ଶ୍ରିଯଂ ଵାମୋରୁଜଙ୍ଘାସ୍ଥାଂ ଶ୍ଲିଷ୍ଯର୍ନ୍ତୀ ପାଣିନା ପତିଂ । ସାବ୍ଜଚାମରକରାଂ ପୀନାଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସକୌସ୍ତୁଭାନ୍ଵିତାଂ ।। ୩୦୭.
ଶ୍ରୀ, ବାମ ଉରୁ ଓ ଗୋଡ଼ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଆଳିଙ୍ଗନ କରି ଦଢ଼ିଅଛନ୍ତି, ହାତରେ ପଦ୍ମ ଓ ଚାମର ଧରିଛନ୍ତି, ଉଦାର ଉଦର, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଶୋଭିତ।
ମାଲିନଂ ପୀତଵସ୍ତ୍ରଞ୍ଚ ଚକ୍ରାଦ୍ଯାଢ୍ଯଂ ହରିଂ ଯଜେତ୍ । ଓଂ ସୁଦର୍ଶନ ମହାଚକ୍ରରାଜ ଦୁଷ୍ଟଭଯଙ୍କର ଛିଦ ଛିନ୍ଦ ଵିଦାରଯ ପରମମନ୍ତ୍ରାନ୍ ଗ୍ରସ ଭକ୍ଷ୍ଯ ଭୂତାନି ଚାଶପ ହୂଁ ଫଟ୍ ଓଂ ଜଲଚରାଯ ସ୍ଵାହା । ଖଡ୍ଗତୀକ୍ଷ୍ଣ ଛିନ୍ଦ ଖଡ୍ଗାଯ ନମଃ । ଶାରଙ୍ଗାଯ ସଶରାଯ ହୂଂ ଫଟ୍ । ଭୂତଗ୍ରାମାଯ ଵିଦ୍ମହେ ଚତୁର୍ଵ୍ଵିଧାଯ ଧୀମହି ତନ୍ନୋ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍ । ସମ୍ବର୍ତ୍ତକ ଶ୍ଲସନ ପୋଥଯ ହୂଂ ଫଟ୍ ସ୍ଵାହା । ପାଶ ବନ୍ଧ ଆକର୍ଷଯ ହୂଁ ଫଟ୍ । ଅଙ୍କୁଶେନ ହୂଁ ଫଟ୍ । କ୍ରମାଦ୍ଭୁଜେଷୁ ମନ୍ତ୍ରୈଃ ସ୍ଵୈରେଭିରସ୍ତ୍ରାଣି ପୂଜଯେତ୍ ।। ୩୦୭.
ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ପିତାମ୍ବର ପରିଧାନ କରିଥିବା, ଚକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହରିଙ୍କୁ ଏଭଳି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ— 'ଓଁ ସୁଦର୍ଶନ, ମହାଚକ୍ରରାଜ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଭୟକୁ ନଶ୍ୱ କର, କାଟ, ଛିନ୍ଦ, ଭେଦ, ଉତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଭକ୍ଷ କର, ଭୋଗ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଖାଅ, ରକ୍ଷା କର, ହୂଁ ଫଟ୍, ଓଁ ଜଳଚରକୁ ସ୍ୱାହା। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଖଡ଼ଗ, କାଟ, ଖଡ଼ଗକୁ ନମସ୍କାର। ଶାରଙ୍ଗ ଧନୁଷ ସହିତ, ହୂଁ ଫଟ୍। ଭୂତଗଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ, ଚାରିପ୍ରକାର, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମା ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ। ସମ୍ବର୍ତ୍ତକ, ଦହ, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର, ହୂଁ ଫଟ୍ ସ୍ୱାହା। ପାଶରେ ବାନ୍ଧ, ଆକର୍ଷଣ କର, ହୂଁ ଫଟ୍। ଅଙ୍କୁଶରେ, ହୂଁ ଫଟ୍।' ଏଭଳି କ୍ରମରେ ହାତରେ ଥିବା ଅସ୍ତ୍ରମାନେକୁ ନିଜସ୍ୱ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଓଂ ପକ୍ଷିରାଜାଯ ହ୍ରୂଁ ଫଟ୍ । ତାର୍କ୍ଷ୍ଯଂ ଯଜେତ୍ କର୍ଣିକାଯାମଙ୍ଗଦେଵାନ୍ ଯଥାଵିଧି । ଶକ୍ତିରିନ୍ଦ୍ରାଦିଯନ୍ତ୍ରେଷୁ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯାଦ୍ଯା ଧୃତଚାମରାଃ ।। ୩୦୭.
