ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ପଦ୍ମସ୍ଥଂ ପଦ୍ମଚକ୍ରଞ୍ଚ ଭୃତ୍ଯୁଜିତ୍ ସ୍ଵର୍ଗଗନ୍ଧୃତି । ଶାନ୍ତୀନାଂ ପରମା ଶାନ୍ତିଃ ସୌଭାଗ୍ଯାଦିପ୍ରଦାଯକମ୍ ।। ୩୧୪.

ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା, ପଦ୍ମ ଚକ୍ର, ଭୃତ୍ୟ ଜିତ, ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଗନ୍ଧ — ଏହି ସବୁ ଶାନ୍ତିମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତି, ଶୌଭାଗ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।

ରୁଦ୍ରେରୁଦ୍ରସମାଃ କାର୍ଯ୍ଯାଃ କୋଷ୍ଠକାସ୍ତତ୍ର ତା ଲିଖେତ୍ । ଓମାଦ୍ଯାହ୍ରୂଁ ଫଡନ୍ତା ଚ ଆଦିଵର୍ଣମଯାନୁତଃ ।। ୩୧୪.

ଯେତେ ରୁଦ୍ର ଅଛନ୍ତି, ସେତେଟି କୋଷ୍ଠକ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେଠି 'ଓଁ' ରୁ 'ହ୍ରୂଁ ଫଟ୍' ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆରମ୍ଭର ଅକ୍ଷର ଅନୁସାରେ ଲେଖ।

ଵିଦ୍ଯାଵର୍ଣକ୍ରମେନୈଵ ସଂଜ୍ଞାଞ୍ଚ ଵଷଡନ୍ତିକାଂ । ଅଧସ୍ଥାତ୍ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗିରୈଷା ସର୍ଵ୍ଵକାମାର୍ଥସାଧିକା ।। ୩୧୪.

ବିଦ୍ୟା ଅକ୍ଷର ଅନୁସାରେ ଏବଂ 'ଵଷଟ୍' ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ କରି, ତଳେ ପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗିରା ରଖ। ଏହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।

ଏକାଶୀତିପଦେ ସର୍ଵ୍ଵାମାଦିଵର୍ଣକ୍ରମେଣ ତୁ । ଆଦିମଂ ଯାଵଦନ୍ତଂ ସ୍ଯାଦ୍ଵଷଡନ୍ତଞ୍ଚ ନାମ ଵୈ ।। ୩୧୪.

ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଏକାଅଶି ଅକ୍ଷରରୁ ଗଠିତ, ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକ୍ଷର ଅନୁସାରେ ଥାଏ, ଶେଷରେ 'ଵଷଟ୍' ରହିଥାଏ।

ଏଷା ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗିରା ଚାନ୍ଯା ସର୍ଵ୍ଵକାର୍ଯ୍ଯାଦିସାଧନୀ । ନିଗ୍ରହାନୁଗ୍ରହଞ୍ଚକଞ୍ଚତୁଃ ପଷ୍ଟିପଦୈର୍ଲିଖେତ୍ ।। ୩୧୪.

ଏହି ପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗିରା ଓ ଅନ୍ୟ ଏକ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରେ। ନିଗ୍ରହ ଓ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ, ଚାରିଟି ସ୍ପଷ୍ଟ ଧାରାରେ ଲେଖ।

ଅମୃତୀ ସା ଚ ଵିଦ୍ଯା ଚ କ୍ରୀଂ ସଃକ ହୂଁ ନାମାଥ ମଧ୍ଯତଃ । ଫଟ୍‌କାରାଦ୍ଯାଂ ପତ୍ରଗତାଂ ତ୍ରିହୀଁକାରେଣ ଵେଷ୍ଟଯେତ୍ ।। ୩୧୪.

ଏହି ଅମୃତ ମନ୍ତ୍ର, ମଧ୍ୟରେ 'କ୍ରୀଁ ସଃକ ହୂଁ' ରଖି, 'ଫଟ୍' ଆରମ୍ଭରୁ ପତ୍ରରେ ଲେଖି, ତିନିଥର 'ହୀଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମୁଡ଼ିଦେ।

କୁମ୍ଭଵଦ୍ଧାରିତା ସର୍ଵ୍ଵଶତ୍ରୁହୃତ୍ ସର୍ଵ୍ଵଦାଯିତା । ଵିଷନ୍ନଶ୍ଯେତ୍ କର୍ଣଜପାଦକ୍ଷରାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ଦଣ୍ଡକୈଃ ।। ୩୧୪.

