ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ଦେହେ ଶିରୋଲଲାଟାସ୍ଯହୃନ୍ନାଭିଗୁହ୍ଯଜାନୁଷୁ। ପାଦଯୋଶ୍ଚ ଦଶାତ୍ମାଯଂ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵ୍ଯାପୀ ସମାସ୍ଥିତଃ

ଦେହରେ—ମୁଣ୍ଡ, ଲଳାଟ, ମୁଁହ, ହୃଦୟ, ନାଭି, ଗୁପ୍ତ ଅଂଶ, ଗୁଡ଼ିକୁ, ଗୁଡ଼ିକୁ, ଏବଂ ପାଦରେ—ଏହି ଦଶ ଭିନ୍ନ ଆତ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ।

ଅଙ୍‌ଗୁଷ୍ଟକଦ୍ଵଯେ ଵହ୍ନିସ୍ତର୍ଜନ୍ଯାଦୌ ପରେଷୁ ଚ। ଶିରୋଲଲାଟଵକ୍ତ୍ରେଷୁ ହୃନ୍ନାଭିଗୁହ୍ଯଜାନୁଷୁ

ଦୁଇ ଅଂଗୁଠିରେ ଅଗ୍ନି; ତର୍ଜନୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଆଠିରେ କ୍ରମେ; ମୁଣ୍ଡ, ଲଳାଟ, ମୁଁହରେ; ହୃଦୟ, ନାଭି, ଗୁପ୍ତ ଅଂଶ ଓ ଗୁଡ଼ିକୁ।

ପାଦଯୋରେକାଦଶାତ୍ମା ମନଃ ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ତ୍ଵଗେଵ ଚ। ଚକ୍ଷୁର୍ଜିହ୍ଵା ତଥା ଘ୍ରାଣଂ ଵାକ୍‌ପାଣ୍ଯଙ୍ଘ୍ରିଶ୍ଚ ପାଯୁକଃ

ଦୁଇ ପାଦରେ, ଏକାଦଶ ଭିନ୍ନ ଆତ୍ମା: ମନ, କାନ, ଚର୍ମ, ଆଖି, ଜିଭ୍, ନାକ, କଥା, ହାତ, ପାଦ ଓ ପାଖାନା ଅଂଗ।

ଉପସ୍ଥଂ ମାନସୋ ଵ୍ଯାପୀ ଶ୍ରୋତ୍ରମଙ୍ଗୁଷ୍ଠକଦ୍ଵଯେ। ତର୍ଜନ୍ଯାଦିକ୍ରମାଦଷ୍ଟୌ ଅତିରିକ୍ତଂ ତଲଦ୍ଵଯେ

ଉପସ୍ଥ, ମନ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା; କାନ ଦୁଇ ଅଂଗୁଠିରେ; ତର୍ଜନୀଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଅଷ୍ଟଟି କ୍ରମେ; ଅବଶିଷ୍ଟ ଦୁଇ ତଳରେ।

ଉତ୍ତମାଙ୍ଗଲଲାଟାସ୍ଯହୃନ୍ନାଭାଵଥ ଗୁହ୍ଯକେ। ଊରୁଯୁଗ୍ମେ ତଥା ଜଙ୍ଘେ ଗୁଲ୍ଫପାଦେଷୁ ଚ କ୍ରମାତ୍ ।। ୩୭ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମ୍ମଧୁହରଶ୍ଚୈଵ ତ୍ରିଵିକ୍ରମକଵାମନୌ। ଶ୍ରୀଧରୋଥ ହୃଷୀକେଶଃ ପଦ୍ମନାଭସ୍ତଥୈଵ ଚ

ଶୀର୍ଷ, ଲଳାଟ, ମୁଁହ, ହୃଦୟ, ନାଭି, ତାପରେ ଗୁପ୍ତ ଅଂଶ; ଦୁଇ ଉରୁ, ଦୁଇ ଗୋଡ଼, ଗୁଡ଼ିକୁ, ଗୁଡ଼ିକୁ ଏବଂ ପାଦରେ କ୍ରମେ—ବିଷ୍ଣୁ, ମଧୁସୂଦନ, ତ୍ରିବିକ୍ରମ, ବାମନ, ଶ୍ରୀଧର, ହୃଷୀକେଶ ଓ ପଦ୍ମନାଭ।