ଓଁ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କୁ ହୃଁ, ଫଟ୍। ଯଥାଯଥିକ ବିଧିରେ କର୍ଣ୍ଣିକା ମଧ୍ୟରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ସହାୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଶକ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ଯନ୍ତ୍ରରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ଗରୁଡ଼ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ଚାମର ଧରି ଅଛନ୍ତି।
ଶକ୍ତଯୋଽନ୍ତେ ପ୍ରଯୋଜ୍ଯାଦୌ ସୁରେଶାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଦଣ୍ଡିନା । ପୀତେ ଲକ୍ଷଅମୀସରସ୍ଵତ୍ଯୌ ରତିପ୍ରୀତଜଯାଃ ସିତାଃ ।। ୩୦୭.
ଶକ୍ତିମାନେ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ବ୍ୟବସ୍ଥାପିତ, ମୁଖ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦଣ୍ଡ ଧରି ଅଛନ୍ତି। ପୀତବର୍ଣ୍ଣ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ, ଏବଂ ରତି, ପ୍ରୀତି ଓ ଜୟା — ସମସ୍ତେ ଧଳାବର୍ଣ୍ଣ — ସ୍ଥାପିତ କରାଯିବେ।
କୀର୍ତ୍ତିକାନ୍ତ୍ଯୌ ସିତେ ଶ୍ଯାମେ ତୁଷ୍ଟିପୁଷ୍ଟ୍ଯୌ ସ୍ମରୋଦିତେ । ଲୋକେଶାନ୍ତଂ ଯଜେଦ୍ଦେଵଂ ଵିଷ୍ଣୁମିଷ୍ଟାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ ।। ୩୦୭.
କୃତ୍ତିକା ଓ ଅନନ୍ତା — ଦୁହେଁ ଧଳାବର୍ଣ୍ଣ; ଶ୍ୟାମା, ତୁଷ୍ଟି ଓ ପୁଷ୍ଟି — ସ୍ମର ଉଦୟକାଳରେ। ଲୋକେଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ, ବିଶେଷକରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ପାଇଁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଏତତ୍ପୂଜାଦିନା ସର୍ଵ୍ଵାନ୍ କାମାନାପ୍ନୋତି ପୂର୍ଵ୍ଵଵତ୍ ।। ୩୦୭.
ଏହି ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାଦ୍ୱାରା, ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ତୋଯୈଃ ସମ୍ମୋହନୀ ପୁଷ୍ପୈର୍ନିତ୍ଯନ୍ତେନ ଚ ତର୍ପଯେତ୍ । ବ୍ରହ୍ମା ସଶକ୍ରଶ୍ରୀଦଣ୍ଡୀ ଵୀଜଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହନମ୍ ।। ୩୦୭.
ପାଣି ଓ ମନୋହର ଫୁଲରେ ସଦା ତୃପ୍ତି ଦେବା ଉଚିତ। ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶ୍ରୀ ଓ ଦଣ୍ଡି ସହିତ ବୀଜମନ୍ତ୍ର — ଏହା ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରେ।
ଜପ୍ତ୍ଵା ତ୍ରିଲକ୍ଷଂ ହୁତ୍ଵା ଚ ଲକ୍ଷଁ ପିଲ୍ଵୈସ୍ଚ ସାଜ୍ଯକୈଃ । ତଣ୍ଡୁଲୈଃ ଫଲଗନ୍ଧାଦ୍ଯୈଃ୧ ଦୂର୍ଵାଭିସ୍ତ୍ଵାଯୁରାପ୍ନୁଯାତ୍ ।। ୩୦୭.
