ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ଓଂ ନମୋ ଭଗଵତି ଜ୍ଵାଲାମାନିନି ଗୃଧ୍ରଗଣପରିଵୃତେ ସ୍ଵାହା । ଯୁଦ୍ଧ ଗଚ୍ଛନ୍ ଜପନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ପୁମାନ୍ ସାକ୍ଷାଜ୍ଜଯୀ ଭଵେତ୍ । ଓଂ ଶ୍ରୀଁ ହ୍ରୀଁ କ୍ଲୀଁ ଶ୍ରିଯୈ ନମଃ । ଉତ୍ତରାଦୌ ଚ ଘୃଣିନୀ ସୂର୍ଯ୍ଯା ପୂଜ୍ଯା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଲେ ।। ୩୧୩.

ଓଁ, ଜ୍ୱାଳାମୟୀ ଭଗବତୀଙ୍କୁ, ଗୃଧ୍ରମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଘେରିଛନ୍ତି, ନମସ୍କାର। ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, ପୁରୁଷ ସତ୍ୟସାରେ ଜୟୀ ହୁଏ। ଓଁ ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ, ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଘୃଣିନୀ ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଚାରିପତ୍ରୀ ପଦ୍ମରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଆଦିତ୍ଯା ପ୍ରଭାଵତୀ ଚ ହେମାଦ୍ରିମଧୁରାଶ୍ରିଯଃ । ଓଂ ହ୍ରୀଂ ଗୌର୍ଯ୍ଯୈ ନମଃ । ଗୌରୀମନ୍ତ୍ରଃ ସର୍ଵ୍ଵକରଃ ହୋମାଦ୍ଧ୍ଯାନାଜ୍ଜପାର୍ଚ୍ଚନାତ୍ ।। ୩୧୩.

ଆଦିତ୍ୟା, ପ୍ରଭାବତୀ ଓ ହେମାଦ୍ରିମଧୁରାଶ୍ରିୟା; ଓଁ ହ୍ରୀଂ, ଗୌରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଗୌରୀ ମନ୍ତ୍ର ହୋମ, ଧ୍ୟାନ, ଜପ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାମ ସିଦ୍ଧ କରେ।

ରକ୍ତା ଚତୁର୍ଭୁଜା ପାଶଵରଦା ଦକ୍ଷିଣେ କରେ । ଅଙ୍କୁଶାଭଯଯୁକ୍ତାନ୍ତାଂ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯ ସିଦ୍ଧାତ୍ମନା ପୁମାନ୍ ।। ୩୧୩.

ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର, ଚାରିଟି ହାତ, ଡାହାଣ ହାତରେ ପାଶ ଓ ବର ଧରିଛନ୍ତି, ବାମ ହାତରେ ଅଙ୍କୁଶ ଓ ଅଭୟ ମୁଦ୍ରା; ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ସିଦ୍ଧି ଆଶା କରି ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଜୀଵେଦ୍ଵର୍ଷଶତଂ ଧୀମାନ୍ନ ଚୌରାରିଭଯଂ ଭଵେତ୍ । କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରସାଦୀ ଭଵତି ଯୁଧି ମନ୍ତ୍ରାମ୍ବୁପାନତଃ ।। ୩୧୩.

ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚେ, ଚୋର କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଭୟ ତାଙ୍କୁ କେବେ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ଥିବା ପାଣି ପିଇଲେ ସେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଅଞ୍ଜନଂ ତିଲକଂ ଵଶ୍ଯେ ଜିଚହ୍ଵାଗ୍ରେ କଵିତା ଭଵେତ୍ । ତଜ୍ଜପାନ୍ମୈଥୁନଂ ଵଶ୍ଯେ ତଜ୍ଜପାଦ୍ଯୋନିଵୀକ୍ଷଣପ୍ତ୍ ।। ୩୧୩.