ଦାମୋଦରଃ କେଶଵଶ୍ଚ ନାରାଯଣସ୍ତତଃ ପରଃ। ମାଧଵଶ୍ଚାଥ ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵୈ ଵ୍ଯାପକଂ ନ୍ଯସେତ୍

ଦାମୋଦର, କେଶବ, ପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାରାୟଣ, ତାପରେ ମାଧବ ଏବଂ ଗୋବିନ୍ଦ—ଏଭଳି ଭାବେ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବିଧିବତ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ।

ଅଙ୍‌ଗୁଷ୍ଠାଦୌ ତଲେ ଦ୍ଵୌ ଚ ପାଦେ ଜାନୁନି ଵୈ କଟୌ। ଶିରଃ ଶିଖରକଟ୍ଯାଞ୍ଚ ଜାନୁପାଦାଦିଷୁ ନ୍ଯସେତ୍

ଅଙ୍ଗୁଠି, ହାତର ତଳ, ପାଦ, ଗୁଡ଼ି, କଟି, ମୁଣ୍ଡ, ମୁଣ୍ଡର ଶିଖର, କଟି, ଗୁଡ଼ି, ପାଦ ଇତ୍ୟାଦି ସ୍ଥାନରେ ନିୟମାନୁସାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ।

ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମା ପଞ୍ଚଵିଂଶଃ ଷଡ୍‌ଵିଂଶଵ୍ଯୂହକସ୍ତଥା। ପୁରୁଷୋ ଧୀରହଙ୍କାରୋ ମନଶ୍ଚିତ୍ତଞ୍ଚ ଶବ୍ଦକଃ

ବାରଟି ଆତ୍ମା, ପঁଚବିଂଶତି, ଛଅବିଂଶି ବ୍ୟବସ୍ଥା; ପୁରୁଷ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ଆମି ଭାବ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଏବଂ ଶବ୍ଦ ତତ୍ତ୍ୱ।

ତଥା ସ୍ପର୍ଶୋ ରସୋ ରୂପଂ ଗନ୍ଧଃ ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ତ୍ଵଚସ୍ତଥା। ଚକ୍ଷୁର୍ଜିହ୍ଵା ନାସିକା ଚ ଵାକ୍‌ପାଣ୍ଯଙ୍ଘ୍ରିଶ୍ଚ ପାଯଵଃ

ସ୍ପର୍ଶ, ରସ, ରୂପ, ଗନ୍ଧ; କାନ, ଚର୍ମ, ଆଖି, ଜିହ୍ବା, ନାକ, ବକ୍ତୃତ୍ୱ, ହାତ, ପାଦ ଏବଂ ମଳବିସର୍ଜନ ଅଙ୍ଗ।

ଉପସ୍ଥୋ ଭୂର୍ଜଲନ୍ତେଜୋ ଵାଯୁରାକାଶମେଵ ଚ। ପୁରୁଷଂ ଵ୍ଯାପକଂ ନ୍ଯସ୍ଯ ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠାଦୌ ଦଶ ନ୍ଯସେତ୍

ଉପସ୍ଥ, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଏବଂ ଆକାଶ; ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ଅଙ୍ଗୁଠି ଆଦି ଦଶଟି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଶେଷାନ୍ ହସ୍ତତଲେ ନ୍ଯସ୍ଯ ଶିରସ୍ଯଥ ଲଲାଟକେ। ମୁଖହୃନ୍ନାଭିଗୁହ୍ଯୋରୁଜାନ୍ଵଙ୍ଘ୍ରୌ କରଣୋଦୂତୌ

ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ହାତର ତଳ, ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ଲଳାଟରେ; ମୁଖ, ହୃଦୟ, ନାଭି, ଗୁହ୍ୟ, ଉରୁ, ଗୋଡ଼, ପାଦ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦୁତ ଦୁଇଟିରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ପାଦେ ଜାନ୍ଵୋରୁପସ୍ଥେ ଚ ହୃଦଯେ ମୂଦ୍‌ର୍ଧ୍ନି ଚ କ୍ରମାତ୍। ପରଶ୍ଚ ପୁରୁଷାତ୍ମାଦୌ ଷଡ୍‌ଵିଂଶେ ପୂର୍ଵଵତ୍ପରମ୍