ତିନି ଲକ୍ଷ ଜପ କରି, ଏକ ଲକ୍ଷ ହୋମ ପତ୍ର ଓ ଘିଅରେ, ଚାଉଳ, ଫଳ, ଗନ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ବା ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରିଲେ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ମିଳେ।
ତତାଭିଷେକହୋମାଦିକ୍ରିଯାତୁଷ୍ଟୋ ହ୍ଯଭୀଷ୍ଟଦଃ । ଓଂ ନମୋ ଭଗଵତେ ଵରାହାଯ ଭୂର୍ଭୁଵଃ ସ୍ଵଃପତଯେ ଭୂପତିତ୍ଵଂ ମେ ଦେହି ହୃଦଯାଯ ସ୍ଵାହା । ପଞ୍ଚାଙ୍ଗଂ ନିତ୍ଯମଯୁତଂ ଜପ୍ତ୍ଵାଯୂରାଜ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍ ।। ୩୦୭.
ଅଭିଷେକ ଓ ହୋମ ଆଦି କ୍ରିୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ। 'ଓଁ, ଭଗବତ୍ ବରାହଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଭୂ, ଭୁଵଃ, ସ୍ୱଃର ସ୍ୱାମୀ, ମୋତେ ଭୂମିର ଅଧିପତ୍ୟ ଦିଅ, ହୃଦୟକୁ ସ୍ୱାହା।' ପଞ୍ଚାଙ୍ଗ ମନ୍ତ୍ର ଦଶ ହଜାର ଥର ଦିନେ ଜପ କଲେ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ରାଜ୍ୟ ମିଳେ।
ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ଵକ୍ଷଃ ସଵହ୍ନିର୍ଵାମାକ୍ଷୌ ଦଣ୍ଡୀ ଶ୍ରୀଃ ସର୍ଵ୍ଵସିଦ୍ଧିଦା । ମହାଶ୍ରିଯେ ମହାସିଦ୍ଦେ ମହାଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭେ ନମଃ ।। ୩୦୮.
ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଅଗ୍ନି, ବାମ ଓ ଡାହାଣ ଆଖିରେ ଦଣ୍ଡି ଓ ଶ୍ରୀ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି। ମହାଶ୍ରୀ, ମହାସିଦ୍ଧି ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପ୍ରଭା ସମାନ ଉଜ୍ୱଳାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଶ୍ରିଯେ ଦେଵି ଵିଜଯେ ନମଃ । ଗୌରି ମହାବଲେ ବନ୍ଧ ନମଃ । ହୂଁ ମହାକାଯେ ପଦ୍ମହସ୍ତେ ହୂଁ ଫଟ୍ ଶ୍ରିଯୈ ନମଃ । ଶ୍ରିଯୈ ଫଟ୍ ଶ୍ରିଯୈ ନମଃ । ଶ୍ରିଯୈ ଫଟ୍ ଶ୍ରୀଂ ନମଃ । ଶ୍ରିଯେ ଶ୍ରୀଦ ନମଃ ସ୍ଵାହା ଶ୍ରୀଫଟ୍ ।। ଅସ୍ଯାଙ୍ଗାନି ନଵୋକ୍ତାନି ତେଷ୍ଵେକଞ୍ଚ ସମାଶ୍ରଯେତ୍ । ତ୍ରିଲକ୍ଷମେକଲକ୍ଷଂ ଵା ଜପ୍ତ୍ଵାକ୍ଷାଵ୍ଜୈସ୍ଚ ଭୂତିଦଃ ।। ୩୦୮.
ଶ୍ରୀଗେହେ ଵିଷ୍ଣୁଗେହେ ଵା ଶ୍ରିଯଂ ପୂଜ୍ଯ ଧନଂ ଲଭେତ୍ । ଆଜ୍ଯାକ୍ତୈସ୍ତଣ୍ଡୁଲୈର୍ଲ୍ଲକ୍ଷଂ ଜୁହୁଯାତ୍ ଖାଦିରାନଲେ ।। ୩୦୮.
