ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ସ୍ଵାହା କର୍କୋଟନାଗାଯ ଫଟ୍ ପଦ୍ମାଯ ଚ ଵୈ ନମଃ । ଲିଖେନ୍ନିଗ୍ରହଚକ୍ରନ୍ତୁ ଏକାଶାତିପଦୈର୍ନ୍ନରଃ ।। ୩୧୪.

ସ୍ୱାହା କର୍କଟ ନାଗଙ୍କୁ, ଫଟ୍; ପଦ୍ମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଏକଶଏକ ଅକ୍ଷରରେ ନିଗ୍ରହ ଚକ୍ର ଅଙ୍କନ କରିବା ଉଚିତ।

ଵସ୍ତ୍ରେ ପଟେ ତରୌ ଭୂର୍ଜ୍ଜେ ଶିଲାଯାଂ ଯଷ୍ଟିକାସୁ ଚ । ମଧ୍ଯେ କୋଷ୍ଠେ ସାଧ୍ଯନାମ ପୂର୍ଵ୍ଵାଦୌ ପଟ୍ଟିକାସୁ ଚ ।। ୩୧୪ ଐସାଦାଵମ୍ବୁପାଦୌ ଚ ଯମରାଜ୍ଯଞ୍ଚ ଵାହ୍ଯତଃ । କାଲୀନାଂରଵମାଲୀ କାଲୀନାମାକ୍ଷମାଲିନୀ ।। ୩୧୪.

କପଡ଼, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂର୍ଜପତ୍ର, ପଥର କିମ୍ବା ଛୋଟ ଲକଡ଼ିରେ, ମଧ୍ୟରେ ଲକ୍ଷ୍ୟର ନାମ ଲେଖିବା ଉଚିତ୍। ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ପଟିରେ ଲେଖିବା ଦରକାର। ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପାଣିର ପାତ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ୍, ବାହାରେ ଯମର ରାଜ୍ୟ ରଖିବା ଦରକାର। କାଳୀଙ୍କ ମାଳା କଳା ବୀଜରୁ ତିଆରି, କିମ୍ବା ଗୁଟିର ମାଳା।

ମାମୋଦତତ୍ତଦୋମୋମା ରକ୍ଷତ ସ୍ଵସ୍ଵ ଭକ୍ଷଣା । ଯମପାଟଟଯାମଯ ମଟମୋ ଟଟ ମୋଟମା ।। ୩୧୪.

ମାମୋଦତତ୍ତଦୋମୋମା ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଖାଦ୍ୟକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର। ଯମପାଟଟୟାମୟ ମଟମୋ ଟଟ ମୋଟମା।

ଵାମୋ ଭୂରିଵିଭୂସେଯା ଟଟ ରୀଶ୍ଵ ଶ୍ଵରୀ ଟଟ । ଯମରାଜାଦ୍ଵାହ୍ଯତୋ ଵଂ ତଂ ତୋଯଂ ମାରଣାତ୍ମକମ୍ ।। ୩୧୪.

ବାମପାର୍ଶ୍ୱରେ ବଡ଼ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିବା, ଟଟ ରୀଶ୍ୱ ଶ୍ୱରୀ ଟଟ ଲେଖ। ଯମର ରାଜ୍ୟର ବାହାରେ, ଧ୍ୱଂସକାରୀ ପାଣି ରଖ।

କଜ୍ଜଲଂ ନିମ୍ବନିର୍ଯ୍ଯାସମଜ୍ଜାସୃଗ୍ଵିଷସଂଯୁତମ୍ । କାକପକ୍ଷସ୍ଯ ଲେଖନ୍ଯା ଶ୍ମଶାନେ ଵା ଚତୁଷ୍ପଥେ ।। ୩୧୪.

