ତ; ଏହାର ଧ୍ୱନି ଉପକାରୀ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଗୋମୟ, ଗୋମୁତ୍ର, ପିଲାମାଟି, ଭସ୍ମ ଏବଂ ପାଣିରେ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ ।

ଵେସ୍ମାଯତନଲିଙ୍ଗାଦେଃ କାର୍ଯ୍ଯମେଵଂ ଵିଶୋଧନମ୍ । ସ୍କନ୍ଦୋ ନମଃ ଶିଵାଯେତି ମନ୍ତ୍ରଃ ସର୍ଵ୍ଵାର୍ଥସାଧକଃ ।। ୩୨୭.

ଘର, ମନ୍ଦିର କିମ୍ବା ଲିଙ୍ଗ ଆଦିକୁ ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ; 'ସ୍କନ୍ଦ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ ।

ଗୀତଃ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୋ ଵେଦେ ଲୋକେ ଗୀତଃ ଷଡ଼କ୍ଷରଃ । ଓମିତ୍ଯନ୍ତେ ସ୍ଥିତଃ ଶମ୍ଭୁର୍ମ୍ମୁଦ୍ରାର୍ଥଂ ଵଟଵୀଜଵତ୍ ।। ୩୨୭.

ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ବେଦରେ ଗାଯାଯାଏ, ଛଅ ଅକ୍ଷରୀ ଲୋକରେ ଗାଯାଯାଏ; 'ଓଁ' ରୂପେ ଶମ୍ଭୁ ଶେଷରେ ଅଛନ୍ତି, ବଟବୃକ୍ଷର ବୀଜ ପରି ମୁଦ୍ରା ପାଇଁ ।

କ୍ରମାନ୍ନମଃ ଶିଵାଯେତି ଈଶାନାଦ୍ଯାନି ଵୈ ଵିଦୁଃ । ଷଡ଼କ୍ଷରସ୍ଯ ସୂତ୍ରସ୍ଯ ଭାଷ୍ଯଦ୍ଵିଦ୍ଯାକଦମ୍ବକଂ ।। ୩୨୭.

'ନମଃ ଶିବାୟ' ଏବଂ ଈଶାନ ଆଦି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଜଣାଯାଏ; ଛଅ ଅକ୍ଷରୀ ସୂତ୍ର ଅନେକ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଓ ଜ୍ଞାନର ସମୂହ ।

ଯଦୋଁନମଃ ଶିଵାଯେତି ଏତାଵତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍ । ଅନେନ ପୂଜଯେଲ୍ଲିଙ୍ଗଂ ଲିଙ୍ଗେ ଯସ୍ମାତ୍ ସ୍ଥିତଃ ଶିଵଃ ।। ୩୨୭.

'ନମଃ ଶିବାୟ' ଏହିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ; ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଶିବ ଲିଙ୍ଗରେ ବସିଛନ୍ତି ।

ଅନୁଗ୍ରହାଯ ଲୋକାନାଂ ଧର୍ମ୍ମକାମାର୍ଥମୁକ୍ତିଦଃ । ଯୋ ନ ପୂଜଯତେ ଲିଙ୍ଗନ୍ନ ସ ଧର୍ମ୍ମାଦିଭାଜନଂ ।। ୩୨୭.

ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଧର୍ମ, କାମ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ—ଯେଉଁଠି ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା କରେନାହିଁ, ସେ ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଫଳର ଅଧିକାରୀ ହୁଏନାହିଁ ।

ଲିଙ୍ଗାର୍ଚ୍ଚନାଦ୍ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିର୍ଯାଵଜ୍ଜୀଵମତୋ ଯଜେତ୍ । ଵରଂ ପ୍ରାଣପରିତ୍ଯାଗୋ ଭୁଞ୍ଜୀତାପୂଜ୍ଯ ନୈଵ ତଂ ।। ୩୨୭.

ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନରେ ଭୋଗ ଓ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ତେଣୁ ଏହାକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ଏହାକୁ ନ ପୂଜିବାଠାରୁ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେବା ଭଲ ।

ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପୂଜନାଦ୍ରୁଦ୍ରୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ଯାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁପୂଜନାତ୍ । ସୂର୍ଯ୍ଯଃ ସ୍ଯାତ୍ ସୂର୍ଯ୍ଯପୂଜାତଃ ଶକ୍ତ୍ଯାଦିଃ ଶକ୍ତିପୂଜନାତ୍ ।। ୩୨୭.

ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ରୁଦ୍ର ହୁଅ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ବିଷ୍ଣୁ ହୁଅ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହୁଅ, ଶକ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସେମାନେ ହୁଅ ।

ସର୍ଵଯଜ୍ଞତପୋଦାନେ ତୀର୍ଥେ ଵେଦେଷୁ ଯତ୍ ଫଲଂ । ତତ୍ ଫଲଂ କୋଟିଗୁଣିତଂ ସ୍ଥାପ୍ଯ ଲିଙ୍ଗଂ ଲଭେନ୍ନରଃ ।। ୩୨୭.

ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ, ତପ, ଦାନ, ତୀର୍ଥ ଏବଂ ବେଦରୁ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କଲେ ସେହି ଫଳ କୋଟିଗୁଣିତ ମିଳେ ।