ଘଡ଼ା ପରି ଧରିଲେ, ଏହା ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଦୂର କରେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେଇଥାଏ। ଯଦି କେହି ଦୁଃଖିତ, ତେବେ କାନରେ ଅକ୍ଷର ଓ ଦଣ୍ଡକ ଦ୍ୱାରା ଜପ କର।

ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ସ୍ତମ୍ଭନଂ ମୋହନଂ ଵଶ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଵେଷୋଚ୍ଚାଟନଂ ଵଦେ । ଵିଚଷଵ୍ଯାଧିମରୋଗଞ୍ଚ ମାରଣଂ ଶମନଂ ପୁନଃ ।। ୩୧୫.

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ମୁଁ ଏବେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରିବା, ମୋହନ, ବଶୀକରଣ, ଶତ୍ରୁତା, ଦୂର କରିବା, ପାଗଳପନ, ରୋଗ, ମାରଣ ଓ ଶାନ୍ତି ବିଷୟରେ କହିବି।

ଭୂର୍ଜ୍ଜେ କୂର୍ମ୍ମଂ ସମାଲିଖ୍ଯ ନାଡ଼ନେନ ଷଡଙ୍ଗୁଲମ୍ । ମୁଖପାଦଚତୁଷ୍କେଷୁ ତତୋ ମନ୍ତ୍ରଂ ନ୍ଯସେଦ୍‌ଦ୍ଵିଜଃ ।। ୩୧୫.

ଭୂର୍ଜପତ୍ର ଉପରେ, ଛଅ ଅଙ୍ଗୁଳ ଆକାରର କଛୁଆ ଚିତ୍ରାଅ, ତାହାର ଚାରିଟି ମୁହଁ ଓ ପାଉଁଠାରେ ମନ୍ତ୍ର ରଖିବା ଦ୍ୱିଜଙ୍କ କାମ।

ଚତୁଷ୍ପାଦେଷୁ କ୍ରୀଁକାରଂ ହ୍ରୀଁକାରଂ ମୁଖମଧ୍ଯତଃ । ଗର୍ଭେ ଵିଦ୍ଯାଂ ତତୋ ଲିଖ୍ଯ ସାଧକଂ ପୃଷ୍ଠତୋ ଲିଖେତ୍ ।। ୩୧୫.

ଚତୁର୍ପଦୀ ଆକୃତିର ମୁହଁର ମଧ୍ୟଭାଗରେ 'କ୍ରୀ' ଏବଂ 'ହ୍ରୀ' ଅକ୍ଷର ଲେଖିବାକୁ, ପରେ ଗର୍ଭରେ ଜ୍ଞାନ ଲେଖିବା ଓ ସାଧକଙ୍କୁ ପଛରେ ଲେଖିବାକୁ କହାଯାଏ।

ମାଲାମନ୍ତ୍ରୈସ୍ତୁ ସଂଵେଟ୍ଯ ଇଷ୍ଟକୋପରି ସନ୍ନ୍ଯସେତ୍ । ପିଧାଯ କୂର୍ମ୍ମପୃଷ୍ଠେନ କରାଲେନାଭିସମ୍ପଠେତ୍ ।। ୩୧୫.

ମାଳାମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ବେଳେଇ, ଇଷ୍ଟକା ଉପରେ ରଖିବା ଦରକାର। କୁର୍ମର ପିଠି ଦ୍ୱାରା ଢାକି, କାଦୁଆ ଦେଇ ମୁଦ୍ରା କରିବା ଉଚିତ।

ମହାକୂର୍ମ୍ମଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ପାଦପ୍ରୋକ୍ଷନ୍ତୁ ନିକ୍ଷଇପେତ୍ । ତାଡଯେଦ୍ଵାମପାଦେନ ସ୍ମୃତ୍ଵା ଶତ୍ରୁଞ୍ଚ ସପ୍ତଧା ।। ୩୧୫.

ବଡ କୁର୍ମକୁ ପୂଜା କରି, ପାଦକୁ ଜଳ ଛିଟି ରଖିବା ଦରକାର। ବାମ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସପ୍ତବାର ଶତ୍ରୁକୁ ଚିନ୍ତା କରି ଆଘାତ କରିବା ଉଚିତ।

ତତଃ ସଞ୍ଜାଯତେ ଶତ୍ରୋସ୍ତମ୍ଭନଂ ମୁଖରାଗତଃ । କୃତ୍ଵା ତୁ ଭୈରଵଂ ରୂପଂ ମାଲାମନ୍ତ୍ରଂ ସମାଲିଖେତ୍ ।। ୩୧୫.