ପାଦ, ଗୁଡ଼ି, ଉରୁ, ହୃଦୟ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡରେ କ୍ରମକ୍ରମେ; ପରମ ପୁରୁଷ ଆତ୍ମା ଆଦି ଛଅବିଂଶି ତତ୍ତ୍ୱ ପୂର୍ବବତ୍ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ମଣ୍ଡଲୈକେ ତୁ ପ୍ରକୃତିଂ ପୂଜଯେଦ୍‌ବୁଧଃ। ପୂର୍ଵଯାମ୍ଯାପ୍ଯସୌମ୍ଯେଷୁ ହୃଦଯାଦୀନି ପୂଜଯେତ୍

ଏକ ମଣ୍ଡଳକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ପୂର୍ବ, ଦକ୍ଷିଣ, ପଶ୍ଚିମ ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଅସ୍ତ୍ରମଗ୍ନ୍ଯାଦିକୋଣେଷୁ ଵୈନତେଯାଦି ପୂର୍ଵଵତ୍। ଦିକ୍‌ପାଲାଂଶ୍ଚ ଵିଧିସ୍ତ୍ଵନ୍ଯଃ ତ୍ରିଵ୍ଯୂହେଗ୍ନିଶ୍ଚ ମଧ୍ଯତଃ

ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅଗ୍ନିକୋଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୋଣରେ, ଗରୁଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂର୍ବବତ୍; ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ, ମଧ୍ୟରେ ତିନି ପ୍ରକାର ଅଗ୍ନି ବ୍ୟବସ୍ଥା।

ପୂର୍ଵାଦିଦିଗ୍‌ବଲାଵାସୋରାଜ୍ଯାଦିଭିରଲଙ୍‌କୃତଃ। କର୍ଣିକାଯାଂ ନାଭସଶ୍ଚ ମାନସଃ କର୍ଣିକାସ୍ଥିତଃ

ପୂର୍ବ ଆଦି ଦିଗ୍ବଳ ନିବାସରେ ଘିଅ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଶୋଭିତ; କର୍ଣ୍ଣିକା ଏବଂ ଆକାଶରେ, ମାନସିକ ଦେବତା କର୍ଣ୍ଣିକାରେ ବସିଛନ୍ତି।

ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ସର୍ଵସ୍ଥିତ୍ଯୈ ଯଜେଦ୍ରାଜ୍ଯଜଯାଯ ଚ। ସର୍ଵଵ୍ଯୂହୈଃ ସମାଯୁକ୍ତମଙ୍ଗୈରପି ଚ ପଞ୍ଚଭିଃ

ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବଂ ଘିଅ ଯଜ୍ଞର ବିଜୟ ପାଇଁ ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ।

ଗରୁଡଦ୍ଯୈସ୍ତଥେନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଯୈଃ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନଵାପ୍ନୁଯାତ୍। ଵିଷ୍ଵକ୍‌ସେନଂ ଯଜେନ୍ନାମ୍ନା ଵୈ ବୀଜଂ ଵ୍ଯୋମସଂସ୍ଥିତମ୍

ଗରୁଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ; ନାମରେ ବିଶ୍ୱକ୍ସେନଙ୍କୁ, ଆକାଶରେ ବିଜ୍ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ନାରଦ ଉଵାଚ ମୁଦ୍ରାଣାଂ ଲକ୍ଷଣଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ସାନ୍ନିଧ୍ଯାଦିପ୍ରକାରକମ୍। ଅଞ୍ଚଲିଃ ପ୍ରଥମା ମୁଦ୍ରା ଵନ୍ଦନୀ ହୃଦଯାନୁଗା

ନାରଦ କହିଲେ: ମୁଁ ମୁଦ୍ରାମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷଣ ଏବଂ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଇତ୍ୟାଦି ପ୍ରକାର ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି; ପ୍ରଥମ ମୁଦ୍ରା ଅଞ୍ଜଳି, ଯାହା ହୃଦୟ ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ।

ଊଦ୍ଧର୍ଵାଙ୍ଗୁଷ୍ଠୋ ଵାମମୁଷ୍ଟିର୍ଦ୍ଦକ୍ଷିଣାଙ୍ଗୁଷ୍ଠବନ୍ଧନମ୍। ସଵ୍ଯସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଚାଙ୍ଗୁଷ୍ଠୋ ଯସ୍ଯ ଚୋଦ୍ଧର୍ଵେ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତଃ

ଉପରକୁ ଉଠାଇଥିବା ଅଙ୍ଗୁଠି, ବାମ ମୁଷ୍ଟି ଏବଂ ଡାହାଣ ଅଙ୍ଗୁଠିର ବନ୍ଧନ; ବାମ ହାତର ଅଙ୍ଗୁଠି ଏଭଳି ଉପରକୁ ଉଠାଇବାକୁ କୁହାଯାଇଛି।

ତିସ୍ନଃ ସାଧରଣା ଵ୍ଯୂହେ ଅଥାସାଧାରଣା ଇମାଃ। କନିଷ୍ଠାଦିଵିମୋକେନ ଅଷ୍ଟୌ ମୁଦ୍ରା ଯଥାକ୍ରମମ୍

ତିନିଟି ସାଧାରଣ ମୁଦ୍ରା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଅଛି, ଏହିଗୁଡ଼ିକ ଅସାଧାରଣ; କନିଷ୍ଠା ଆଦି ଛାଡ଼ି ଏକ ପରେ ଏକ ମୁଦ୍ରା ମୋଚନ କରି, ମୋଟ ଆଠଟି ମୁଦ୍ରା ଅଛି।

ଅଷ୍ଟାନାଂ ପୂର୍ଵ୍ଵବୀଜାନାଂ କ୍ରମଶସ୍ତ୍ଵଵଧାରଯେତ୍। ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠେନ କନିଷ୍ଠାନ୍ତଂ ନାମଯିତ୍ଵାଙ୍ଗୁଲିତ୍ରଯମ୍

ଆଠଟି ପ୍ରଥମ ବିଜ୍ ତତ୍ତ୍ୱର କ୍ରମକୁ ଭଲଭାବେ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ; ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ କନିଷ୍ଠା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିନିଟି ଆଙ୍ଗୁଳିକୁ ବେଙ୍କିବା।

ଊଦ୍ଧ୍‌ର୍ଵଂ କୃତ୍ଵା ସମ୍ମୁଖଞ୍ଚ ଥୀଜାଯ ନଵମାଯ ଵୈ। ଵାମହସ୍ତମଥୋତ୍ତାନଂ କୃତ୍ଵାର୍ଦ୍ଧଂ ନାମଯେଚ୍ଛନୈଃ

ଉପରକୁ ଏବଂ ସାମ୍ନାକୁ ଆଙ୍ଗୁଳି ଉଠାଇ ନବମ ମୁଦ୍ରା ପାଇଁ; ପରେ ବାମ ହାତକୁ ଉପରକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ହାଲୁକା ଭାବେ ଅର୍ଦ୍ଧ ବେଙ୍କିବା।

ଵରାହସ୍ଯ ସ୍ମୃତା ମୁଦ୍ରା ଅଙ୍ଗାନାଞ୍ଚ କ୍ରମାଦିମାଃ। ଏକୈକାଂ ମୋଚଯେଦ୍ ବଦ୍‌ଧ୍ଵା ଵାମମୁଷ୍ଟୌ ତଥାଙ୍‌ଗୁଲୀମ୍

ବରାହଙ୍କ ମୁଦ୍ରା ଭାବିତ, ଏହିଗୁଡ଼ିକ ଅଙ୍ଗମାନଙ୍କର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ କ୍ରମ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗୁଳିକୁ ବାମ ମୁଷ୍ଟିରେ ବନ୍ଧି ଏକ ଏକ କରି ମୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।

ଆକୁଞ୍ଚଯେତ୍ ପୂର୍ଵମୁଦ୍ରାଂ ଦକ୍ଷିଣେତ୍ଯେଵମେଵ ଚ। ଊଦ୍‌ର୍ଧ୍ଵାଙ୍‌ଗୁଷ୍ଠୋ ଵାମମୁଷ୍ଟିର୍ମୁଦ୍ରାସିଦ୍ଧିସ୍ତତୋ ଭଵେତ୍

ପ୍ରଥମେ ପୂର୍ବ ମୁଦ୍ରାକୁ ଡାହାଣ ହାତରେ ଭଲଭାବେ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ଉଚିତ୍। ବାମ ହାତର ମୁଠି ଏବଂ ଡାହାଣ ଅଙ୍ଗୁଠି ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଏହିପରି କଲେ ମୁଦ୍ରାର ସଫଳତା ମିଳେ।

ନାରଦ ଉଵାଚ ଅଭିଷେକଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଥାଚାର୍ଯ୍ଯସ୍ତୁ ପୁତ୍ରକଃ। ସିଦ୍ଧିବାକ୍ ସାଧକୋ ଯେନ ରୋଗୀ ରୋଗାଦ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ

ନାରଦ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ ବିଧି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଯେପରି ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ପୁଅକୁ ଶିଖାଇଥାନ୍ତି। ଏହି ବିଧି ଦ୍ୱାରା ସାଧକ ସଫଳତା ପାଏ ଏବଂ ରୋଗୀ ତାଙ୍କର ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ରାଜ୍ଯଂ ରାଜା ସୁତଂ ସ୍ତ୍ରୀଞ୍ଚ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାନ୍ମଲନାଶନମ୍। ମୂର୍ତ୍ତିକୁମ୍ଭାନ୍ ସୁରତ୍ନାଢ୍ଯଃ ମଧ୍ଯପୂର୍ଵାଦିତୋ ନ୍ଯସେତ୍

ଏହି ବିଧି ଦ୍ୱାରା ରାଜା ରାଜ୍ୟ, ପୁଅ, ସ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ମଳ ନାଶ ପାଏ। ମଧ୍ୟ, ପୂର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ମୂଳ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଭରା ମାଟିର କୁମ୍ଭ ରଖିବା ଉଚିତ।

ସହସ୍ତ୍ରାଵର୍ତ୍ତିତାନ୍ କୁର୍ଯ୍ଯାଦଥଵା ଶତଵର୍ତ୍ତିତାନ୍। ମଣ୍ଡପେ ମଣ୍ଡଲେ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରାଚ୍ଯୈଶାନ୍ଯାଞ୍ଚ ପୀଠକେ

ହଜାର କିମ୍ବା ଶତ ବାର ପରିକ୍ରମା କରିବା ଉଚିତ। ମଣ୍ଡପ କିମ୍ବା ମଣ୍ଡଳରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂର୍ବ ଓ ଈଶାନ କୋଣର ଆସନରେ ବସାଇବା ଉଚିତ।

ନିଵେଶ୍ଯ ଶକଲୀକୃତ୍ଯ ପୁତ୍ରକଂ ଶାଧକାଦିକମ୍। ଅଭିଷେକଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଚ୍ଯ କୁର୍ଯ୍ଯାଦ୍‌ଗୀତାଦିପୂର୍ଵକମ୍

ପୁଅ, ସାଧକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଠାରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ବସାଇ ଏବଂ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ଗୀତ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ପୂର୍ବକ ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ।

ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ ଯୋଗପୀଠାଦୀଂସ୍ତ୍ଵନୁଗ୍ରାହ୍ଯାସ୍ତ୍ଵଯା ନରାଃ। ଗୁରୁସ୍ଚ ସମାଯାନ୍ ବ୍ରୂଯାଦ୍‌ଗୁପ୍ତଃ ଶିଷ୍ଯୋଥ ସର୍ଵଭାକ୍

ଯୋଗପୀଠ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବସ୍ତୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଦୟା ପାଇବେ। ଗୁରୁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଶିଖାଇବେ, ଯିଏ ସବୁ ଉପଚାର ଗ୍ରହଣ କରେ।