ଅଞ୍ଜନ କିମ୍ବା ତିଳକ ଲଗାଇଲେ ଲୋକଙ୍କୁ ବଶ କରାଯାଏ; ଜିଭର ଟିପରେ ଛୁଇଁଲେ କବିତାର ଶକ୍ତି ମିଳେ; ସେଇ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ ମିଥୁନ ରେ ବଶତା ଆସେ; ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ ମୂଳକୁ ଦେଖିବାର ଶକ୍ତି ମିଳେ।

. ସ୍ପର୍ଶାଦ୍ଵଶୀ ତିଲହୋମାତ୍ସର୍ଵ୍ଵଞ୍ଚୈଵ ତୁ ସିଧ୍ଯତି । ସପ୍ତାଭିମନ୍ତ୍ରିତଞ୍ଚାନ୍ନଂ ଭୁଞ୍ଜଂସ୍ତସ୍ଯ ଶ୍ରିଯଃ ସଦା ।। ୩୧୩.

ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ବଶତା ଆସେ; ତିଳ ହୋମ କଲେ ସମସ୍ତ କାମ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ; ସାତଟି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଭିମନ୍ତ୍ରିତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ ସେ ଲୋକ ସଦା ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଉପଭୋଗ କରେ।

ଅର୍ଦ୍ଧନାରୀଶରୁପୋଽଯଂ ଲକ୍ଷ୍ମଯାଦିଵୈଷ୍ଣଵାଦିକଃ । ଅନଙ୍ଗରୂପା ଶକ୍ତିଶ୍ଚ ଦ୍ଵିତୀଯା ମଦନାତୁରା ।। ୩୧୩.

ଏହି ରୂପ ଅର୍ଧ ପୁରୁଷ ଅର୍ଧ ନାରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ବୈଷ୍ଣବ ପରମ୍ପରା ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ; ଦ୍ୱିତୀୟ ଯେଉଁଠି କାମର ରୂପ ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି, ସେଠି ମଦନରେ ଆସକ୍ତ।

ପଵନଵେଗା ଭୁଵନପାଲା ଵୈ ସର୍ଵ୍ଵସିଦ୍ଧିଦା । ଅନଙ୍ଗମଦନାନଙ୍ଗମେଖଲାନ୍ତାଞ୍ଜପେଚ୍ଛ୍ରିଯେ ।। ୩୧୩.

ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକମାନେ ପବନର ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଚଳନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି; ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ 'ଅନଙ୍ଗମଦନାନଙ୍ଗମେଖଳା' ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ପଦ୍ମମଧ୍ଯଦଲେଷୁ ହ୍ରୀଁ ସ୍ଵରାନ୍ କାଦୀସ୍ତତଃ ସ୍ତ୍ରିଯାଃ । ଷଟ୍‌କୋଣେ ଵା ଘଟେ ଵାଽଥ ଲିଖିତ୍ଵା ସ୍ଯାଦ୍ଵଶୀକରଂ ।। ୩୧୩.

ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟ ଦଳରେ 'ହ୍ରୀଂ' ଏବଂ 'କ' ଆଦି ସ୍ୱର ଲେଖିବା ଉଚିତ; ଏହା ପରେ ଷଟ୍କୋଣ କିମ୍ବା ଘଡ଼ାରେ ଏହି ଲେଖା କଲେ ନାରୀକୁ ବଶ କରାଯାଏ।

ଓଂ ହ୍ରୀଁ ଛଁ ନିତ୍ଯକ୍ଲିନ୍ନେ ମଦଦ୍ରଵେ ଓଂ ଓଂ । ମୂଲମନ୍ତ୍ରଃ ଷଡଙ୍ଗୋଯଂ ରକ୍ତଵର୍ଣେ ତ୍ରିକୋଣକେ । ଦ୍ରାଵଣୀ ହ୍ଲାଦକାରିଣୀ କ୍ଷୋଭିଣୀ ଗୁରୁଶକ୍ତିକା ।। ୩୧୩.

'ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଛଂ ନିତ୍ୟକ୍ଲିନ୍ନେ ମଦଦ୍ରବେ ଓଁ ଓଁ'—ଏହି ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଛଅ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଲାଲ ତ୍ରିକୋଣରେ ଅଛି; ଏହା ଆକର୍ଷଣ କରେ, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ଉତ୍ତେଜନା କରେ, ଗୁରୁ ଶକ୍ତି ରୂପ।

ଈଶାନାଦୌ ଚ ମଧ୍ଯେ ତାଂ ନିତ୍ଯାଂ ପାଶାଙ୍କୁଶୌ ତଥା । କପାଲକଲ୍ପକତରୁଂ ଵୀଣା ରକ୍ତା ଚ ତଦ୍ଵତୀ ।। ୩୧୩.

ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷରେ, ସେ ନିତ୍ୟା ଦେବୀ ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ, କପାଳ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଓ ଲାଲ ବୀଣା ଧରିଥାନ୍ତି।

ନିତ୍ଯାଭଯା ମଙ୍ଗଲା ଚ ନଵଵୀରା ଚ ମଙ୍ଗଲା । ଦୁର୍ଭଗା ମନୋନ୍ମନୀ ପୂଜ୍ଯା ଦ୍ରାଵା ପୂର୍ଵ୍ଵାଦିତଃ ସ୍ଥିତା ।। ୩୧୩.

ସେ ନିତ୍ୟା, ଭୟହୀନ, ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ନବବୀର ଓ ମଙ୍ଗଳା; ଅପମୃତ୍ୟୁ, ମନୋମୋହିନୀ, ପୂଜ୍ୟା, ଆକର୍ଷଣୀ, ପୂର୍ବ ଆଦିରୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ।

ଓଂ ହ୍ରୀଁ ଅନଙ୍ଗାଯ ନମଃ ଓଂ ହ୍ରୀଁ ହ୍ରୀଁ ସ୍ମରାଯ ନମଃ । ମନ୍ମଥାଯ ଚ ମାରାଯ କାମାଯୈଵଞ୍ଚ ପଞ୍ଚଧା । କାମାଃ ପାଶାଙ୍ଗୁଶୌ ଚାପଵାଣାଃ ଧ୍ଯେଯାଶ୍ଚ ଵିଭ୍ରତଃ ।। ୩୧୩.

'ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଅନଙ୍ଗାୟ ନମଃ, ଓଁ ହ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ ସ୍ମରାୟ ନମଃ'; ମନ୍ମଥ, ମାର, କାମଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ରୂପରେ; କାମ, ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ, ଧନୁ ଓ ବାଣ ଧରିଥିବା ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

ରତିଶ୍ଚ ଵିରତିଃ ପ୍ରୀତିର୍ଵିପ୍ରୀତିଶ୍ଚ ମତିର୍ଧୃତିଃ । ଵିଧୃତିଃ ପୁଷ୍ଟିରେଭିଶ୍ଚ କ୍ରମାତ୍ କାମାଦିକୈର୍ଯୁତାଃ ।। ୩୧୩.

ରତି, ବିରତି, ପ୍ରୀତି, ବିପ୍ରୀତି, ମନ, ଧୃତି, ବିଧୃତି, ପୁଷ୍ଟି—ଏହିଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ରମେ କାମ ଆଦି ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ କରାଯାଇଛି।

ଓଂ ଛଁ ନିତ୍ଯକ୍ଲିନ୍ନେ ମଦଦ୍ରଵେ ଓଂ ଓଂ । ଅ ଆ ଇ ଈ ଉ ଉ ଋ ଲୃ ଲୄ ଏ ଐ ଓ ଔ ଅଂ ଅଃ । କ ଖ ଗ ଘ ଙ ଚ ଛ ଜ ଝ ଞ ଟ ଠ ଡ ଢ ଣ ତ ଥ ଦ ଧ ନ ପ ଫ ବ ଭ ମ ଯ ର ଲ ଵ ଶ ଷ ସ ହ କ୍ଷ । ଓଂ ଛଁ ନିତ୍ଯକ୍ଲିନ୍ନେ ମଦଦ୍ରଵେ ସ୍ଵାହା । ଆଧାରଶକ୍ତିଂ ପଦ୍ମଞ୍ଚ ସିଂହେ ଦେଵୀଂ ହୃଦାଦିଷୁ ।। ୩୧୩.