ଏହା ପରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ମୁହଁରେ ବନ୍ଧନ ହେବ। ଭୈରବଙ୍କ ଆକୃତି ତିଆରି କରି, ମାଳାମନ୍ତ୍ର ଲେଖିବା ଦରକାର।

ଓଂ ଶତ୍ରୁମୁଖସ୍ତମ୍ଭନୀ କାମରୂପା ଆଲୀଢକ୍କରୀ ।। ହ୍ରୀଂ ଫେଂ ଫେତ୍କାରିଣୀ ମମ ଶତ୍ରୂଣାଂ ଦେଵଦତ୍ତାନାଂ ମୁଖଂ ସ୍ତମ୍ଭଯ ମମ ସର୍ଵ୍ଵଵିଦ୍ଵେଷିଣାଂ ମୁଖସ୍ତମ୍ଭନଂ କୁରୁ ଓଂ ହୂଁ ଫେଁ ଫେତ୍କାରିଣି ସ୍ଵାହା । ଫଟ୍ ହେତୁଞ୍ଚ ସମାଲିଖ୍ଯ ତଜ୍ଜପାନ୍ତଂ ମହାବଲଂ । ଵାମେନୈଵ ନଗଂ ଶୂଲଂ ସଂଲିଖେଦ୍ଦକ୍ଷିଣେ କରେ ।। ୩୧୫.

ଓଁ, ଶତ୍ରୁମୁଖ ବନ୍ଧନୀ, ଇଚ୍ଛାରୂପୀ, ଆଲିଢ଼ ହସ୍ତବାନ୍ଧିନୀ; ହ୍ରୀଁ ଫେଁ ଫେଟ୍କାରିଣୀ, ମୋର ଶତ୍ରୁ ଦେବଦତ୍ତ ଓ ମୋତେ ଦ୍ୱେଷ କରୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ମୁହଁ ବନ୍ଧ କର। ଓଁ ହୁଁ ଫେଁ ଫେଟ୍କାରିଣୀ ସ୍ୱାହା। 'ଫଟ୍' କାରଣ ଭାବେ ଲେଖି, ମନ୍ତ୍ର ଜପ ପରେ ବଡ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ବାମ ହାତରେ ପାହାଡ଼ ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଚିତ୍ରଣ କର, ଡାହାଣ ହାତରେ।

ଲିଖେନ୍ମନ୍ତ୍ରମଘୋରସ୍ଯ ସଂଗ୍ରାମେ ସ୍ତମ୍ଭଯେଦରୀନ୍ । ଓଂ ନମୋ ଭଗଵତ୍ଯୈ ଭଗମାଲିନି ନିସ୍ଫୁର ସ୍ପନ୍ଦ ନିତ୍ଯକ୍ଲିନ୍ନେ ଦ୍ରଵ ହୂଁ ସଃ କ୍ରୀଁ କାରାକ୍ଷରେ ସ୍ଵାହା ୩୧୫.

ଅଘୋରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଲେଖିବା ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ କରାଯାଏ। ଓଁ, ଭଗବତୀ ଭଗମାଳିନୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଅଚଳ, କମ୍ପନଶୀଳ, ସଦା ଆର୍ଦ୍ର, ଗଳିଯାଉ, ହୁଁ ସଃ କ୍ରୀ ଅକ୍ଷର, ସ୍ୱାହା।

ଓଂ ଫେଁ ହୂଁ ଫଟ୍ ଫେତ୍କାରିଣି ହ୍ରୀଁ ଜ୍ଵଲ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ମୋହଯ ଗୁହ୍ଯକାଲିକେ ସ୍ଵାହା । ଅନେନ ତିଲକଂ କୃତ୍ଵା ରାଜାଦୀନାଂ ଵଶୀକରଂ । ଗର୍ଦ୍ଧଭସ୍ଯ ରଜୋ ଗୃହ୍ଯ କୁସୁମଂ ସୂତକସ୍ଯ ଚ ।। ୩୧୫.