କାଉଁଆ ପାଖର ଲେଖନୀ ନେଇ, ଶ୍ମଶାନ କିମ୍ବା ଚଉରାହାରେ, କାଜଳ, ନିମ୍ବ ଗୁଦା, ମଜ୍ଜା, ରକ୍ତ ଓ ବିଷ ମିଶାଇ ଲେଖ।

ନିଧାପଯେତ୍ କୁମ୍ଭାଧସ୍ତାଦ୍ଵଲ୍ମୀକେ ଵାଥ ନିକ୍ଷିପେତ୍ । କାଫପକ୍ଷକସ୍ଯ ଲେଖନ୍ଯା ଶ୍ମଶାନେ ଵା ଯତୁଷ୍ପଥେ ।। ୩୧୪.

ଏହାକୁ ଘଡ଼ା ତଳେ କିମ୍ବା ପିଲାପୋକ ଗଡ଼ିରେ ରଖ। କାଉଁଆ ପାଖର ଲେଖନୀ ନେଇ, ଶ୍ମଶାନ କିମ୍ବା ଚଉରାହାରେ ଲେଖ।

ଲିଖେଚ୍ଚାନୁଗ୍ରହଞ୍ଚକ୍ରଂ ଶୁକ୍ଲପତ୍ରେଽଥ ଭୂର୍ଜ୍ଜଂକେ । ଲାକ୍ଷଯା କୁଙ୍କୁମେନାଥ ସ୍ଫଟିକାଚନ୍ଦନେନ ଵା ।। ୩୧୪.

ଶୁଭ୍ର ପତ୍ର କିମ୍ବା ଭୂର୍ଜପତ୍ର ଉପରେ ଅନୁଗ୍ରହ ଚକ୍ର ଲେଖିବା ଉଚିତ୍, ଲାଖ, କୁଙ୍କୁମ କିମ୍ବା ସ୍ଫଟିକ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା।

ଭୁଵି ଭିକ୍ତୌ ପୂର୍ଵ୍ଵଦଲେ୧ ନାମ ମଧ୍ଯମକୋଷ୍ଠକେ । ଖଣ୍ଡେ ତୁ ଵାରିମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଓଂ ହଂସୌ ଵାପି ପଟ୍ଟିଶମ୍ ।। ୩୧୪.

ଭୂମିରେ, ପୂର୍ବଦଳରେ, ନାମଟି ମଧ୍ୟରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଖଣ୍ଡ ଉପରେ, ପାଣି ମଧ୍ୟରେ, କିମ୍ବା 'ଓଁ ହଂସୌ' ପଟିରେ ଲେଖ।

ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଲୋକଂ ଶିବାଦୌ ଚ ରାକ୍ଷସାଦିକ୍ରମାଲ୍ଲିଖେତ୍ । ଶ୍ରୀଃସାମମୋମା ସା ଶ୍ରୀଃ ସାନୌ ଯାଜ୍ଞେ ଜ୍ଞେଯା ନୌସା ।। ୩୧୪.

ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଶ୍ଲୋକ ଆରମ୍ଭରେ ଲେଖିବା ଉଚିତ୍, ପରେ ରାକ୍ଷସ ଆଦିକ୍ରମରେ। 'ଶ୍ରୀଃ ସାମମୋମା ସା ଶ୍ରୀଃ ସାନଉ ଯାଜ୍ଞେ ଜ୍ଞେୟା ନଉସା' ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଲେଖ।

ମାଯା ଲୀଲା ଲାଲୀ ଯାମା ଯାଜ୍ଞେ ଜ୍ଞେଯା ନୌସା । ଯତ୍ର ଜ୍ଞେଯା ଵରିଃ ଶୀଘ୍ରା ଦିକ୍ଷୁରଂ କଲସଂ ଵହିଃ ।। ୩୧୪.