'ଓଁ ଛଂ ନିତ୍ୟକ୍ଲିନ୍ନେ ମଦଦ୍ରବେ ଓଁ ଓଁ | ଅ ଆ ଇ ଈ ଉ ଊ ଋ ଌ ୡ ଏ ଐ ଓ ଔ ଅଂ ଅଃ | କ ଖ ଗ ଘ ଙ ଚ ଛ ଜ ଝ ଞ ଟ ଠ ଡ ଢ ଣ ତ ଥ ଦ ଧ ନ ପ ଫ ବ ଭ ମ ଯ ର ଲ ଵ ଶ ଷ ସ ହ କ୍ଷ | ଓଁ ଛଂ ନିତ୍ୟକ୍ଲିନ୍ନେ ମଦଦ୍ରବେ ସ୍ୱାହା'; ଆଧାର ଶକ୍ତି, ପଦ୍ମ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ, ସିଂହ ଉପରେ ବିସ୍ଥାପିତ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ଓଂ ହ୍ରୀଂ ହ୍ରଁ ଖେ ଛେ କ୍ଷଃ ସ୍ତ୍ରୀଁ ହ୍ରୂଁ କ୍ଷେ ହ୍ରୀଂ ଫଟ୍ । ତ୍ଵରିତାଂ ପୂଜଯେନ୍ନଯସ୍ଯ ଦ୍ଵିଭୁଜାଞ୍ଚାଷ୍ଟଵାହୁକାଂ । ଆଧାରଶକ୍ତିଂ ପଦ୍ମଞ୍ଚ ସିଂହେ ଦେଵୀଂ ହୃଦାଦିକମ୍ ଷ ।। ୩୧୪.

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: 'ଓଁ ହ୍ରୀଂ ହ୍ରଂ ଖେ ଛେ କ୍ଷଃ ସ୍ତ୍ରୀଂ ହ୍ରୂଂ କ୍ଷେ ହ୍ରୀଂ ଫଟ୍'; ଦ୍ୱିଭୁଜ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟଭୁଜା ତ୍ୱରିତାଙ୍କୁ, ଆଧାର ଶକ୍ତି, ପଦ୍ମ ଓ ସିଂହ ଉପରେ ବିରାଜିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ପୂର୍ଵ୍ଵାଦୌ ଗାଯତ୍ରୀଂ ଯଜେନ୍ମଣ୍ଡଲେ ଵୈ ପ୍ରଣୀତଯା । ହୁଂକାରାଂ ଖେଚରୀଂ ଚଣ୍ଡାଂଛେଦନୀଂ କ୍ଷେପଣୀଂ ସ୍ତ୍ରିଯାଃ ।। ୩୧୪.

ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଆରମ୍ଭରେ, ମଣ୍ଡଳରେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ତାପରେ ହୁଁକାରା, ଖେଚରୀ, ଚଣ୍ଡା, ଛେଦନୀ, କ୍ଷେପଣୀଙ୍କୁ ନାରୀ ପାଇଁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ହୁଂକାରାଂ କ୍ଷଏଗକାରୀଞ୍ଚ ଫଟ୍କାରୀଂ ମଧ୍ଯତୋ ଯଜେତ୍ । ଜଯାଞ୍ଚ ଵିଜଯାଂ ଦ୍ଵାରି କିଙ୍କରଞ୍ଚ ତଦଗ୍ରତଃ ।। ୩୧୪.

ମଧ୍ୟରେ ହୁଁକାରା, କ୍ଷେଗକାରୀ ଓ ଫଟ୍କାରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱାରରେ ଜୟା ଓ ବିଜୟା, ତାଙ୍କ ଆଗରେ କିଙ୍କରକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ତିଲୈର୍ହୋମୈଶ୍ଚ ସର୍ଵ୍ଵାପ୍ତ୍ଯୈ ନାମଵ୍ଯାହୃତିଭିସ୍ତଥା । ଅନନ୍ତାଯ ନମଃ ସ୍ଵାହା କୁଲିକାଯ ନମଃ ସ୍ଵଧା ।। ୩୧୪.

ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ତିଳ ହୋମ ଓ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ: 'ଅନନ୍ତାୟ ନମଃ ସ୍ୱାହା; କୁଳିକାୟ ନମଃ ସ୍ୱଧା'।

ସ୍ଵାହା ଵାସୁକିରାଜାଯ ଶଙ୍ଖପାଲାଯ ଵୌଷଟ୍ । ତକ୍ଷକାଯ ଵଷନ୍ନିତ୍ଯଂ ମହାପଦ୍ମାଯ ଵୈ ନମଃ ।। ୩୧୪.

ସ୍ୱାହା ବାସୁକି ରାଜାଙ୍କୁ, ଶଂଖପାଳଙ୍କୁ ବୌଷଟ୍; ତକ୍ଷକଙ୍କୁ ସଦା ବଷଟ୍; ମହାପଦ୍ମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ସ୍ଵାହା କର୍କୋଟନାଗାଯ ଫଟ୍ ପଦ୍ମାଯ ଚ ଵୈ ନମଃ । ଲିଖେନ୍ନିଗ୍ରହଚକ୍ରନ୍ତୁ ଏକାଶାତିପଦୈର୍ନ୍ନରଃ ।। ୩୧୪.

ସ୍ୱାହା କର୍କଟ ନାଗଙ୍କୁ, ଫଟ୍; ପଦ୍ମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଏକଶଏକ ଅକ୍ଷରରେ ନିଗ୍ରହ ଚକ୍ର ଅଙ୍କନ କରିବା ଉଚିତ।

ଵସ୍ତ୍ରେ ପଟେ ତରୌ ଭୂର୍ଜ୍ଜେ ଶିଲାଯାଂ ଯଷ୍ଟିକାସୁ ଚ । ମଧ୍ଯେ କୋଷ୍ଠେ ସାଧ୍ଯନାମ ପୂର୍ଵ୍ଵାଦୌ ପଟ୍ଟିକାସୁ ଚ ।। ୩୧୪ ଐସାଦାଵମ୍ବୁପାଦୌ ଚ ଯମରାଜ୍ଯଞ୍ଚ ଵାହ୍ଯତଃ । କାଲୀନାଂରଵମାଲୀ କାଲୀନାମାକ୍ଷମାଲିନୀ ।। ୩୧୪.

କପଡ଼, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂର୍ଜପତ୍ର, ପଥର କିମ୍ବା ଛୋଟ ଲକଡ଼ିରେ, ମଧ୍ୟରେ ଲକ୍ଷ୍ୟର ନାମ ଲେଖିବା ଉଚିତ୍। ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ପଟିରେ ଲେଖିବା ଦରକାର। ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପାଣିର ପାତ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ୍, ବାହାରେ ଯମର ରାଜ୍ୟ ରଖିବା ଦରକାର। କାଳୀଙ୍କ ମାଳା କଳା ବୀଜରୁ ତିଆରି, କିମ୍ବା ଗୁଟିର ମାଳା।

ମାମୋଦତତ୍ତଦୋମୋମା ରକ୍ଷତ ସ୍ଵସ୍ଵ ଭକ୍ଷଣା । ଯମପାଟଟଯାମଯ ମଟମୋ ଟଟ ମୋଟମା ।। ୩୧୪.

ମାମୋଦତତ୍ତଦୋମୋମା ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଖାଦ୍ୟକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର। ଯମପାଟଟୟାମୟ ମଟମୋ ଟଟ ମୋଟମା।

ଵାମୋ ଭୂରିଵିଭୂସେଯା ଟଟ ରୀଶ୍ଵ ଶ୍ଵରୀ ଟଟ । ଯମରାଜାଦ୍ଵାହ୍ଯତୋ ଵଂ ତଂ ତୋଯଂ ମାରଣାତ୍ମକମ୍ ।। ୩୧୪.