ଓଁ ଫେଁ ହୁଁ ଫଟ୍ ଫେଟ୍କାରିଣୀ ହ୍ରୀଁ, ଜ୍ୱଳ, ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କର, ଗୁପ୍ତ କାଳିକା, ସ୍ୱାହା। ଏହା ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଅଧିନତା ଚିହ୍ନ କର। ଗଧାର ଧୂଳି ଏବଂ ଅପବିତ୍ରା ଜନାନୀଙ୍କ ଫୁଲ ନିଅ।

ନୀରୀରଜଃ କ୍ଷିପେଦ୍ରାତ୍ରୌ ଶଯ୍ଯାଦୌ ଦ୍ଵେଷକୃଦ୍ଭଵେତ୍ । ଗୋଖୁରଞ୍ଚ ତଥା ଶ୍ରୃଙ୍ଗମଶ୍ଵସ୍ଯ ଚ ଖୁରଂ ତଥା ।। ୩୧୫.

ମୃତଦେହର ଧୂଳି ରାତିରେ ଶୟନସ୍ଥଳୀରେ ଛିଟିଲେ ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଗାଈର ଖୁର ଓ ଶୃଙ୍ଗ, ଘୋଡ଼ାର ଖୁର ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କର।

ଶିରଃ ସର୍ପସ୍ଯ ସଂକ୍ଷିପ୍ତଂ ଗୃହେପୂଚ୍ଚାଟନଂ ଭଵେତ୍ । କରଵୀରଶିଫା ପୀତା ସସିଦ୍ଦାର୍ଥା ଚ ମାରଣେ ।। ୩୧୫.

ସାପର ମୁଣ୍ଡ ଘରେ ରଖିଲେ ଉଚ୍ଚାଟନ ହୁଏ। ପିତା କରବୀର ଫଳ ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ।

ଵ୍ଯାଲଛୁଚ୍ଛୁନ୍ଦରୀରକ୍ତଂ କରଵୀରଂ ତଦର୍ଥକୃତ୍ । ସରଟଂ ଷଟ୍‌ପଦଞ୍ଚାପି ତଥା କର୍କ୍କଟଵୃଶ୍ଚିକମ୍ ।। ୩୧୫.

ବିଉଁ, ଚୁଚୁନ୍ଦରୀର ରକ୍ତ, ଏବଂ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରବୀର; ସହିତ ସରଟ, ମଧୁମକ୍ଷୀ, କଙ୍କଡ଼ା ଓ ବିଛି।

ଚୁର୍ଣୀକୃତ୍ଯ କ୍ଷିପେତ୍ତୈଲେ ତଦଭ୍ଯଙ୍ଗଶ୍ଚ କୁଷ୍ଠକୃତ୍ । ଓଂ ନଵଗ୍ରହାଯ ସର୍ତ୍ର୍ଵଶତ୍ରୂନ୍ ମମ ସାଧଯ ମାରଯ ଆଂ ସୋଂ ମଂ ଵୁଂ ଚୁଂ ଓଂ ଶଂ ଵାଂ କେଂ ଓଂ ସ୍ଵାହା । ଅନେନାର୍କ୍କଶତୈରର୍ଚ୍ଯ ଶ୍ମଶାନେ ତୁ ନିଧାପଯେତ୍ ।। ୩୧୫.

ଏହାକୁ ଗୁଣ୍ଡି କରି ତେଲରେ ମିଶାଇବା ଦ୍ୱାରା ଲେପ କଲେ କୁଷ୍ଠ ହୁଏ। ଓଁ, ନବଗ୍ରହଙ୍କୁ, ମୋର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ସାଧନ କର, ମାର। ଆଁ ସୋଁ ମଁ ୱୁଁ ଚୁଁ ଓଁ ଶଁ ବାଁ କେଁ ଓଁ ସ୍ୱାହା। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶତ ଅର୍କ ଫୁଲରେ ପୂଜି, ଶ୍ମଶାନରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଭୂର୍ଜ୍ଜେ ଵା ପ୍ରତିମାଯାଂ ଵା ମାରଣାଯ ରିପୋର୍ଗ୍ରହାଃ । ଓଂ କୁଞ୍ଜରୀ ବ୍ରହ୍ମାଣୀ । ଓଂ ମଞ୍ଜରୀ ମାହେଶ୍ଵରୀ ।। ଓଂ ଵେତାଲୀ କୌମାରୀ ଓଂ କାଲୀ ଵୈଷ୍ଣଵୀ । ଓଂ ଅଘୋରା ଵାରହୀ । ଓଂ ଵେତାଲୀ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଉର୍ଵ୍ଵଶୀ । ଓଂ ଜଯାନୀ ଯକ୍ଷିଣୀ । ନଵମାତରୋ ହେ ମମ ଶତ୍ରୁ ଗୃହ୍ଣତ । ଭୂର୍ଜ୍ଜେ ନାମ ରିପୋର୍ଲିଖ୍ଯ ଶ୍ମଶାନେ ପୂଜିତେ ମ୍ରିଯେତ୍ ।। ୩୧୫.

