ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ଲଵଣାମଲକଂ ଵର୍ଜ୍ଜଂ ନାଗାଦିତ୍ଯତିଥୌ କ୍ରମାତ୍ । ପାଯସାଶୀ ଜପେତ୍ ସୂକ୍ତଂ କ୍ଷିଯସ୍ତେନାଭିଷେଚଯେତ୍ ।। ୩୦୮.

ଲୁଣ ଓ ଆମଳକୀ ବର୍ଜନୀୟ, ଏହିପରି ନାଗ, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ଅତିଥିକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁଠି ଚାଉଳ ପାୟସ ଖାଯାଯିବ, ସେଠି ସୂକ୍ତ ପଢ଼ି ଏହା ସହିତ ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଆଵାହାଦିଵିସର୍ଗାନ୍ତାଂ ମୂଦ୍‌ର୍ଧ୍ନି ଧ୍ଯାତ୍ଵାର୍ଚ୍ଯଯେତ୍ ଶ୍ରିଯମ୍ । ଵିଲ୍ଵାଜ୍ଯାଵ୍ଜପାଯସେନ ପୃଥଗ୍‌ ଯୋଗଃ ଶ୍ରିଯେ ଭଵେତ୍ ।। ୩୦୮.

ଆବାହନରୁ ବିସର୍ଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ବିଲ୍ବ ପତ୍ର, ଘିଅ, ପଦ୍ମ ଓ ପାୟସ ଭିନ୍ନଭିନ୍ନ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କଲେ ଶ୍ରୀ ଲାଭ ହୁଏ।

ଓଂ ହ୍ରୀଁ ମହାମହିଷମର୍ହିନି ଠ ଠ ମୂଲମନ୍ତ୍ରଂ ମହିଷହିସକେ ନମଃ । ମହିଷଶତ୍ରୁଂ ଭ୍ରାମଯ ହୂଁ ଫଟ୍ ଠ ଠ ମହିଷଂ ହେଷଯ ହୂଂ ମହିଷଂ ହନ ଦେଵି ହୂଁ ମହିଷନିସୂଦନି ଫଟ୍ । ଦୁର୍ଗାହୃଦଯମିତ୍ଯୁକ୍ତଂ ସାଙ୍ଗଂ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧକମ୍ ।। ୩୦୮.

ଓଁ ହ୍ରୀଂ, ବଡ଼ ମହିଷ ନାଶକୀ, ଠ ଠ, ମୂଳମନ୍ତ୍ର, ମହିଷ ହନ୍ତାକୁ ନମସ୍କାର। ମହିଷ ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂର କର, ହୂଁ ଫଟ୍ ଠ ଠ, ମହିଷକୁ ବଶ କର, ହୂଁ, ମହିଷକୁ ହତ୍ୟା କର, ଦେବୀ, ହୂଁ, ମହିଷ ନିସୂଦନୀ, ଫଟ୍। ଏହିଠାରେ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ହୃଦୟ ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ରହିଛି, ଏହା ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ।

ଯଜେଦ୍ଯଥୋକ୍ତଂ ତାଂ ଦେଵୀଂ ପୀଠଞ୍ଚୈଵାଙ୍ଗମଧ୍ଯାଗମ୍ । ଓଂ ହ୍ରୀଁ ଦୁର୍ଗେ ରକ୍ଷଣି ସ୍ଵାହା ଚେତି ଦୁର୍ଗାଯୈ ନମଃ । ଵରଵର୍ଣ୍ଯୈ ନମଃ । ଆର୍ଯ୍ଯାଯୈ କନକପ୍ରଭାଯୈ କୃତ୍ତିକାଯୈ ଅଭଯପ୍ରଦାଯୈ କନ୍ଯକାଯୈ ସୁରୂପାଯୈ ୩୦୮.