'ମାୟା ଲୀଳା ଲାଳୀ ଯାମା ଯାଜ୍ଞେ ଜ୍ଞେୟା ନଉସା' ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର। ଯେଉଁଠି ଜଣାଯିବ, ସେଠି ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପାଣିର ପାତ୍ର ଠିକ୍ ଦିଗରେ ନେଇଯା।

ପଦ୍ମସ୍ଥଂ ପଦ୍ମଚକ୍ରଞ୍ଚ ଭୃତ୍ଯୁଜିତ୍ ସ୍ଵର୍ଗଗନ୍ଧୃତି । ଶାନ୍ତୀନାଂ ପରମା ଶାନ୍ତିଃ ସୌଭାଗ୍ଯାଦିପ୍ରଦାଯକମ୍ ।। ୩୧୪.

ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା, ପଦ୍ମ ଚକ୍ର, ଭୃତ୍ୟ ଜିତ, ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଗନ୍ଧ — ଏହି ସବୁ ଶାନ୍ତିମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତି, ଶୌଭାଗ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।

ରୁଦ୍ରେରୁଦ୍ରସମାଃ କାର୍ଯ୍ଯାଃ କୋଷ୍ଠକାସ୍ତତ୍ର ତା ଲିଖେତ୍ । ଓମାଦ୍ଯାହ୍ରୂଁ ଫଡନ୍ତା ଚ ଆଦିଵର୍ଣମଯାନୁତଃ ।। ୩୧୪.

ଯେତେ ରୁଦ୍ର ଅଛନ୍ତି, ସେତେଟି କୋଷ୍ଠକ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେଠି 'ଓଁ' ରୁ 'ହ୍ରୂଁ ଫଟ୍' ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆରମ୍ଭର ଅକ୍ଷର ଅନୁସାରେ ଲେଖ।

ଵିଦ୍ଯାଵର୍ଣକ୍ରମେନୈଵ ସଂଜ୍ଞାଞ୍ଚ ଵଷଡନ୍ତିକାଂ । ଅଧସ୍ଥାତ୍ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗିରୈଷା ସର୍ଵ୍ଵକାମାର୍ଥସାଧିକା ।। ୩୧୪.

ବିଦ୍ୟା ଅକ୍ଷର ଅନୁସାରେ ଏବଂ 'ଵଷଟ୍' ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ କରି, ତଳେ ପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗିରା ରଖ। ଏହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।

ଏକାଶୀତିପଦେ ସର୍ଵ୍ଵାମାଦିଵର୍ଣକ୍ରମେଣ ତୁ । ଆଦିମଂ ଯାଵଦନ୍ତଂ ସ୍ଯାଦ୍ଵଷଡନ୍ତଞ୍ଚ ନାମ ଵୈ ।। ୩୧୪.

ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଏକାଅଶି ଅକ୍ଷରରୁ ଗଠିତ, ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକ୍ଷର ଅନୁସାରେ ଥାଏ, ଶେଷରେ 'ଵଷଟ୍' ରହିଥାଏ।

ଏଷା ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗିରା ଚାନ୍ଯା ସର୍ଵ୍ଵକାର୍ଯ୍ଯାଦିସାଧନୀ । ନିଗ୍ରହାନୁଗ୍ରହଞ୍ଚକଞ୍ଚତୁଃ ପଷ୍ଟିପଦୈର୍ଲିଖେତ୍ ।। ୩୧୪.

ଏହି ପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗିରା ଓ ଅନ୍ୟ ଏକ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରେ। ନିଗ୍ରହ ଓ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ, ଚାରିଟି ସ୍ପଷ୍ଟ ଧାରାରେ ଲେଖ।

ଅମୃତୀ ସା ଚ ଵିଦ୍ଯା ଚ କ୍ରୀଂ ସଃକ ହୂଁ ନାମାଥ ମଧ୍ଯତଃ । ଫଟ୍‌କାରାଦ୍ଯାଂ ପତ୍ରଗତାଂ ତ୍ରିହୀଁକାରେଣ ଵେଷ୍ଟଯେତ୍ ।। ୩୧୪.

ଏହି ଅମୃତ ମନ୍ତ୍ର, ମଧ୍ୟରେ 'କ୍ରୀଁ ସଃକ ହୂଁ' ରଖି, 'ଫଟ୍' ଆରମ୍ଭରୁ ପତ୍ରରେ ଲେଖି, ତିନିଥର 'ହୀଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମୁଡ଼ିଦେ।

କୁମ୍ଭଵଦ୍ଧାରିତା ସର୍ଵ୍ଵଶତ୍ରୁହୃତ୍ ସର୍ଵ୍ଵଦାଯିତା । ଵିଷନ୍ନଶ୍ଯେତ୍ କର୍ଣଜପାଦକ୍ଷରାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ଦଣ୍ଡକୈଃ ।। ୩୧୪.

ଘଡ଼ା ପରି ଧରିଲେ, ଏହା ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଦୂର କରେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେଇଥାଏ। ଯଦି କେହି ଦୁଃଖିତ, ତେବେ କାନରେ ଅକ୍ଷର ଓ ଦଣ୍ଡକ ଦ୍ୱାରା ଜପ କର।

ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ସ୍ତମ୍ଭନଂ ମୋହନଂ ଵଶ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଵେଷୋଚ୍ଚାଟନଂ ଵଦେ । ଵିଚଷଵ୍ଯାଧିମରୋଗଞ୍ଚ ମାରଣଂ ଶମନଂ ପୁନଃ ।। ୩୧୫.

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ମୁଁ ଏବେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରିବା, ମୋହନ, ବଶୀକରଣ, ଶତ୍ରୁତା, ଦୂର କରିବା, ପାଗଳପନ, ରୋଗ, ମାରଣ ଓ ଶାନ୍ତି ବିଷୟରେ କହିବି।

ଭୂର୍ଜ୍ଜେ କୂର୍ମ୍ମଂ ସମାଲିଖ୍ଯ ନାଡ଼ନେନ ଷଡଙ୍ଗୁଲମ୍ । ମୁଖପାଦଚତୁଷ୍କେଷୁ ତତୋ ମନ୍ତ୍ରଂ ନ୍ଯସେଦ୍‌ଦ୍ଵିଜଃ ।। ୩୧୫.

ଭୂର୍ଜପତ୍ର ଉପରେ, ଛଅ ଅଙ୍ଗୁଳ ଆକାରର କଛୁଆ ଚିତ୍ରାଅ, ତାହାର ଚାରିଟି ମୁହଁ ଓ ପାଉଁଠାରେ ମନ୍ତ୍ର ରଖିବା ଦ୍ୱିଜଙ୍କ କାମ।

ଚତୁଷ୍ପାଦେଷୁ କ୍ରୀଁକାରଂ ହ୍ରୀଁକାରଂ ମୁଖମଧ୍ଯତଃ । ଗର୍ଭେ ଵିଦ୍ଯାଂ ତତୋ ଲିଖ୍ଯ ସାଧକଂ ପୃଷ୍ଠତୋ ଲିଖେତ୍ ।। ୩୧୫.

ଚତୁର୍ପଦୀ ଆକୃତିର ମୁହଁର ମଧ୍ୟଭାଗରେ 'କ୍ରୀ' ଏବଂ 'ହ୍ରୀ' ଅକ୍ଷର ଲେଖିବାକୁ, ପରେ ଗର୍ଭରେ ଜ୍ଞାନ ଲେଖିବା ଓ ସାଧକଙ୍କୁ ପଛରେ ଲେଖିବାକୁ କହାଯାଏ।

ମାଲାମନ୍ତ୍ରୈସ୍ତୁ ସଂଵେଟ୍ଯ ଇଷ୍ଟକୋପରି ସନ୍ନ୍ଯସେତ୍ । ପିଧାଯ କୂର୍ମ୍ମପୃଷ୍ଠେନ କରାଲେନାଭିସମ୍ପଠେତ୍ ।। ୩୧୫.

ମାଳାମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ବେଳେଇ, ଇଷ୍ଟକା ଉପରେ ରଖିବା ଦରକାର। କୁର୍ମର ପିଠି ଦ୍ୱାରା ଢାକି, କାଦୁଆ ଦେଇ ମୁଦ୍ରା କରିବା ଉଚିତ।

ମହାକୂର୍ମ୍ମଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ପାଦପ୍ରୋକ୍ଷନ୍ତୁ ନିକ୍ଷଇପେତ୍ । ତାଡଯେଦ୍ଵାମପାଦେନ ସ୍ମୃତ୍ଵା ଶତ୍ରୁଞ୍ଚ ସପ୍ତଧା ।। ୩୧୫.

ବଡ କୁର୍ମକୁ ପୂଜା କରି, ପାଦକୁ ଜଳ ଛିଟି ରଖିବା ଦରକାର। ବାମ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସପ୍ତବାର ଶତ୍ରୁକୁ ଚିନ୍ତା କରି ଆଘାତ କରିବା ଉଚିତ।

ତତଃ ସଞ୍ଜାଯତେ ଶତ୍ରୋସ୍ତମ୍ଭନଂ ମୁଖରାଗତଃ । କୃତ୍ଵା ତୁ ଭୈରଵଂ ରୂପଂ ମାଲାମନ୍ତ୍ରଂ ସମାଲିଖେତ୍ ।। ୩୧୫.

ଏହା ପରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ମୁହଁରେ ବନ୍ଧନ ହେବ। ଭୈରବଙ୍କ ଆକୃତି ତିଆରି କରି, ମାଳାମନ୍ତ୍ର ଲେଖିବା ଦରକାର।

ଓଂ ଶତ୍ରୁମୁଖସ୍ତମ୍ଭନୀ କାମରୂପା ଆଲୀଢକ୍କରୀ ।। ହ୍ରୀଂ ଫେଂ ଫେତ୍କାରିଣୀ ମମ ଶତ୍ରୂଣାଂ ଦେଵଦତ୍ତାନାଂ ମୁଖଂ ସ୍ତମ୍ଭଯ ମମ ସର୍ଵ୍ଵଵିଦ୍ଵେଷିଣାଂ ମୁଖସ୍ତମ୍ଭନଂ କୁରୁ ଓଂ ହୂଁ ଫେଁ ଫେତ୍କାରିଣି ସ୍ଵାହା । ଫଟ୍ ହେତୁଞ୍ଚ ସମାଲିଖ୍ଯ ତଜ୍ଜପାନ୍ତଂ ମହାବଲଂ । ଵାମେନୈଵ ନଗଂ ଶୂଲଂ ସଂଲିଖେଦ୍ଦକ୍ଷିଣେ କରେ ।। ୩୧୫.

ଓଁ, ଶତ୍ରୁମୁଖ ବନ୍ଧନୀ, ଇଚ୍ଛାରୂପୀ, ଆଲିଢ଼ ହସ୍ତବାନ୍ଧିନୀ; ହ୍ରୀଁ ଫେଁ ଫେଟ୍କାରିଣୀ, ମୋର ଶତ୍ରୁ ଦେବଦତ୍ତ ଓ ମୋତେ ଦ୍ୱେଷ କରୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ମୁହଁ ବନ୍ଧ କର। ଓଁ ହୁଁ ଫେଁ ଫେଟ୍କାରିଣୀ ସ୍ୱାହା। 'ଫଟ୍' କାରଣ ଭାବେ ଲେଖି, ମନ୍ତ୍ର ଜପ ପରେ ବଡ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ବାମ ହାତରେ ପାହାଡ଼ ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଚିତ୍ରଣ କର, ଡାହାଣ ହାତରେ।

ଲିଖେନ୍ମନ୍ତ୍ରମଘୋରସ୍ଯ ସଂଗ୍ରାମେ ସ୍ତମ୍ଭଯେଦରୀନ୍ । ଓଂ ନମୋ ଭଗଵତ୍ଯୈ ଭଗମାଲିନି ନିସ୍ଫୁର ସ୍ପନ୍ଦ ନିତ୍ଯକ୍ଲିନ୍ନେ ଦ୍ରଵ ହୂଁ ସଃ କ୍ରୀଁ କାରାକ୍ଷରେ ସ୍ଵାହା ୩୧୫.

ଅଘୋରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଲେଖିବା ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ କରାଯାଏ। ଓଁ, ଭଗବତୀ ଭଗମାଳିନୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଅଚଳ, କମ୍ପନଶୀଳ, ସଦା ଆର୍ଦ୍ର, ଗଳିଯାଉ, ହୁଁ ସଃ କ୍ରୀ ଅକ୍ଷର, ସ୍ୱାହା।

ଓଂ ଫେଁ ହୂଁ ଫଟ୍ ଫେତ୍କାରିଣି ହ୍ରୀଁ ଜ୍ଵଲ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ମୋହଯ ଗୁହ୍ଯକାଲିକେ ସ୍ଵାହା । ଅନେନ ତିଲକଂ କୃତ୍ଵା ରାଜାଦୀନାଂ ଵଶୀକରଂ । ଗର୍ଦ୍ଧଭସ୍ଯ ରଜୋ ଗୃହ୍ଯ କୁସୁମଂ ସୂତକସ୍ଯ ଚ ।। ୩୧୫.

ଓଁ ଫେଁ ହୁଁ ଫଟ୍ ଫେଟ୍କାରିଣୀ ହ୍ରୀଁ, ଜ୍ୱଳ, ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କର, ଗୁପ୍ତ କାଳିକା, ସ୍ୱାହା। ଏହା ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଅଧିନତା ଚିହ୍ନ କର। ଗଧାର ଧୂଳି ଏବଂ ଅପବିତ୍ରା ଜନାନୀଙ୍କ ଫୁଲ ନିଅ।

ନୀରୀରଜଃ କ୍ଷିପେଦ୍ରାତ୍ରୌ ଶଯ୍ଯାଦୌ ଦ୍ଵେଷକୃଦ୍ଭଵେତ୍ । ଗୋଖୁରଞ୍ଚ ତଥା ଶ୍ରୃଙ୍ଗମଶ୍ଵସ୍ଯ ଚ ଖୁରଂ ତଥା ।। ୩୧୫.

ମୃତଦେହର ଧୂଳି ରାତିରେ ଶୟନସ୍ଥଳୀରେ ଛିଟିଲେ ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଗାଈର ଖୁର ଓ ଶୃଙ୍ଗ, ଘୋଡ଼ାର ଖୁର ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କର।

ଶିରଃ ସର୍ପସ୍ଯ ସଂକ୍ଷିପ୍ତଂ ଗୃହେପୂଚ୍ଚାଟନଂ ଭଵେତ୍ । କରଵୀରଶିଫା ପୀତା ସସିଦ୍ଦାର୍ଥା ଚ ମାରଣେ ।। ୩୧୫.

ସାପର ମୁଣ୍ଡ ଘରେ ରଖିଲେ ଉଚ୍ଚାଟନ ହୁଏ। ପିତା କରବୀର ଫଳ ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ।

ଵ୍ଯାଲଛୁଚ୍ଛୁନ୍ଦରୀରକ୍ତଂ କରଵୀରଂ ତଦର୍ଥକୃତ୍ । ସରଟଂ ଷଟ୍‌ପଦଞ୍ଚାପି ତଥା କର୍କ୍କଟଵୃଶ୍ଚିକମ୍ ।। ୩୧୫.

ବିଉଁ, ଚୁଚୁନ୍ଦରୀର ରକ୍ତ, ଏବଂ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରବୀର; ସହିତ ସରଟ, ମଧୁମକ୍ଷୀ, କଙ୍କଡ଼ା ଓ ବିଛି।