ଶ୍ରୀଙ୍କ ଘର କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଘରେ ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଧନ ମିଳେ। ଘିଅ ଓ ଚାଉଳରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ହୋମ ଖାଦିର କାଠର ଅଗ୍ନିରେ କରିବା ଉଚିତ।
ରାଜା ଵଶ୍ଯୋ ଭଵେଦ୍ଵୃଦ୍ଧିଃ ଶ୍ରୀଶ୍ଚ ସ୍ଯାଦୁତ୍ତରୋତ୍ତରଂ । ସର୍ଷପାମ୍ଭୋଭିଷେକେଣ ନଶ୍ଯନ୍ତେ ଶକଲା ଗ୍ରହାଃ ।। ୩୦୮.
ରାଜା ଅନୁଗତ ହୁଅନ୍ତି, ବୃଦ୍ଧି ଓ ଶ୍ରୀ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼େ। ସରସପ ଜଳରେ ଅଭିଷେକ କଲେ ଗ୍ରହଦୋଷ ନଶିଯାଏ।
ଵିଲ୍ଵଲକ୍ଷ୍ହୁତା ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଵିତ୍ତଵୃଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଜାଯତେ । ଶକ୍ରଵେଶ୍ମ ଚତୁର୍ଦ୍ଵାରଂ ହୃଦଯେ ଚିନ୍ତଯେଦଥ ।। ୩୦୮.
ଭୁଖ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଦୂରିଯାଏ, ଧନ ଓ ଶ୍ରୀ ବଢ଼ିଯାଏ। ପରେ ହୃଦୟରେ ଚାରି ଦ୍ୱାର ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହଲକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ବଲାକାଂ ଵାମନାଂ ଶ୍ଯାମାଂ ଶ୍ଵେତପଙ୍କଜଧାରିଣୀମ୍ । ଊଦ୍ର୍ଧ୍ଵଵାହୁଦ୍ଵଯଂ ଧ୍ଯାଯେତ୍କ୍ରୀଡନ୍ତୀଂ ଦ୍ଵାରି ପୂର୍ଵଵତ୍ ।। ୩୦୮.
ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାରରେ ଧଳା ବକ୍ ପରି, ବାମନ ଆକୃତି, ଶ୍ୟାମାବର୍ଣ୍ଣ, ଧଳା ପଦ୍ମ ଧରିଥିବା, ଉପରକୁ ଉଠାଇଥିବା ଦୁଇ ହାତ, ଖେଳୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂର୍ବବତ୍ ଧ୍ୟାନ କରିବା।
ହରିତାଂ ଦୋର୍ଦ୍ଵଯେନୋଦ୍ର୍ଧ୍ଵମୁଦ୍ଵହନ୍ତୀଂ ସିତାମ୍ବୁଜମ୍ । ଧ୍ଯାଯେଦ୍ଵିଭୀଷିକାଂ ନାମ ଶ୍ରୀଦୂତୀଂ ଦ୍ଵାରି ପଶ୍ଚିମେ ।। ୩୦୮.
ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରରେ ହରିତବର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଇ ହାତ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଧଳା ପଦ୍ମ ଧରିଥିବା, ବିଭୀଷିକା ନାମକ ଶ୍ରୀଙ୍କ ଦୂତୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା।
ଶାଙ୍କରୀମୁତ୍ତରେ ଦ୍ଵାରି ତନ୍ମଧ୍ଯେଽଷ୍ଟଦଲପଙ୍କଜମ୍ । ଵାସୁଦେଵଃ ସଙ୍କର୍ଷଣଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଚାନିରୁଦ୍ଧକଃ ।। ୩୦୮.
ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାରରେ ଶାଙ୍କରୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା। ମଧ୍ୟରେ ଅଷ୍ଟଦଳ ପଦ୍ମରେ ବାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ।
ଧ୍ଯେଯାସ୍ତେ ପଦ୍ମପତ୍ରେଷୁ ଶଙ୍କଚକ୍ରଗଦାଧରାଃ । ଅଞ୍ଜନକ୍ଷୀରକାଶ୍ମୀରହେମାଭାସ୍ତେ ସୁଵାସସଃ ।। ୩୦୮.
ସେମାନେ ପଦ୍ମର ପତ୍ରରେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧରିଥିବା, ଅଞ୍ଜନ, ଖୀର, କେଶର ଓ ସୁନା ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ଶୋଭାମୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା।
ଆଗ୍ନେଯାଦିଷୁ ପତ୍ରେଷୁ ଗୁଗ୍ଗୁଲୁଶ୍ଚ କୁରୁଣ୍ଟକଃ । ଦମକଃ ଶଲିଲଶ୍ଚୈତି ହସ୍ତିନା ରଜତପ୍ରଭାଃ ।। ୩୦୮.୧୧ ହେମକୁମ୍ଭଧରାଶ୍ଚୈତେ କର୍ଣିକାଯାଂ ଶ୍ରିଯଂ ସ୍ମରେତ୍ । ସ୍ଵେତଗନ୍ଧାଂଶୁକାମେକରୌମ୍ଯମାଲାଶ୍ତ୍ରଧାରିଣୀଂ ।। ୩୦୮.
ଆଗ୍ନେୟ ଆଦି ପତ୍ରରେ ଗୁଗୁଳୁ, କୁରୁଣ୍ଟକ, ଦମକ ଓ ଜଳ, ରୂପା ପରି ଚମକୁଥିବା, ହାତୀ ସହିତ ସ୍ଥାପନ କରିବା। ଏମାନେ ସୁନାର କୁମ୍ଭ ଧରିଥିବା। କର୍ଣ୍ଣିକାରେ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର, ଏକ ମୁକ୍ତାମାଳା ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିବା ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା।
ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସପରିଵାରାନ୍ତାମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସକଲଂ ଲଭେତ୍ । ଦ୍ରୋଣାଵ୍ଜପୁଷ୍ପଶ୍ରୀଵୃକ୍ଷପର୍ଣଂ ମୂଦ୍ର୍ଧ୍ନି ନ ଧାରଯେତ୍ ।। ୩୦୮.
ପରିବାର ସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ଫଳ ମିଳେ। ଦ୍ରୋଣ ଗଛର ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଶ୍ରୀ ଗଛର ପତ୍ର — ଏଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସପରିଵାରାନ୍ତାମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସକରଂ ଲଭେତ୍ । ଦ୍ରୋଣାଵ୍ଜପୁଷ୍ପଶ୍ରୀଵୃକ୍ଷପର୍ଣଂ ମୂଦ୍ର୍ଧ୍ନି ନ ଧାରଯେତ୍ ।। ୩୦୮.
ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପରିବାରକୁ ଭଲଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଯଥାଯଥ ଉପଚାର ଦେଇ ପୂଜା କଲେ ଚାହିଦା ଫଳ ମିଳେ; କିନ୍ତୁ ଡ୍ରୋଣା ଫୁଲ, ପଦ୍ମ, ଶୁଭ ଗଛର ପତ୍ର ଏବଂ ଏପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଲଵଣାମଲକଂ ଵର୍ଜ୍ଜଂ ନାଗାଦିତ୍ଯତିଥୌ କ୍ରମାତ୍ । ପାଯସାଶୀ ଜପେତ୍ ସୂକ୍ତଂ କ୍ଷିଯସ୍ତେନାଭିଷେଚଯେତ୍ ।। ୩୦୮.
ଲୁଣ ଓ ଆମଳକୀ ବର୍ଜନୀୟ, ଏହିପରି ନାଗ, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ଅତିଥିକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁଠି ଚାଉଳ ପାୟସ ଖାଯାଯିବ, ସେଠି ସୂକ୍ତ ପଢ଼ି ଏହା ସହିତ ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଆଵାହାଦିଵିସର୍ଗାନ୍ତାଂ ମୂଦ୍ର୍ଧ୍ନି ଧ୍ଯାତ୍ଵାର୍ଚ୍ଯଯେତ୍ ଶ୍ରିଯମ୍ । ଵିଲ୍ଵାଜ୍ଯାଵ୍ଜପାଯସେନ ପୃଥଗ୍ ଯୋଗଃ ଶ୍ରିଯେ ଭଵେତ୍ ।। ୩୦୮.
ଆବାହନରୁ ବିସର୍ଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ବିଲ୍ବ ପତ୍ର, ଘିଅ, ପଦ୍ମ ଓ ପାୟସ ଭିନ୍ନଭିନ୍ନ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କଲେ ଶ୍ରୀ ଲାଭ ହୁଏ।
ଓଂ ହ୍ରୀଁ ମହାମହିଷମର୍ହିନି ଠ ଠ ମୂଲମନ୍ତ୍ରଂ ମହିଷହିସକେ ନମଃ । ମହିଷଶତ୍ରୁଂ ଭ୍ରାମଯ ହୂଁ ଫଟ୍ ଠ ଠ ମହିଷଂ ହେଷଯ ହୂଂ ମହିଷଂ ହନ ଦେଵି ହୂଁ ମହିଷନିସୂଦନି ଫଟ୍ । ଦୁର୍ଗାହୃଦଯମିତ୍ଯୁକ୍ତଂ ସାଙ୍ଗଂ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧକମ୍ ।। ୩୦୮.
ଓଁ ହ୍ରୀଂ, ବଡ଼ ମହିଷ ନାଶକୀ, ଠ ଠ, ମୂଳମନ୍ତ୍ର, ମହିଷ ହନ୍ତାକୁ ନମସ୍କାର। ମହିଷ ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂର କର, ହୂଁ ଫଟ୍ ଠ ଠ, ମହିଷକୁ ବଶ କର, ହୂଁ, ମହିଷକୁ ହତ୍ୟା କର, ଦେବୀ, ହୂଁ, ମହିଷ ନିସୂଦନୀ, ଫଟ୍। ଏହିଠାରେ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ହୃଦୟ ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ରହିଛି, ଏହା ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ।
ଯଜେଦ୍ଯଥୋକ୍ତଂ ତାଂ ଦେଵୀଂ ପୀଠଞ୍ଚୈଵାଙ୍ଗମଧ୍ଯାଗମ୍ । ଓଂ ହ୍ରୀଁ ଦୁର୍ଗେ ରକ୍ଷଣି ସ୍ଵାହା ଚେତି ଦୁର୍ଗାଯୈ ନମଃ । ଵରଵର୍ଣ୍ଯୈ ନମଃ । ଆର୍ଯ୍ଯାଯୈ କନକପ୍ରଭାଯୈ କୃତ୍ତିକାଯୈ ଅଭଯପ୍ରଦାଯୈ କନ୍ଯକାଯୈ ସୁରୂପାଯୈ ୩୦୮.
ଯଥାବିଧି ଦେବୀଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ଆସନ ଓ ମଧ୍ୟଅଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଓଁ ହ୍ରୀଂ, ଦୁର୍ଗେ, ରକ୍ଷା କର, ସ୍ୱାହା। ଏହିପରି ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପବତୀକୁ ନମସ୍କାର, ଆର୍ୟାକୁ, କନକପ୍ରଭାକୁ, କୃତ୍ତିକାକୁ, ଭୟହରାକୁ, କନ୍ୟାକୁ, ସୁନ୍ଦରୀକୁ ନମସ୍କାର।
ଚକ୍ରାଯ ଶଙ୍ଖାଯ ଗଦାଯୈ ଖଡ୍ଗାଯ ଧନୁଷେ ଵାଣାଯ ।। ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଦ୍ଯୈରିମାଂ ଦୁର୍ଗା ଲୋକେଶାନ୍ତାଂ ଯଜେଦିତି । ଦର୍ଗାଯୋଗଃ ସମାଯୁଃଶ୍ରୀସ୍ଵାମିରକ୍ତାଜଯାଦିକୃତ୍ ।। ସସାଧ୍ଯେସାନମନ୍ତ୍ରେଣ ତିଲହୋମୋ ଵଶୀକରଃ । ଜଯଃ ପଦ୍ମୈସ୍ତୁ ଦୁର୍ଵ୍ଵାଭିଃ ଶାନ୍ତିଃ କାମଃ ପଲାଶଜୈଃ ।। ୩୦୮.
ଚକ୍ର, ଶଂଖ, ଗଦା, ଖଡ୍ଗ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣକୁ ନମସ୍କାର। ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଦିନରେ ଦୁର୍ଗା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାୟିକା, ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ଦୁର୍ଗା ପୂଜା ଶ୍ରୀସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ସହିତ କରାଯାଏ। ଠିକ୍ ମନ୍ତ୍ରରେ ତିଳ ହୋମ କଲେ ବଶୀକରଣ ହୁଏ; ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ବିଜୟ, ଦୁର୍ବା ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି, ପଳାଶ ଫୁଲରେ କାମନା ପୂରଣ ହୁଏ।
ପୁଷ୍ଟିଃ ସ୍ଯାତ୍ କାକପକ୍ଷେଣ ମୃତିଦ୍ଵେଷାଦିକଂ ଭଵେତ୍ । ଗ୍ରହକ୍ଷୁଦ୍ରଭଯାପତ୍ତିଂ ସର୍ଵମେଵ ମନୁର୍ହରେତ୍ ।। ୩୦୮.
କାକ ପକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ପୁଷ୍ଟି ମିଳେ; ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱେଷ ଓ ଏପରି ଫଳ ହୁଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଦୁଃଖ, ଭୟ ଓ ସମସ୍ତ ଆପଦକୁ ଦୂର କରେ।
ଓଂ ଦୁର୍ଗେ ଦୁର୍ଗେ ରକ୍ଷଣି ସ୍ଵାହା । ରକ୍ଷାକରୀଯମୁଦିତା ଜଯଦୁର୍ଗାଙ୍ଗସଂଯୁତା । ଶ୍ଯାମାଂ ତ୍ରିଲୋଚନାଂ ଦେଵୀଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵାତ୍ମାନଂ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍ ।। ୩୦୮.
ଓଁ ଦୁର୍ଗେ, ଦୁର୍ଗେ, ରକ୍ଷା କର, ସ୍ୱାହା। ରକ୍ଷା କାର୍ଯ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ, ବିଜୟୀ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ। କଳା, ତିନି ଆଖି ଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିଜକୁ ଚାରିହାତି ରୂପରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍।
ଶଙ୍ଖଚକ୍ରାଵ୍ଜଶୂଲାଦିତ୍ରିଶୂଲାଂ ରୌଦ୍ରରୂପିଣୀଂ । ଯୁଦ୍ଧାଦୌ ସଞ୍ଜଯେଦେତାଂ ଯଜେତ୍ ଶଡ୍ଘାଦିକେ ଜଯେ ।। ୩୦୮.
ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ପଦ୍ମ, ଶୂଳ ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭରେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଓ ଷଷ୍ଠୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଦିନରେ ବିଜୟ ପାଇଁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।
ଶ୍ରୀଦେବୀ, ବିଜୟାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଗୌରୀ, ମହାବଳବତୀ, ବନ୍ଧନକୁ ନମସ୍କାର। ହୂଁ, ମହାକାୟା, ପଦ୍ମଧାରିଣୀ, ହୂଁ, ଫଟ୍, ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ଫଟ୍, ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ଫଟ୍, ଶ୍ରୀଁକୁ ନମସ୍କାର। ଶ୍ରୀ, ଶ୍ରୀଦାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସ୍ୱାହା, ଶ୍ରୀଫଟ୍। ଏହି ନବାଙ୍ଗ ମନ୍ତ୍ର, ତା'ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା। ତିନି ଲକ୍ଷ କିମ୍ବା ଏକ ଲକ୍ଷ ଜପ କରି, ବୀଜ ସହିତ, ଭୂତି ଦେଇଥାଏ।
ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ତ୍ଵରିତାଙ୍ଗାନ୍ସମାଖ୍ଯାସ୍ଯେ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଯକାନ୍ । ଓଂ ଆଧାରଶକ୍ତ୍ଯୈ ନମଃ । ଓଂ ହ୍ରୀଁ ପୁରୁ ମହାସିଂହାଯ ନମଃ । ଓଂ ପଦ୍ମାଯ ନମଃ । ଓଂ ହ୍ରୀଁ ହ୍ରୂଁ ଖେଚଛେକ୍ଷଃ । ସ୍ତ୍ରୀଁ ଓଂ ହ୍ରୂଁ କ୍ଷୈଁ ହ୍ରୂଁ ଫଟ୍ ତ୍ଵରିତାଯୈ ନମଃ । ଖେ ଚ ହୃଦଯାଯ ନମଃ । ଚଛେ ଶିରସେ ନମଃ । ଛେକ୍ଷଃ ଶିଖାଯୈ ନମଃ । କ୍ଷସ୍ତ୍ରୀ କଵଚାଯ ନମଃ । ସ୍ତ୍ରୀଁ ହ୍ରୂଁ ନେତ୍ରାଯ ନମଃ । ହ୍ରୂଁ ଖେ ଅସ୍ତ୍ରାଯ ଫଟ୍ ନମଃ । ଓଂ ତ୍ଵରିତାଵିଦ୍ଯାଂ ଵିଦ୍ମହେ ତୂର୍ଣଵିଦ୍ଯାଞ୍ଚ ଧୀମହି ତନ୍ନୋ ଦେଵୀ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍ । ଶ୍ରୀପ୍ରଣିତାଯୈ ନମଃ । ହ୍ରୂଁ କାରାଯୈ ନମଃ । ଓଂ ଖେଚ ହୃଦଯାଯ ନମଃ । ଖେଚର୍ଯ୍ଯୈ ନମଃ । ଓଂ ଚଣ୍ଡାଯୈ ନମଃ । ଛେଦନ୍ଯୈ ନମଃ କ୍ଷେପଣ୍ଯୈ ନମଃ । ସ୍ତ୍ରିଯୈ ହ୍ରୂଁ କାର୍ଯ୍ଯୈ ନମଃ । କ୍ଷେମଙ୍କର୍ଯ୍ଯୈ- ଜଯାଯୈ କିଙ୍କରାଯ ରକ୍ଷ । ଓଂ ତ୍ଵରିତାଜ୍ଞଯା ସ୍ଥିରୋ ଭଵ ଵଷଟ୍ । ତୋତଲା ତ୍ଵରିତା ତୂର୍ଣେତ୍ଯେଵଂ ଵିଦ୍ଯେଯମୀରିତା ।। ୩୦୯.
ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ମୁଁ ତ୍ୱରିତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି, ଯେଉଁମାନେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଓଁ ଆଧାର ଶକ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର। ଓଁ ହ୍ରୀଂ, ବଡ଼ ସିଂହକୁ ନମସ୍କାର। ଓଁ ପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର। ଓଁ ହ୍ରୀଂ ହ୍ରୂଂ, ଆକାଶ ଚାରିଥିବାକୁ। ଶ୍ରୀଂ ଓଁ ହ୍ରୂଂ କ୍ଷୈଂ ହ୍ରୂଂ ଫଟ୍, ତ୍ୱରିତାକୁ ନମସ୍କାର। ଆକାଶର ହୃଦୟକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଣ୍ଡକୁ ନମସ୍କାର। ଚୂଡ଼ାକୁ ନମସ୍କାର। କବଚକୁ ନମସ୍କାର। ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୂଂ ନୟନକୁ ନମସ୍କାର। ହ୍ରୂଂ, ଆକାଶ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଫଟ୍, ନମସ୍କାର। ଓଁ, ଆମେ ତ୍ୱରିତା ବିଦ୍ୟାକୁ ଜାଣିବା, ତୂର୍ଣ୍ଣ ବିଦ୍ୟାକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା, ଦେବୀ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ। ଶ୍ରୀ ପ୍ରଣିତାକୁ ନମସ୍କାର। ହ୍ରୂଂ କାରାକୁ ନମସ୍କାର। ଓଁ ଆକାଶ ହୃଦୟକୁ ନମସ୍କାର। ଖେଚରୀକୁ ନମସ୍କାର। ଓଁ ଚଣ୍ଡାକୁ ନମସ୍କାର। ଛେଦନୀକୁ ନମସ୍କାର। କ୍ଷେପଣୀକୁ ନମସ୍କାର। ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୂଂ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନମସ୍କାର। କ୍ଷେମଙ୍କରୀ, ଜୟା, କିଙ୍କରକୁ ରକ୍ଷା କର। ଓଁ, ତ୍ୱରିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦୃଢ଼ ହେଉ, ବଷଟ୍। ତ୍ୱରିତାକୁ ଟୋଟଳା ଓ ତୂର୍ଣ୍ଣା ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହିପରି ବିଦ୍ୟା କହାଯାଇଛି।