ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ ସୌଭାଗ୍ଯାଦେରୁମାପୂଜାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେଽହଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଦାଂ । ମନ୍ତ୍ରଧ୍ଯାନଂ ମଣ୍ଡଲଞ୍ଚ ମୁଦ୍ରାଂ ହୋମାଦିସାଧନମ୍ ।। ୩୨୬.

ଇଶ୍ୱର କହିଲେ: ମୁଁ ଏବେ ଉମାଙ୍କ ସମୂହ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପୂଜା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ଏହି ସହିତ ମନ୍ତ୍ର, ଧ୍ୟାନ, ମଣ୍ଡଳ, ମୁଦ୍ରା ଓ ହୋମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାଧନା ଉପାୟ କଥା ମଧ୍ୟ କହିବି।

ଚିତ୍ରଭାନୁଂ ଶିଵଂ କାଲଂ ମହାଶକ୍ତିସମନ୍ଵିତମ୍ । ଇଡାଦ୍ଯଂ ପରତୋହୃତ୍ଯ ସଦେଵଃ ସଵିକାରଣମ୍ ।। ୩୨୬.

ଚିତ୍ରଭାନୁ, ଶିବ, କାଳ, ମହାଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ; ଇଡ଼ା ଆରମ୍ଭରୁ ପରା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଦେବତା ଓ କାରଣ ସହିତ।

ଦ୍ଵିତାଯଂ ଦ୍ଵାରକାକ୍ରାନ୍ତଂ ଗୌରୀପ୍ରୀତିପଦାନ୍ଵିତଂ । ଚତୁର୍ଥ୍ଯନ୍ତଂ ପ୍ରକର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଗୌର୍ଯ୍ଯା ଵୈ ମୂଲଵାଚକଂ ।। ୩୨୬.

ଦ୍ୱିତୀୟ, ଦ୍ୱାରକା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ, ଗୌରୀଙ୍କ କୃପାସ୍ଥଳ ସହିତ; ଚତୁର୍ଥୀରେ ଶେଷ କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ଗୌରୀଙ୍କ ମୂଳ ନାମ।

ଓଂ ହ୍ରୀଁ ସଃ ଶୌଁ ଗୌର୍ଯ୍ଯୈ ନମଃ । ତତ୍ରାର୍ଣତ୍ରିତଯେନୈଵ ଜାତିଯୁକ୍ତଂ ଷଡ଼ଙ୍ଗୁଲମ୍ । ଆସନଂ ପ୍ରଣଵେନୈଵ ପୂର୍ତ୍ତିଂ ଵୈ ହୃଦଯେନ୍ ତୁ ।। ୩୨୬.

ଓଁ ହ୍ରୀଂ ସଃ ଶୌଁ ଗୌର୍ୟ୍ୟୈ ନମଃ। ଏଠାରେ ତିନିଟି ପବିତ୍ର ଅକ୍ଷର, ଜାତି ସହିତ ଯୋଗ କରି, ଛଅ ଆଙ୍ଗୁଳ ଦୀର୍ଘ। ଆସନ ପ୍ରଣବ ଦ୍ୱାରା, ପୂରଣ ହୃଦୟ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା।

ଉଦକଞ୍ଚ ତଥା କାଲଂ ଶିଵଵୀଜଂ ସମୁଦ୍ଧରେତ୍ । ପ୍ରାଣଂ ଦୀର୍ଘସ୍ଵରାକ୍ରାନ୍ତଂ ଷଡଙ୍ଗଂ ଜାତିସଂଯୁତମ୍ ।। ୩୨୬.

ପାଣି ଓ ସମୟ, ଶିବ ବୀଜକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱରରେ ପ୍ରାଣ ବ୍ୟାପିଥାଏ, ଛଅ ଅଙ୍ଗ ଓ ଜାତି ସହିତ।

ଆସନଂ ପ୍ରଣଵେନାତ୍ର ମୂର୍ତ୍ତିନ୍ଯାସଂ ହୃଦାଚରେତ୍ । ଯାମଲଂ କଥିତଂ ଵତ୍ସ ଏକଵୀରଂ ଵଦାମ୍ଯଽଥ ।। ୩୨୬.