ଯଥାବିଧି ଦେବୀଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ଆସନ ଓ ମଧ୍ୟଅଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଓଁ ହ୍ରୀଂ, ଦୁର୍ଗେ, ରକ୍ଷା କର, ସ୍ୱାହା। ଏହିପରି ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପବତୀକୁ ନମସ୍କାର, ଆର୍ୟାକୁ, କନକପ୍ରଭାକୁ, କୃତ୍ତିକାକୁ, ଭୟହରାକୁ, କନ୍ୟାକୁ, ସୁନ୍ଦରୀକୁ ନମସ୍କାର।

ଚକ୍ରାଯ ଶଙ୍ଖାଯ ଗଦାଯୈ ଖଡ୍ଗାଯ ଧନୁଷେ ଵାଣାଯ ।। ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଦ୍ଯୈରିମାଂ ଦୁର୍ଗା ଲୋକେଶାନ୍ତାଂ ଯଜେଦିତି । ଦର୍ଗାଯୋଗଃ ସମାଯୁଃଶ୍ରୀସ୍ଵାମିରକ୍ତାଜଯାଦିକୃତ୍ ।। ସସାଧ୍ଯେସାନମନ୍ତ୍ରେଣ ତିଲହୋମୋ ଵଶୀକରଃ । ଜଯଃ ପଦ୍ମୈସ୍ତୁ ଦୁର୍ଵ୍ଵାଭିଃ ଶାନ୍ତିଃ କାମଃ ପଲାଶଜୈଃ ।। ୩୦୮.

ଚକ୍ର, ଶଂଖ, ଗଦା, ଖଡ୍‌ଗ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣକୁ ନମସ୍କାର। ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଦିନରେ ଦୁର୍ଗା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାୟିକା, ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ଦୁର୍ଗା ପୂଜା ଶ୍ରୀସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ସହିତ କରାଯାଏ। ଠିକ୍ ମନ୍ତ୍ରରେ ତିଳ ହୋମ କଲେ ବଶୀକରଣ ହୁଏ; ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ବିଜୟ, ଦୁର୍ବା ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି, ପଳାଶ ଫୁଲରେ କାମନା ପୂରଣ ହୁଏ।

ପୁଷ୍ଟିଃ ସ୍ଯାତ୍ କାକପକ୍ଷେଣ ମୃତିଦ୍ଵେଷାଦିକଂ ଭଵେତ୍ । ଗ୍ରହକ୍ଷୁଦ୍ରଭଯାପତ୍ତିଂ ସର୍ଵମେଵ ମନୁର୍ହରେତ୍ ।। ୩୦୮.

କାକ ପକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ପୁଷ୍ଟି ମିଳେ; ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱେଷ ଓ ଏପରି ଫଳ ହୁଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଦୁଃଖ, ଭୟ ଓ ସମସ୍ତ ଆପଦକୁ ଦୂର କରେ।

ଓଂ ଦୁର୍ଗେ ଦୁର୍ଗେ ରକ୍ଷଣି ସ୍ଵାହା । ରକ୍ଷାକରୀଯମୁଦିତା ଜଯଦୁର୍ଗାଙ୍ଗସଂଯୁତା । ଶ୍ଯାମାଂ ତ୍ରିଲୋଚନାଂ ଦେଵୀଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵାତ୍ମାନଂ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍ ।। ୩୦୮.

ଓଁ ଦୁର୍ଗେ, ଦୁର୍ଗେ, ରକ୍ଷା କର, ସ୍ୱାହା। ରକ୍ଷା କାର୍ଯ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ, ବିଜୟୀ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ। କଳା, ତିନି ଆଖି ଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିଜକୁ ଚାରିହାତି ରୂପରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍।

ଶଙ୍ଖଚକ୍ରାଵ୍ଜଶୂଲାଦିତ୍ରିଶୂଲାଂ ରୌଦ୍ରରୂପିଣୀଂ । ଯୁଦ୍ଧାଦୌ ସଞ୍ଜଯେଦେତାଂ ଯଜେତ୍ ଶଡ୍ଘାଦିକେ ଜଯେ ।। ୩୦୮.

ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ପଦ୍ମ, ଶୂଳ ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭରେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଓ ଷଷ୍ଠୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଦିନରେ ବିଜୟ ପାଇଁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।

ଶିରୋବ୍ରୁମସ୍ତକେ କଣ୍ଠେ ହୃଦି ନାଭୌ ଚ ଗୁହ୍ଯକେ । ଉର୍ଵ୍ଵୋଶ୍ଚ ଜାନୁଜଙ୍ଘୋରୁଦ୍ଵଯେ ଚରଣଯୋଃ କ୍ରମାତ୍ ।। ୩୦୯.

ମୁଣ୍ଡ, ମସ୍ତକ, କଣ୍ଠ, ହୃଦୟ, ନାଭି, ଗୁପ୍ତଅଂଶ, ଉରୁ, ଜାଙ୍ଘା, ଗୋଡ଼ ଓ ପାଦରେ କ୍ରମକ୍ରମେ।

ନ୍ଯସ୍ତାଙ୍ଗୋ ନ୍ଯସ୍ତମନ୍ତ୍ରସ୍ତୁ ସମସ୍ତଂ ଵ୍ଯାପକଂ ନ୍ଯସେତ୍ । ପାର୍ଵତୀ ଶଵରୀ ଚେଶା ଵରଦାଭଯହସ୍ତିକା ।। ୩୦୯.

ଅଙ୍ଗ ଓ ମନ୍ତ୍ର ନିୟୋଜନ କରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିତ ଉପସ୍ଥିତି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍। ପାର୍ବତୀ ଓ ଶବରୀ ଏଠାରେ ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ଯେଉଁମାନେ ଦାନ ଓ ଭୟମୁକ୍ତି ହସ୍ତ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।

ମଯୂରବଲଯା ପିଚ୍ଛମୌଲିଃ କିସଲଯାଂଶୁକା । ସିଂହାସନସ୍ଥା ମାଯୂରଵର୍ହଚ୍ଛତ୍ରସମନ୍ଵିତା ।। ୩୦୯.

ମୟୂର ଚୂଡ଼ି ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୟୂର ପିଛା ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଥିବା, କିଶଳୟ ଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧିଥିବା, ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ମୟୂର ବିସ୍ତାର ସହିତ ଅଳଙ୍କୃତ।

ତ୍ରିନେତ୍ରା ଶ୍ଯାମଲା ଦେଵୀ ଵନମାଲାଵିଭୂଷଣା । ଵିପ୍ରାହିକର୍ଣାଭରଣା କ୍ଷତ୍ରକେଯୂରଭୂଷଣା ।। ୩୦୯.

ତିନି ଆଖି ଓ କଳା ଦେବୀ, ବନମାଳା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଣ୍ଠଶୃଙ୍ଗାର ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାହୁବନ୍ଦ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।

ଵୈଶ୍ଯାନାଗକଟୋବନ୍ଧା ଵୃଷଲାହିକୃତନୂପୁରା । ଏଵଂ ରୂପାତ୍ମିକା ଭୂତ୍ଵା ତନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ନିଯୁତଂ ଜପେତ୍ ।। ୩୦୯.

ବୈଶ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ କମରବନ୍ଧ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ନୂପୁର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ଏପରି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେଇ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଅନେକଥର ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଈଶଃ କିରାତରୂପୋଷଽଭୂତ୍‌ ପରା ଗୌରୀ ଚ ତାଦୃଶୀ । ଜପେଦ୍ଧ୍ଯାଯେତ୍ ପୂଜଯେତ୍ତାଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧ୍ଯୈଵିଷାଦିହୃତ୍ ।। ୩୦୯.

ଈଶ୍ୱର ଶିକାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ପରା ଗୌରୀ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଜପ, ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ବାଧା ଦୂର ହୁଏ।

ଅଷ୍ଟସିଂହାସନେ ପୂଜ୍ଯା ଦଲେ ପୂର୍ଵାଦିକେ କ୍ରମାତ୍ । ଅଙ୍ଗଣାଯତ୍ରୀ ପ୍ରଣୀତା ହୂଙ୍କାରାଦ୍ଯା ଦଲଗ୍ରକେ ।। ୩୦୯.

ଅଷ୍ଟ ସିଂହାସନରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍, ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ। ପ୍ରଣିତା ଓ ହୂଁକାର ଆଦି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ପତ୍ରସ୍ଥଳୀରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ।

ଫଟ୍‌କାରୀ ଚାଗ୍ରତୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶ୍ରୀଵୀଜେନାର୍ଚ୍ଚଯେଦିମାଃ । ଲୋକେଶାଯୁଧଵର୍ଣାସ୍ତାଃ ଫଟ୍‌କାରୀ ତୁ ଧନୁର୍ଦ୍ଧରା ।। ୩୦୯.