ଭୂର୍ଜପତ୍ର କିମ୍ବା ପ୍ରତିମାରେ ଶତ୍ରୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଗ୍ରହମାନେ ଲେଖ। ଓଁ କୁଞ୍ଜରୀ ବ୍ରହ୍ମାଣୀ, ଓଁ ମଞ୍ଜରୀ ମାହେଶ୍ୱରୀ, ଓଁ ବେତାଳୀ କୌମାରୀ, ଓଁ କାଳୀ ବୈଷ୍ଣବୀ, ଓଁ ଅଘୋରା ବାରାହୀ, ଓଁ ବେତାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଉର୍ବଶୀ, ଓଁ ଜୟାନୀ ଯକ୍ଷିଣୀ। ନବମାତାମାନେ, ମୋର ଶତ୍ରୁକୁ ଧର। ଭୂର୍ଜପତ୍ରରେ ଶତ୍ରୁର ନାମ ଲେଖି, ଶ୍ମଶାନରେ ପୂଜିଲେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବ।

ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ଆଦୌ ହୂଁକାରସଂଯୁକ୍ତାଃ ଖେଚଛେ ପଦଭୂଷିତା । ଵର୍ଗାତୀତଵିସର୍ଗେଣ ସ୍ତ୍ରୀଁ ହୂଁକ୍ଷେପଫଡ଼ନ୍ତିକ୍ରା ।। ୩୧୬.

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ପ୍ରଥମେ 'ହୁଁ' ଅକ୍ଷର ସହିତ ଯୋଗ ହୋଇ, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା, ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭିତ; ବର୍ଗ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଓ ବିସର୍ଗ ସହିତ, ନାରୀ ହୁଁ ଛାଡ଼ାଯିବାରେ ଫଳ ଦେଉଛି।

ସର୍ଵ୍ଵକର୍ମ୍ମକରୀ ଵିଦ୍ଯା ଵିଷସନ୍ଧାଦିମର୍ଦ୍ଦନୀ । ଓଂ କ୍ଷେଚଛେତିପ୍ରଯୋଗଶ୍ଚ କାଲଦଷ୍ଟସ୍ଯ ଜୀଵନେ ।। ୩୧୬.

ଏହି ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରେ, ବିଷ ଓ ତାହାର ପ୍ରଭାବ ନଷ୍ଟ କରେ; 'କ୍ଷେଚେତି' ମନ୍ତ୍ରର ବ୍ୟବହାର କାଳଦଷ୍ଟଙ୍କୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଇଥାଏ।

ଓଂ ହୂଁ କେକ୍ଷଃ ପ୍ରଯୋଗୋଯଂ ଵିଷଶତ୍ରୁପ୍ରମର୍ଦ୍ଦନଃ । ସ୍ତ୍ରୀଂ ହୂଁ ଫଡିତିଯୋଗୋଯଂ ପାପରୋଗାଦିକଂ ଜଯେତ୍ ।। ୩୧୬.

ଓଁ ହୁଁ କେକ୍ଷଃ, ଏହି ବ୍ୟବହାର ବିଷ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରେ; ନାରୀ ହୁଁ ଫଟ୍ ସହିତ ଦୁଷ୍ଟ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖକୁ ଜୟ କରେ।

ଖେଛେତି ଚ ପ୍ରଯୋଗୋଽଯ ଵିଘ୍ନଦୁଷ୍ଟାଦି ଵାରଯେତ୍ । ହ୍ରୁଁ ସ୍ତ୍ରୀଁ ଓମିତିଯୋଗୋଽଯଂ ଯୋଷିଦାଵିଵଶୀକରଃ ।। ୩୧୬.