ଏଠାରେ ଆସନ ପ୍ରଣବ ଦ୍ୱାରା, ମୂର୍ତ୍ତି ନ୍ୟାସ ହୃଦୟ ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉଚିତ। ଯାମଳ ପୂର୍ବରୁ କହାଯାଇଛି, ଏବେ ଏକବୀର ବିଷୟରେ କହିବି।

ଵ୍ଯାପକଂ ସୃଷ୍ଟିସଂଯୁକ୍ତଂ ଵହ୍ନିମାଯାକୃଶାନୁଭିଃ । ଶିଵଶକ୍ତିମଯଂ ଵୀଜଂ ହୃଦଯାଦିଵିଵର୍ଜ୍ଜିତଂ ।। ୩୨୬.

ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା, ସୃଷ୍ଟି ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ଅଗ୍ନି, ମାୟା ଓ କିରଣ ସହିତ; ଶିବ ଓ ଶକ୍ତି ମିଶିତ ବୀଜ, ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶ ବିନା।

ଗୌରୀଂ ଯଜେଦ୍ଧେମରୂପ୍ଯାଂ କାଷ୍ଠନାଂ ଶୌଲଜାଦିକାଂ । ପଞ୍ଚପିଣ୍ଡାଂ ତଥାଽଵ୍ଯକ୍ତାଂ କୋଣେ ମଧ୍ଯେ ତୁ ପଞ୍ଚମଂ ।। ୩୨୬.

ଗୌରୀଙ୍କୁ ସୁନା, ଚାଁଦି, କାଠ, କିମ୍ବା ଶୌଳଜ ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା ପୂଜିବା ଉଚିତ। ପାଞ୍ଚଟି ରୂପ ଓ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ପଞ୍ଚମଟି କୋଣର ମଧ୍ୟରେ।

ଲଲିତା ସୁଭଗା ଗୌରୀ କ୍ଷୋଭଣୀ ଚାଗ୍ନିତଃ କ୍ରମାତ୍ । ଵାମା ଜ୍ଯେଷ୍ଠା କ୍ରିଯା ଜ୍ଞାନା ଵୃତ୍ତେ ପୂର୍ଵ୍ଵାଦିତୋ ଯଜେତ୍ ।। ୩୨୬.

ଲଳିତା, ଶୁଭ ଗୌରୀ, କ୍ଷୋଭଣୀ ଓ ଅଗ୍ନିତା କ୍ରମରେ; ବାମା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠା, କ୍ରିୟା ଓ ଜ୍ଞାନା, ବୃତ୍ତରେ ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ସପୀଠେ ଵାମଭାଗୋ ତୁ ଶିଵସ୍ଯାଵ୍ଯକ୍ତରୂପକମ୍ । ଵ୍ଯକ୍ତା ଦ୍ଵିନେତ୍ରା ତ୍ର୍ଯକ୍ଷରା ଶୁଦ୍ଧା ଵା ଶଙ୍କରାନ୍ଵିତା ।। ୩୨୬.

ପୀଠରେ ଶିବଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି; ଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ସେ ଦୁଇଟି ଆଖି, ତିନି ଅକ୍ଷର, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଶଙ୍କର ସହିତ ଅଛନ୍ତି।

ପୀଠପଦ୍ମଦ୍ଵଯଂ ତାରା ଦ୍ଵିଭୁଜା ଵା ଚତୁର୍ଭଜା । ସିଂହସ୍ଥା ଵା ଵୃକସ୍ଥା ଵା ଅଷ୍ଟାଷ୍ଟାଦଶସତ୍କରା ।। ୩୨୬.

ତାରା ଦୁଇଟି ପଦ୍ମ ପୀଠରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦୁଇ କିମ୍ବା ଚାରିଟି ହାତ ଅଛି, ସିଂହ କିମ୍ବା ବଘ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏହି ଭଳି ଆଠ, ଅଠର, କିମ୍ବା ଚଉଷଠି ହାତ ଥାଏ।

ସ୍ରଗକ୍ଷସୂତ୍ରକଲିକା ଗଲକୋତ୍ପଲପିଣ୍ଡିକା । ଶରଂ ଧନୁର୍ଵ୍ଵା ସଵ୍ଯେନ ପାଣିନାନ୍ଯତମଂ ଵହତ୍ ।। ୩୨୬.

ସେ ମାଳା, ଅକ୍ଷସୂତ୍ର, କଳିକା, ଗଳାରେ ପଦ୍ମ ଗୁଛ, କିମ୍ବା ପଦ୍ମ ଗଠିକା ଧରିଛନ୍ତି; ବାମ ହାତରେ ତିନି ମଧ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସି ଏକ ଧନୁ କିମ୍ବା ବାଣ ଧରିଥାନ୍ତି।

ଵାମେନ ପୁସ୍ତତାମ୍ବୂଲଦଣ୍ଡାଭଯକମଣ୍ଡଲୁମ୍ । ଗଣେଶଦର୍ପଣେଷ୍ଵାସାନ୍ଦଦ୍ଯାଦେକୈକଶଃ କ୍ରମାତ୍ ।। ୩୨୬.

ବାମ ହାତରେ ପୁସ୍ତକ, ତାମ୍ବୁଳ, ଦଣ୍ଡ, ଅଭୟ ମୁଦ୍ରା କିମ୍ବା କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥାନ୍ତି; ଏହା ସହିତ ଗଣେଶଙ୍କ ଚିହ୍ନ, ଦର୍ପଣ କିମ୍ବା ଧନୁ ବି ଧରିପାରନ୍ତି।

ଵ୍ଯକ୍ତାଽଥଵାକାର୍ଯ୍ଯା ଷଦ୍ମମୁଦ୍ରା ସ୍ମୃତାସନେ । ତିଙ୍ଗମୁଦ୍ରା ଶିଵସ୍ଯୋକ୍ତା ମୁଦା ଚାଵାହନୀ ଦ୍ଵଯୋଃ ।। ୩୨୬.

ସେ ଦୃଶ୍ୟ କିମ୍ବା ଚିତ୍ରିତ ହେବାଯୋଗ୍ୟ; ଛଅ ପତ୍ରର ପଦ୍ମ ତାଙ୍କର ଆସନ, ତିଙ୍ଗା ମୁଦ୍ରା ଶିବଙ୍କର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଦୁଇଝଣଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ଆବାହନ ମୁଦ୍ରା କରାଯିବ।

ଶକ୍ତିମୁଦ୍ରା ତୁ ଯୋନ୍ଯାଖ୍ଯା ଚତୁରସ୍ରନ୍ତୁ ମଣ୍ଡଲଂ । ଚତୁରସ୍ରଂ ତ୍ରିପତ୍ରାବ୍ଜଂ ମଧ୍ଯକୋଷ୍ଠଚତୁଷ୍ଟଯେ ।। ୩୨୬.

ଶକ୍ତି ମୁଦ୍ରାକୁ ଯୋନି ନାମ ଦିଆଯାଏ; ମଣ୍ଡଳ ଚତୁରସ୍ର ରୂପରେ ଥାଏ, ମଧ୍ୟରେ ତିନି ପତ୍ରର ପଦ୍ମ ଓ ଚାରିଟି ମଧ୍ୟ କୋଠା ଥାଏ।

ତ୍ର୍ଯଶ୍ରୋର୍ଦ୍ଧେ ଚାର୍ଦ୍ଧେଚନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁ ଦ୍ଵିପଦଂ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ କ୍ରମାତ୍ । ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଦ୍ଵାରକଣ୍ଠନ୍ତୁ ଦ୍ଵିଗୁଣାଦୁପକଣ୍ଠତଃ ।। ୩୨୬.

ତ୍ରିକୋଣ ଉପରେ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଅଛି; ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଦୁଇଗୁଣ କରାଯାଏ, ଦ୍ୱାର ଓ ତାହାର କଣ୍ଠ ଦୁଇଗୁଣ, ଏବଂ ଭିତର କଣ୍ଠ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଗୁଣ ହୁଏ।

ଦ୍ଵାରତ୍ରଯଂ ତ୍ରଯଂ ଦିକ୍ଷୁ ଅଥ ଵା ଭଦ୍ରକେ ଯଜେତ୍ । ସ୍ଥଣ୍ଡିଲେ ଵାଥ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ପଞ୍ଚଗଵ୍ଯାମୃତାଦିନା ।। ୩୨୬.

ତିନି ଦିଗରେ ତିନି ଦ୍ୱାର ଅଛି, କିମ୍ବା ଶୁଭ ସ୍ଥାନରେ ପୂଜା କରିପାରିବେ; କିମ୍ବା ବେଦିରେ ସ୍ଥାପନ କରି, ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ଓ ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ରକ୍ତପୁଷ୍ପାଣି ଦେଯାନି ପୂଜଯିତ୍ଵା ହ୍ଯୁଦଙ୍‌ମୁଖଃ । ଶତଂ ହୁତ୍ଵାମୃତାଜ୍ଯଞ୍ଚ ଚପୂର୍ଣାଦଃ ସର୍ଵ୍ଵସିଦ୍ଧିଭାକ୍ ।। ୩୨୬.୧୮ ବଲିନ୍ଦତ୍ଵା କୁମାରୀଶ୍ଚ ତିସ୍ରୋ ଵା ଚାଷ୍ଟ ଭୋଜଯେତ୍ । ନୈଵହ୍ଯଂ ଶିଵଭକ୍ତେଷୁ ଦଦ୍ଯାନ୍ନ ସ୍ଵଯମାଚରେତ୍ ।। ୩୨୬.

ଲାଲ ଫୁଲ ଦେଇ, ଉତ୍ତର ମୁହଁ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଶତବାର ଅମୃତ ଓ ଘିଅ ହୋମ କରି, ଯିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।

କନ୍ଯାର୍ଥୀ ଲଭତେ କନ୍ଯାଂ ଅପୁତ୍ରଃ ପୁତ୍ରମାପ୍ନୁଯାତ୍ । ଦୁର୍ଭଗା ଚୈଵ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ରାଜା ରାଜ୍ଯଂ ଜଯଂ ରଣେ ।। ୩୨୬.

ଯିଏ କନ୍ୟା ଚାହେଁ, ସେ କନ୍ୟା ପାଏ; ଯାହାଙ୍କ ପୁଅ ନାହିଁ, ସେ ପୁଅ ପାଏ; ଅପସାଗ୍ରସ୍ଥ ଲୋକ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି, ରାଜା ରାଜ୍ୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଉଥିବେ।

ଅଷ୍ଟଲକ୍ଷୈଶ୍ଚ ଵାକ୍ସିଦ୍ଧିର୍ଦେଵାଦ୍ଯା ଵଶ୍ମାପ୍ନୁଯୁଃ । ନ ନିଵେଦ୍ଯ ନ ଚାସ୍ନୀଯାଦ୍ଵାମହସ୍ତେନ ଚାର୍ଚ୍ଚଯେତ୍ ।। ୩୨୬.

ଆଠ ଲକ୍ଷ ହେଲେ ବାଣୀ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ; ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଅନୁମତି ବିନା ନ ଦେବା ନ ଖାଇବା ଉଚିତ, ବାମ ହାତରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଞ୍ଚ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ତୃତୀଯାଯାଂ ଵିଶେଷତଃ । ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯାର୍ଚ୍ଚନଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ପୂଜଯେତ୍ କଲସୋଦରେ ।। ୩୨୬.

ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଓ ବିଶେଷ କରି ତୃତୀୟା ତିଥିରେ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟଙ୍କ ପୂଜା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା କଳଶ ଭିତରେ କରିବା ଉଚିତ।

ହୂଯମାନଞ୍ଚ ପ୍ରଣଵୋ ମୂର୍ତ୍ତିରୋଜସ ଈଦୃଶଂ । ମୂଲଞ୍ଚ ଵୌଷଡନ୍ତେନ କୁମ୍ଭମୁଦ୍ରାଂ ପ୍ରଦର୍ଶଯେତ୍ ।। ୩୨୬.

ହୋମ ସମୟରେ 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ରୂପ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। ମୂଳମନ୍ତ୍ର 'ଭୌଷଟ୍' ରେ ଶେଷ ହୁଏ, କୁମ୍ଭ ମୁଦ୍ରା ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ।

ହୋମଯେତ୍ କ୍ଷୀରଦୂର୍ଵାଜ୍ଯମମୃତାଞ୍ଚ ପୁନର୍ନଵାମ୍ । ପାଯସଞ୍ଚ ପୁରୋଡାସମଯୁତନ୍ତୁ ପଜେନ୍ମନୁଂ ।। ୩୨୬.

କ୍ଷୀର, ଦୁର୍ବା, ଘିଅ, ଅମୃତ ଓ ପୁନର୍ନଭା ଦେଇ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ; ପାୟସ ଓ ପୁରୋଡାଶ ସହିତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଚତୁର୍ମୁଖଂ ଚତୁର୍ଵାହୁଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଞ୍ଚ କଲସନ୍ଦଧତ୍ । ଵରଦାଭଯକଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ସ୍ନାଯାଦ୍ଵୈ କୁମ୍ଭମୁଦ୍ରଯା ।। ୩୨୬.

ସେ ଚାରି ମୁହଁ, ଚାରି ହାତ, ଦୁଇଟି କଳଶ ଧରିଛନ୍ତି; ଦୁଇ ହାତରେ ବର ଓ ଅଭୟ ଦେଉଛନ୍ତି, କୁମ୍ଭ ମୁଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ।

ଆରୋଗ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯଦୀର୍ଘାଯୁରୌଷଧଂ ମନ୍ତ୍ରିତଂ ଶୁଭମ୍ । ଅପମୃତ୍ଯୁହରୋ ଧ୍ଯାତଃ ପୂଜିତୋଽଦ୍ଭୁତ ଏଵ ସଃ ।। ୩୨୬.

ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ରିତ ଔଷଧ ଶୁଭ; ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା କଲେ ସେ ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରନ୍ତି।

ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ ଵ୍ରତେଶ୍ଵରାଂଶ୍ଚ ସତ୍ଯାଦୀନିଷ୍ଟ୍ଵା ଵ୍ରତସମ୍ର୍ପଣମ୍। ଅରିଷ୍ଟଶମନେ ଶସ୍ତମରିଷ୍ଟଂ ସୂତ୍ରନାଯକମ୍ ।। ୩୨୭.

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ: ସତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ରତର ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜି, ବ୍ରତ ସମର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ; ଅପମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ସୂତ୍ର ନାୟକ ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ହେମରତ୍ନମଯଂ ଭୂତ୍ଯୈ ମହାଶଙ୍ଖଞ୍ଚ ମାରଣେ । ଆପ୍ଯାଯନେ ଶଙ୍ଖସୂତ୍ରଂ ମୌକ୍ତିକଂ ପୂତ୍ରଵର୍ଦ୍ଧନମ୍ ।। ୩୨୭.

ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସୁନା କିମ୍ବା ମଣିର ସୂତ୍ର; ନାଶ ପାଇଁ ବଡ଼ ଶଂଖ; ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଶଂଖ ସୂତ୍ର; ପୁଅ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ ମୁକ୍ତା ସୂତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଫାଟିକଂ ଭୂତିଦଂ କୌଶଂ ମୁକ୍ତିଦଂ ରୁଦ୍ରନେତ୍ରଜଂ । ଧାତ୍ରୀଫଲପ୍ରମାଣେନ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଁ ଚୋତ୍ତମନ୍ତତଃ ।। ୩୨୭.

ସ୍ଫଟିକ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, କଉସ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନୟନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ, ଯେଉଁଟି ଧାତ୍ରୀ ଫଳର ଆକାରର, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।

ସମେରୁଂ ମେରୁହୀନଂ ଵା ସୂତ୍ରଂ ଜପ୍ଯନ୍ତୁ ମାନସମ୍ । ଅନାମାଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାକ୍ରମ୍ଯ ଜପଂ ଭାଷ୍ଯନ୍ତୁ କାରଯେତ୍ ।। ୩୨୭.

ମେରୁ ମଣି ଥାଉ କି ନାଥାଉ, ମାଳାରେ ମନେମନେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଅନାମିକା ଠାରୁ ଅଙ୍ଗୁଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଣି ଚଳାଇ ଜପ କରିବା ଉଚିତ ।