ଫଟ୍ କାରୀକୁ ଦେବୀଙ୍କ ଆଗରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଶ୍ରୀ ବୀଜ ଦ୍ୱାରା ଏମାନେ ପୂଜିତ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବର୍ଣ୍ଣିତ; ଫଟ୍ କାରୀ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ଜଯା ଚ ଵିଜଯା ଦ୍ଵାସ୍ଥେ ପୂଜ୍ଯେ ସୌଵର୍ଣଯଷ୍ଟିକେ । କିଙ୍କଣ ଵର୍ଵରୀ ମୁଣ୍ଡୀ ଲଗୁଡ଼ୀ ଚ ତଯୋର୍ଵରିଃ ।। ୩୦୯.

ଜୟା ଓ ବିଜୟା ଦୁଇଜଣ ଦ୍ୱାରପାଳ, ସୁନାର ଛଡ଼ି ସହିତ ସମ୍ମାନିତ ହେବାକୁ ଉଚିତ। କିଙ୍କଣ, ବର୍ବରୀ, ମୁଣ୍ଡୀ ଓ ଲଗୁରୀ ତାଙ୍କର ସହାୟକ।

ଇଷ୍ଟ୍ଵୈଵଂ ସିଦ୍ଧଯେଦ୍‌ଦ୍ରଵ୍ଯୈଃ କୁଣ୍ଡେ ଯୋନ୍ଯାକୃତୌ ହୁନେତ୍ । ହେମଲାଭୋଽର୍ଜୁନୈର୍ଦ୍ଧାନ୍ଯୈର୍ଗୋଧୂମୈଃ ପୁଷ୍ଟିସମ୍ପଦଃ ।। ୩୦୯.

ଏହି ସମଗ୍ର ସାମଗ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ଯଥାବିଧି ଯଜ୍ଞ କରି, ଯୋନି ଆକୃତି ଥିବା କୁଣ୍ଡରେ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଅର୍ଜୁନ କାଠ ଓ ଧାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୁନା ମିଳେ, ଗହୁଁ ଦ୍ୱାରା ପୁଷ୍ଟି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ।

ଯଵୈର୍ଦ୍ଧାନ୍ଯୈସ୍ତିଲୈଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିରୀତିଵିନାଶନମ୍ । ଅକ୍ଷୈରୁନ୍ମତ୍ତତା ଶତ୍ରୋଃ ଶାଲ୍ମଲୀଭିଶ୍ଚ ମାରଣମ୍ ।। ୩୦୯.

ଯବ, ଧାନ୍ୟ ଓ ତିଳ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ ଓ ବିଘ୍ନ ଦୂର ହୁଏ। ଗୁଟି ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ଉନ୍ମାଦୀ ହୁଏ, ଶାଲମଳୀ କାଠ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ନାଶ ହୁଏ।

ଜମ୍ବୁଭିର୍ଧନଧାନ୍ଯାପ୍ତିସ୍ତୁଷ୍ଟିର୍ନୀଲୋତ୍ପଲୈରପି । ରକ୍ତୋତ୍ପଲୈର୍ମ୍ମହାପୁଷ୍ଟିଃ କୁନ୍ଦପୁଷ୍ପୈର୍ମ୍ମହୋଦଯଃ ।। ୩୦୯.

ଜାମୁ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ମିଳେ, ନୀଳ କମଳ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୋଷ ମିଳେ। ରକ୍ତ କମଳ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ପୁଷ୍ଟି ଓ କୁନ୍ଦ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ।

ମଲ୍ଲିକାଭିଃ ପରକ୍ଷୋଭଃ କୁମୁଦୈର୍ଜନଵଲ୍ଲଭଃ । ଅଶୋକୈଃ ପୁତ୍ରଲାଭଃ ସ୍ଯାତ୍ ପାଟଲାଭିଃ ଶୁଭାଙ୍ଗନା ।। ୩୦୯.

ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ଅଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, କୁମୁଦ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି। ଅଶୋକ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୁଅ ମିଳେ, ପାଟଳା ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ନାରୀମାନେ ମିଳନ୍ତି।

ଆମ୍ରୈରାଯୁସ୍ତିଲୈର୍ଲ୍ଲକ୍ଷଅମୀର୍ଵିଲ୍ଵୈଃ ଶ୍ରୀଶ୍ଚମ୍ପକୈର୍ଦ୍ଧନମ୍ । ଇଷ୍ଟଂ ମଧୁକପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ଵିଲ୍ଵୈଃ ସର୍ଵଜ୍ଞତାଂ ଲଭେତ୍ ।। ୩୦୯.

ଆମ୍ବ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘାୟୁ, ତିଳ ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବିଲ୍ବ ଦ୍ୱାରା ସମୃଦ୍ଧି, ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଧନ ମିଳେ। ମଧୁକ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଓ ବିଲ୍ବ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ।

ତ୍ରିଲକ୍ଷଜପ୍ଯାତ୍ସର୍ଵ୍ଵାପ୍ତିର୍ହୋମାଦ୍ଧ୍ଯାନାତ୍ତଥେଜ୍ଯଯା । ମଣ୍ଡଲେଽଭ୍ଯର୍ଚ୍ଚ୍ଯ ଗାଯତ୍ର୍ଯା ଆହୁତୀଃ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିମ୍ ।। ୩୦୯.

ତିନି ଲକ୍ଷ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, ହୋମ, ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ମଣ୍ଡଳରେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କରି, ପଚିଶଟି ଆହୁତି ଦେବା ଉଚିତ।

ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛତତ୍ରଯଂ ମୂଲାତ୍ ପଲ୍ଲଵୈର୍ଦୀକ୍ଷିତୋ ଭଵେତ୍ । ପଞ୍ଚଗଵ୍ଯଂ ପୁରା ପୀତ୍ଵା ଚରୂକଂ ପ୍ରାଶଯେତ୍ସଦା ।। ୩୦୯.

ମୂଳରୁ ତିନି ଶତ ଅଙ୍କୁର ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାହାର ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୀକ୍ଷିତ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ। ପୂର୍ବରୁ ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ପିଇ ସର୍ବଦା ଚରୁ ଖାଇବା ଉଚିତ।

ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ଅପରାଂ ତ୍ଵରିତାଵିଦ୍ଯାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେଽହଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଦାଂ । ପରେଵଜ୍ରାକୁଲେ୧ ଦେଵୀଂ ରଜୋଭିର୍ଲିଖିତେ ଯଜେତ୍ ।। ୩୧୦.

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ମୁଁ ଏବେ ଆଉ ଏକ ତ୍ୱରିତ ଜ୍ଞାନ କଥା କହିବି, ଯାହା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଲାଲ ଗୁଧିକାରେ ଅଙ୍କିତ ପରମ ବଜ୍ରାକୁଳା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର।

ପଦ୍ମଗର୍ଭେ ଦିଗ୍ଵିଦିକ୍ଷୁ ଚାଷ୍ଟୌ ଵଜ୍ରାଣି ଵୀଥିକାଂ । ଦ୍ଵାଶୋଭୋପଶୋଭାଞ୍ଚ ଲିଖେଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ସ୍ମରେନ୍ନରଃ ।। ୩୧୦.

ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଠଟି ବଜ୍ର ରୂପେ ପଥ ଅଙ୍କିତ କରିବା ଉଚିତ। ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୀଘ୍ର ଅଙ୍କିତ କରି ମନେ ରଖିବା ଦରକାର।

ଅଷ୍ଟାଦଶଭୁଜାଂ ସିଂହେ ଵାମଜଙ୍ଘା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତା । ଦକ୍ଷିଣା ଦ୍ଵିଗୁଣା ତସ୍ଯାଃ ପାଦପୀଠେ ସମର୍ପିତା ।। ୩୧୦.

ଏହି ଦେବୀ ଅଠର ହାତ ଥିବା, ସିଂହ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ବାମ ପାଦ ରଖିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଦ ଦୁଇ ଗୁଣ ହୋଇ ପାଦପୀଠରେ ଅର୍ପିତ।

ନାଗଭୂଷାଂ ଵଜ୍ରକୁଣ୍ଡେ ଖଡ୍ଗଂ ଚକ୍ରଂ ଗଦାଂ କ୍ରମାତ୍ । ଶୂଲଂ ଶରଂ ତଥା ଶକ୍ତିଂ ଵରଦଂ ଦକ୍ଷିଣୈଃ କରୈଃ ।। ୩୧୦.

ସାପ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା, ବଜ୍ର କୁଣ୍ଡରେ ବସି, ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତରେ କ୍ରମେ ତଳୱାର, ଚକ୍ର, ଗଦା, ତ୍ରିଶୂଳ, ବାଣ, ଶକ୍ତି ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଧରିଛନ୍ତି।