'କ୍ଷେଚେତି' ମନ୍ତ୍ରର ବ୍ୟବହାର ବାଧା ଓ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ରୋକେ; 'ହ୍ରୁଁ ନାରୀ ଓଁ' ଏହି ବ୍ୟବହାର ନାରୀଙ୍କୁ ବଶ କରେ।

ଖେ ସ୍ତ୍ରୀଁ ଖେ ଚ ପ୍ରଯୋଗୋଽଯଂ ଵଶାଯ ଵିଜଯାଯ ଚ । ଏଁ ହ୍ରୀଁ ଶ୍ରୀଁ ସ୍ଫଁ କୈଁ କ୍ଷୌଁ ଭଗଵତି ଅମ୍ବିକେ କୁବ୍ଜିକେ ସ୍ଫଁ ଓଂ ଭଂ ତଂ ଵଶନମୋ ଅଵୋରାଯ ମୁଖେ ଵ୍ରାଁ ଵ୍ରୀଁ କିଲି କିଲି ଵିଚ୍ଚା ସ୍ଫୀଁ ହେ ସ୍ଫଁ ଶ୍ରଈଁ ହ୍ରୀଁ ଐଣ ଶ୍ରୀମିତି କୁବ୍ଜିକାଵିଦ୍ଯା ସର୍ଵ୍ଵକରା ସ୍ମୃତା ୩୧୬.

'କ୍ଷେ ନାରୀ କ୍ଷେ' ଏହି ବ୍ୟବହାର ବଶୀକରଣ ଓ ବିଜୟ ପାଇଁ। ଏଁ ହ୍ରୀଁ ଶ୍ରୀଁ ସ୍ଫଁ କଈଁ କ୍ଷୌଁ, ଭଗବତୀ ଅମ୍ବିକା କୁବ୍ଜିକା, ସ୍ଫଁ ଓଁ ଭଁ ତଁ, ବଶୀକରଣ ପାଇଁ, ମୁହଁରେ, ଭ୍ରାଁ ଭ୍ରୀଁ କିଲି କିଲି ବିଚ୍ଚା ସ୍ଫୀଁ ହେ ସ୍ଫଁ ଶ୍ରଈଁ ହ୍ରୀଁ ଐଣ ଶ୍ରୀ, ଏଭଳି କୁବ୍ଜିକା ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସାଧନ କରେ।

ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ ସକଲଂ ନିଷ୍କଲଂ ଶୂନ୍ଯଂ କଲାଢଯଂ ସ୍ଵମଲଙ୍‌କୃତମ୍ । କ୍ଷପଣଂ କ୍ଷଯମନ୍ତସ୍ଥଂ କଣ୍ଠୋଷ୍ଠଂ ଚାଷ୍ଟମଂ ଶିଵମ୍ ।। ୩୧୭.

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ: ସମସ୍ତ, ନିରାକାର, ଶୂନ୍ୟ, କଳାସମୃଦ୍ଧ, ନିଜେ ଶୋଭିତ; ନାଶ, କ୍ଷୟର ଶେଷ, କଣ୍ଠ ଓ ଓଠ, ଏବଂ ଅଷ୍ଟମ ଶିବ।

ପ୍ରାସାଦସ୍ଯ୧ ପରାଖ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ମୃତଂ ରୁପଂ ଗୁହାଷ୍ଟଧା । ସଦାଶିଵଶ୍ଯ ଶବ୍ଦସ୍ଯ ରୂପସ୍ଯାଖିଲସିଦ୍ଧଯେ ।। ୩୧୭.

ପରାଖ୍ୟ ନାମକ ମହଲର ରୂପଟିକୁ ଏଠାରେ ଆଠ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଭାବରେ ମନେ କରାଯାଏ, ଯାହା ସଦାଶିବଙ୍କ ରୂପ ଓ ତାଙ୍କ ସହିତ ଜଡିତ ଶବ୍ଦର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ।

ଅମୃତଶ୍ଚାଂଶୁମାଂଶ୍ଚେନ୍ଦୁଶ୍ଚେଶ୍ଵରଶ୍ଚୋଗ୍ର ଊହକଃ । ଏକପାଦେନ ଓଜାଖ୍ଯ ଔଷଧଶ୍ଚାଂଶୁମାନ୍ ଵଶୀ ।। ୩୧୭.

ଅମୃତ, ଅଂଶୁମାନ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଈଶ୍ୱର, ଉଗ୍ର, ଊହକ, ଏକପାଦ ଯାହାକୁ ଓଜା କୁହାଯାଏ, ଔଷଧ, ଅଂଶୁମାନ ଓ ବଶୀ—