ବାମପାର୍ଶ୍ୱରେ ବଡ଼ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିବା, ଟଟ ରୀଶ୍ୱ ଶ୍ୱରୀ ଟଟ ଲେଖ। ଯମର ରାଜ୍ୟର ବାହାରେ, ଧ୍ୱଂସକାରୀ ପାଣି ରଖ।

କଜ୍ଜଲଂ ନିମ୍ବନିର୍ଯ୍ଯାସମଜ୍ଜାସୃଗ୍ଵିଷସଂଯୁତମ୍ । କାକପକ୍ଷସ୍ଯ ଲେଖନ୍ଯା ଶ୍ମଶାନେ ଵା ଚତୁଷ୍ପଥେ ।। ୩୧୪.

କାଉଁଆ ପାଖର ଲେଖନୀ ନେଇ, ଶ୍ମଶାନ କିମ୍ବା ଚଉରାହାରେ, କାଜଳ, ନିମ୍ବ ଗୁଦା, ମଜ୍ଜା, ରକ୍ତ ଓ ବିଷ ମିଶାଇ ଲେଖ।

ନିଧାପଯେତ୍ କୁମ୍ଭାଧସ୍ତାଦ୍ଵଲ୍ମୀକେ ଵାଥ ନିକ୍ଷିପେତ୍ । କାଫପକ୍ଷକସ୍ଯ ଲେଖନ୍ଯା ଶ୍ମଶାନେ ଵା ଯତୁଷ୍ପଥେ ।। ୩୧୪.

ଏହାକୁ ଘଡ଼ା ତଳେ କିମ୍ବା ପିଲାପୋକ ଗଡ଼ିରେ ରଖ। କାଉଁଆ ପାଖର ଲେଖନୀ ନେଇ, ଶ୍ମଶାନ କିମ୍ବା ଚଉରାହାରେ ଲେଖ।

ଲିଖେଚ୍ଚାନୁଗ୍ରହଞ୍ଚକ୍ରଂ ଶୁକ୍ଲପତ୍ରେଽଥ ଭୂର୍ଜ୍ଜଂକେ । ଲାକ୍ଷଯା କୁଙ୍କୁମେନାଥ ସ୍ଫଟିକାଚନ୍ଦନେନ ଵା ।। ୩୧୪.

ଶୁଭ୍ର ପତ୍ର କିମ୍ବା ଭୂର୍ଜପତ୍ର ଉପରେ ଅନୁଗ୍ରହ ଚକ୍ର ଲେଖିବା ଉଚିତ୍, ଲାଖ, କୁଙ୍କୁମ କିମ୍ବା ସ୍ଫଟିକ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା।

ଭୁଵି ଭିକ୍ତୌ ପୂର୍ଵ୍ଵଦଲେ୧ ନାମ ମଧ୍ଯମକୋଷ୍ଠକେ । ଖଣ୍ଡେ ତୁ ଵାରିମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଓଂ ହଂସୌ ଵାପି ପଟ୍ଟିଶମ୍ ।। ୩୧୪.

ଭୂମିରେ, ପୂର୍ବଦଳରେ, ନାମଟି ମଧ୍ୟରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଖଣ୍ଡ ଉପରେ, ପାଣି ମଧ୍ୟରେ, କିମ୍ବା 'ଓଁ ହଂସୌ' ପଟିରେ ଲେଖ।

ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଲୋକଂ ଶିବାଦୌ ଚ ରାକ୍ଷସାଦିକ୍ରମାଲ୍ଲିଖେତ୍ । ଶ୍ରୀଃସାମମୋମା ସା ଶ୍ରୀଃ ସାନୌ ଯାଜ୍ଞେ ଜ୍ଞେଯା ନୌସା ।। ୩୧୪.

ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଶ୍ଲୋକ ଆରମ୍ଭରେ ଲେଖିବା ଉଚିତ୍, ପରେ ରାକ୍ଷସ ଆଦିକ୍ରମରେ। 'ଶ୍ରୀଃ ସାମମୋମା ସା ଶ୍ରୀଃ ସାନଉ ଯାଜ୍ଞେ ଜ୍ଞେୟା ନଉସା' ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଲେଖ।