ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ନ୍ଯାସଂ ଶିଷ୍ଯେ ତତଃ କୃତ୍ଵା ତଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମାନଯେତ୍ । ପଶ୍ଚିମଦ୍ଵାରମାନୀଯ କ୍ଷେପଯେତ୍ କୁସୁମାଞ୍ଜଲିମ୍ ॥ ୩୦୪.

ତାପରେ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ନ୍ୟାସ କରି, ସେଉଁଠି ପରିକ୍ରମା କରାଇବା; ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରକୁ ନେଇ, କୁସୁମ ଅଞ୍ଜଳି ଅର୍ପଣ କରିବେ।

ଯସ୍ମିନ୍ ପତନ୍ତି ପୁଷ୍ପାଣି ତନ୍ନାମାଦ୍ଯଂ ଵିନିର୍ଦ୍ଦିଶେତ୍ । ପାର୍ଶ୍ଵେ ଯାଗଭୁଵଃ ଖାତେ କୁଣ୍ଡେ ସନ୍ନାଭିମେଖଲେ ॥ ୩୦୪.

ଯେଉଁଠାରେ ଫୁଲ ପଡ଼ିଥାଏ, ସେଠାରେ ପ୍ରଧାନ ନାମ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ। ଯଜ୍ଞଭୂମିର ପାଶରେ, ଖୋଦା ଗଡ଼ାରେ, ନାଭି ଆକୃତି ଗଭୀରତାରେ।

ଶିଵାଗ୍ନିଂ ଜନଯିତ୍ଵେଷ୍ଟ୍ଵା ପୁନଃ ଶିଷ୍ଯେଣ ଚାର୍ଚ୍ଚଯେତ୍ । ଧ୍ଯାନେନାତ୍ମନି ତଂ ଶିଷ୍ଯଂ ସଂହୃତ୍ଯ ପ୍ରଲଯଃ କ୍ରମାତ୍ ॥ ୩୦୪.

ଶିବାଗ୍ନି ସୃଷ୍ଟି କରି, ପୂଜା କରି, ପୁଣି ଶିଷ୍ୟ ସହିତ ପୂଜା କରିବା; ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଶିଷ୍ୟକୁ ନିଜ ମନରେ ଗ୍ରହଣ କରି, କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଲୟ କରିବା।

ପୁନରୁତ୍ପାଦ୍ଯ ତତ୍ପାଣୌ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦର୍ଭାଂଶ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରିତାନ୍ । ପୃଥିଵ୍ଯାଦୀନି ତତ୍ତ୍ଵାନି ଜୁହୁଯାଦ୍ ହୃଦଯାଦିଭିଃ ॥ ୩୦୪.

ପୁଣି ସୃଷ୍ଟି କରି, ମନ୍ତ୍ରପୂତ ଦର୍ଭା ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ହାତରେ ଦେବା; ପୃଥିବୀ ଆଦି ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅର୍ପଣ କରିବା।

ଏକୈକସ୍ଯ ଶତଂ ହୁତ୍ଵା ଵ୍ଯୋମମୂଲେନ ହୋମଯେତ୍ । ହୁତ୍ଵା ପୂର୍ଣାହୁତିଂ କୁର୍ଯ୍ଯାଦସ୍ତ୍ରେଣାଷ୍ଟାହୁତୀର୍ହୁନେତ୍ ॥ ୩୦୪.

ପ୍ରତ୍ୟେକ ତତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ ଶତବାରି ହୋମ କରି, ଆକାଶ ମୂଳ ମନ୍ତ୍ରରେ ହୋମ କରିବା; ହୋମ କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆହୁତି ଦେବା ଓ ଅସ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ରରେ ଆଠ ଆହୁତି ଦେବା।

ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଵିଶୁଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ତତଃ ଶେଷଂ ସମାପଯେତ୍ । କୁମ୍ଭଂ ସମନ୍ତ୍ରିତଂ ପ୍ରାର୍ଚ୍ଯଂ ଶିଶୁଂ ପୀଠେଽଭିଷେଚଯେତ୍ ॥ ୩୦୪.

ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରି, ଅବଶିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରିବା; ମନ୍ତ୍ରପୂତ କୁମ୍ଭ ପୂଜା କରି, ପୀଠରେ ଶିଶୁଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିବା।

ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ଜପନ୍ ଵୈ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶଦ୍ଵିଷ୍ଣୁନାମାନି ଯୋ ନରଃ । ମନ୍ତ୍ରଜପ୍ଯାଦିଫଲଭାକ୍ ତୀର୍ଥେଷ୍ଵର୍ଚାଦି ଚାକ୍ଷଯମ୍ ।। ୩୦୫.

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ଯେ କୌଣସି ପୁରୁଷ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶିଟି ବିଷ୍ଣୁ ନାମ ଜପ କରେ, ସେ ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଓ ପୂଜାର ଫଳ ପାଏ, ଏବଂ ତୀର୍ଥରେ ଏହାର ଫଳ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ।

ପୁଷ୍କରେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ଗଯାଯାଞ୍ଚ ଗଦାଧରମ୍ । ରାଘଵଞ୍ଚିତ୍ରକୂଟେ ତୁ ପ୍ରଭାସେ ଦୈତ୍ଯସୂଦନମ୍ ।। ୩୦୫.

ପୁଷ୍କରରେ ପଦ୍ମନୟନଙ୍କୁ, ଗୟାରେ ଗଦାଧରଙ୍କୁ, ଚିତ୍ରକୁଟରେ ରାଘବଙ୍କୁ ଏବଂ ପ୍ରଭାସରେ ଦେତ୍ୟମାରିକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଜଯଂ ଜଯନ୍ତ୍ଯାଂ ତଦ୍ଵଚ୍ଚ ଜଯନ୍ତଂ ହସ୍ତିନାପୁରେ । ଵାରାହଂ ଵର୍ଦ୍ଧମାନେ ଚ କାଶ୍ମୀରେ ଚକ୍ରପାଣିନମ୍ ।। ୩୦୫.

ଜୟନ୍ତୀରେ ଜୟଙ୍କୁ, ହସ୍ତିନାପୁରରେ ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ, ବର୍ଦ୍ଧମାନରେ ବରାହ ଅବତାରଙ୍କୁ ଏବଂ କାଶ୍ମୀରରେ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଜନାର୍ଦ୍ଦନଞ୍ଚ କୁବ୍ଜାମ୍ରେ ମଥୁରାଯାଞ୍ଚ କେଶଵମ୍ । କୁବ୍ଜାମ୍ରକେ ହୃଷୀକେଶଂ ଗଙ୍ଗାଦ୍ଵାରେ ଜଟାଧରମ୍ ।। ୩୦୫.

କୁବ୍ଜାମ୍ରରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ, ମଥୁରାରେ କେଶବଙ୍କୁ, କୁବ୍ଜାମ୍ରରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଏବଂ ଗଙ୍ଗାଦ୍ୱାରରେ ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଶାଲଗ୍ରାମେ ମହାଯୋଗଂ ହରିଂ ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନାଚଲେ । ପିଣ୍ଡାରକେ ଚତୁର୍ବ୍ବାହୁଂ ଶଙ୍ଖୋଦ୍ଧାରେ ଚ ଶଙ୍ଖିନମ୍ ।। ୩୦୫.

ଶାଳଗ୍ରାମରେ ମହାଯୋଗୀ ହରିଙ୍କୁ, ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପାହାଡ଼ରେ ହରିଙ୍କୁ, ପିଣ୍ଡାରକରେ ଚତୁର୍ଭୁଜଙ୍କୁ ଏବଂ ଶଂଖୋଦ୍ଧାରରେ ଶଂଖଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଵାମନଞ୍ଚ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ଯମୁନାଯାଂ ତ୍ରିଵିକ୍ରମମ୍ । ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଂ ତଥା ଶୋଣେ କପିଲଂ ପୂର୍ଵ୍ଵସାଗରେ ।। ୩୦୫.

କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ବାମନଙ୍କୁ, ଯମୁନାରେ ତ୍ରିବିକ୍ରମଙ୍କୁ, ଶୋଣନଦୀରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏବଂ ପୂର୍ବ ସାଗର କୂଳରେ କପିଳଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଵିଷ୍ଣୁଂ ମହୋଦଧୌ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ଗଙ୍ଗାସାଗରସଙ୍ଗମେ । ଵନମାଲଞ୍ଚ କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ଯାଂ ଦେଵଂ ରୈଵତକଂ ଵିଦୁଃ ।। ୩୦୫.

ମହାସାଗରରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଗଙ୍ଗା ଓ ସାଗର ସଙ୍ଗମରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, କିଷ୍କିନ୍ଧାରେ ବନମାଳୀଙ୍କୁ ଏବଂ ରୈବତକ ପାହାଡ଼ରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ।

କାଶୀତଟେ ମହାଯୋଗଂ ଵିରଜାଯାଂ ରିପୁଞ୍ଜଯମ୍ । ଵିଶାଖଯୂପେ ହ୍ଯଜିତନ୍ନେପାଲେ ଲୋକଭାଵନମ୍ ।। ୩୦୫.

କାଶୀ ତଟରେ ମହାଯୋଗୀଙ୍କୁ, ବିରଜାରେ ଶତ୍ରୁଜୟଙ୍କୁ, ବିଶାଖୟୂପରେ ଅଜିତଙ୍କୁ ଏବଂ ନେପାଳରେ ଲୋକସୃଷ୍ଟିକାରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଦ୍ଵାରକାଯାଂ ଵିଦ୍ଧି କୃଷ୍ଣଂ ମନ୍ଦରେ ମଧୁସୂଦନମ୍ । ଲୋକାକୁଲେ ରିପୁହରଂ ଶାଲଗ୍ରାମେ ହରିଂ ସ୍ମରେତ୍ ।। ୩୦୫.

ଦ୍ୱାରକାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ମନ୍ଦରପର୍ବତରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର କ୍ଲେଶରେ ଶତ୍ରୁହରଙ୍କୁ ଏବଂ ଶାଳଗ୍ରାମରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ପୁରୁଷଂ ପୂରୁଷଵଟେ ଵିମଲେ ଚ ଜଗତ୍ପ୍ରଭୁଂ । ଅନନ୍ତଂ ସୈନ୍ଧଵାରଣ୍ଯେ ଦଣ୍ଡକେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରିଣମ୍ ।। ୩୦୫.

ପୁରୁଷବଟରେ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ, ବିମଳରେ ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ, ସିନ୍ଧୁବନରେ ଅନନ୍ତଙ୍କୁ ଏବଂ ଦଣ୍ଡକବନରେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଉତ୍ପଲାଵର୍ତ୍ତକେ ଶୌରିଂ ନର୍ମ୍ମଦାଯାଂ ଶ୍ରିଯଃ ପତିଂ । ଦାମୋଦରଂ ରୈଵତକେ ନନ୍ଦାଯାଂ ଜଲଶାଯିନଂ ।। ୩୦୫.

ଉତ୍ପଳାବର୍ତ୍ତକରେ ଶୌରିଙ୍କୁ, ନର୍ମଦାରେ ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ, ରୈବତକରେ ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ଏବଂ ନନ୍ଦାନଦୀରେ ଜଳଶାୟୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଗୋପୀଶ୍ଵରଞ୍ଚ ସିନ୍ଧ୍ଵଵ୍ଧୌ ମାହେନ୍ଦ୍ରେ ଚାଚ୍ଯୁତଂ ଵିଦୁଃ । ସହ୍ଯାଦ୍ରୌ ଦେଵଦେଵେଶଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ମାଗଧେ ଵନେ ।। ୩୦୫.

ସିନ୍ଧୁ ମୁହାଣାରେ ଗୋପୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ମାହେନ୍ଦ୍ରରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ, ସହ୍ୟାଦ୍ରି ପାହାଡ଼ରେ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଏବଂ ମାଗଧବନରେ ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵ୍ଵପାପହରଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯେ ଔଡ୍ରେ ତୁ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ । ଆତ୍ମାନଂ ହୃଦଯେ ଵିଦ୍ଧି ଜପତାଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଦମ୍ ।। ୩୦୫.

ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକଙ୍କୁ, ଓଡ଼ିଶାରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ, ହୃଦୟରେ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ, ଯିଏ ଜପ କରେ ସେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଏ।

ଵଟେ ଵଟେ ଵୈଶ୍ରଵଣଂ ଚତ୍ଵରେ ଚତ୍ଵରେ ଶିଵମ୍ । ପର୍ଵ୍ଵତେ ପର୍ଵ୍ଵତେ ରାମଂ ସର୍ଵ୍ଵତ୍ର ମଧୁସୂଦନଂ ।। ୩୦୫.

ପ୍ରତ୍ୟେକ ବଟବୃକ୍ଷରେ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚଉକରେ ଶିବଙ୍କୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାହାଡ଼ରେ ରାମଙ୍କୁ ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ନରଂ ଭୂମୌ ତଥା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵଶିଷ୍ଠେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ଵଜମ୍ । ଵାସୁଦେଵଞ୍ଚ ସର୍ଵ୍ଵତ୍ର ସଂସ୍ମରନ୍ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଭାକ୍ ।। ୩୦୫.

ଭୂମିରେ ନରଙ୍କୁ, ଆକାଶରେ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ।

ନାମାନ୍ଯେତାନି ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଜପ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । କ୍ଷେତ୍ରେଷ୍ଵେତେଷୁ ଯତ୍ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଦାନଂ ଜପ୍ଯଞ୍ଚ ତର୍ପଣମ୍ ।। ୩୦୫.

ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମଗୁଡ଼ିକୁ ଜପ କରିଲେ ସମସ୍ତ କିଛି ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକରେ ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଦାନ, ଜପ କିମ୍ବା ତର୍ପଣ କରାଯାଏ—

ତତ୍ସର୍ଵ୍ଵଂ କୋଟିଗୁଣିତଂ ମୃତୋ ବ୍ରହ୍ମମଯୋ ଭଵେତ୍ । ଯଃ ପଠେତ୍ ଶ୍ରୃଣୁଯାଦ୍ଵାପି ନିର୍ମ୍ମଲଃ ସ୍ଵର୍ଗମାପ୍ନୁଯାତ୍ ।। ୩୦୫.

ସେସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କୋଟିଗୁଣ ଅଧିକ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଯିଏ ଏହାକୁ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ନିର୍ମଳ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ସ୍ତମ୍ଭୋ ଵିଦ୍ଵେଷଣୋଚ୍ଚାଟ ଉତ୍ସାଦୋ ଭ୍ରମମାରଣେ । ଵ୍ଯାଧିଶ୍ଚୋତି ସ୍ମୃତଂ କ୍ଷୁଦ୍ରଂ ତନ୍ମୋକ୍ଷୋ ଵକ୍ଷ୍ଯତେ ଶ୍ରୃଣୁ ।। ୩୦୬.

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ନିଷ୍କ୍ରିୟତା, ଶତ୍ରୁତା ବିନାଶ, ଦୂରୀକରଣ, ନାଶ, ଭ୍ରମ ଓ ହତ୍ୟା; ରୋଗକୁ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୁଦ୍ର ମନାଯାଏ—ଏହାର ମୁକ୍ତି ମୁଁ କହିବି, ଶୁଣ।

ଓଂ ନମୋ ବଗଵତେ ଉନ୍ମତ୍ତରୁଦ୍ରାଯ ଭ୍ରମ ଭ୍ରାମଯ ଅମୁକଂ ଵିତ୍ରାସଯ ଉଦ୍ରଭ୍ରାମଯ ରୌଦ୍ରେଣ ରୂପେଣ ହୂଁ ଫଟ୍ ଠ । ଶ୍ମଶାନେ ନିଶି ଜପ୍ତେନ ତ୍ରିଲକ୍ଷଂ ମଧୁନା ହୁନେତ୍ । ଚିତାଗ୍ନୌ ଧୂର୍ତ୍ତସମିଦ୍‌ଭିର୍ଭ୍ରାମ୍ଯତେ ସତତଂ ରିପୁଃ ।। ୩୦୬.

ଓଁ, ଭଗବତ ଉନ୍ମତ୍ତ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭ୍ରମ ଦିଅ, ଅମୁକଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କର, ଭୟଭୀତ କର, ତାଙ୍କୁ ଉନ୍ମତ୍ତ କର, ତୁମ ରୌଦ୍ର ରୂପରେ—ହୂଁ ଫଟ୍ ଠ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶ୍ମଶାନରେ ରାତିରେ ତିନି ଲକ୍ଷ ଥର ଜପ କର, ଚିତା ଅଗ୍ନିରେ ମଝିରେ ମଧୁ ଓ ଚତୁର୍ଥ ଧୂର୍ତ୍ତ ଜଳାଉଥିବା କାଠି ଦେଇ ହୋମ କର; ଏଭଳି କଲେ ଶତ୍ରୁ ସଦା ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଏ।

ହେମଗୈରିକଯା କୃଷ୍ଣା ପ୍ରତିମା ହୈମସୂଚିଭିଃ । ଜପ୍ତ୍ଵା ଵିଧ୍ଯେଚ୍ଚ ତତ୍କଣ୍ଠେ ହୃଦି ଵା ମ୍ରିଯତେ ରିପୁଃ ।। ୩୦୬.

ସୁନା ଓ ଗେରୁ ମିଶାଇ କଳା ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ସୁନାର ସୁଇ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ୍। ମନ୍ତ୍ର ପଠି ଏହାକୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଗଳା କିମ୍ବା ହୃଦୟରେ ବାନ୍ଧିଲେ, ଶତ୍ରୁର ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ।

ଖରବାଲଚିତାଭସ୍ମ ବ୍ହହ୍ମଦଣ୍ଡୀ ଚ ମର୍କଟୀ । ଗୃହେ ଵା ମୂର୍ଧ୍ନି ତଚ୍ଚୂର୍ଣଂ ଜପ୍ତମୁତ୍ସାଦକୃତ୍ କ୍ଷିପେତ୍ ।। ୩୦୬.

ଗଧାର ଲମ୍ବ, ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡୀ ଓ ବାନର—ଏମାନଙ୍କର ଚୁରୁଣା ମନ୍ତ୍ର ପଠି ଘର କିମ୍ବା ମୁଣ୍ଡରେ ଛିଟିଲେ, ନାଶ ହୁଏ।

ଭୃଗ୍ଵାକାଶୌ ସଦୀପ୍ତାଗ୍ନିର୍ଭୃଗୁର୍ଵହ୍ନିଶ୍ଚ ଵିଚକ୍ରାଯ ଶିଵଃ । ଏଵଂ ସହସ୍ରାରେ ହୂଂ ଫଟ୍ ଆଚକ୍ରାଯ ସ୍ଵାହା ହୃଦଯଂ ଵିଚକ୍ରାଯ ଶିଵଃ । ଶିଖାଚକ୍ରାଯାଥ କଵଚଂ ଵିଚକ୍ରାଯାଥ ନେତ୍ରକମ୍ ।। ୩୦୬.

ଭୃଗୁ ଓ ଆକାଶ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ସହିତ; ଭୃଗୁ ଓ ଅଗ୍ନି, ଶିବ ଚଳିଛନ୍ତି। ଏଭଳି, ସହସ୍ରଦଳ ପଦ୍ମରେ 'ହୁଁ ଫଟ୍' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ହୃଦୟରେ ଶିବଙ୍କ ଗତି ହୁଏ। ପଛରେ ଶିଖା ଚକ୍ରରେ କବଚ ଏବଂ ନେତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ସଞ୍ଚକ୍ରାଯାସ୍ତ୍ରମୁଦିଷ୍ଟଂ ଜ୍ଯାଲାଚକ୍ରାଯ ପୂର୍ଵଵତ୍ । ଶାର୍ଙ୍ଗ ସୁଦର୍ଶନଂ କ୍ଷୁଦ୍ରଗ୍ରହହୃତ୍ ସର୍ଵ୍ଵସାଧନମ୍ ।। ୩୦୬.

ଅସ୍ତ୍ର ଚକ୍ରରେ ପୂର୍ବବତ୍ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଶାର୍ଙ୍ଗ ଓ ସୁଦର୍ଶନ କ୍ଷୁଦ୍ର ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ସମସ୍ତ କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।