ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ଶିଵମିଷ୍ଟ୍ଵା ଜପେଚ୍ଛକ୍ତିମଷ୍ଟମ୍ଯାଦିଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀଂ । ଚକ୍ରପାଶାଙ୍କୁଶଧରାଂ ସାଭଯାଂ ଵରଦାଯିକାଂ ।। ୩୦୨.

ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜି, ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ଶକ୍ତି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କର; ସେ ଚକ୍ର, ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଭୟହୀନ ଓ ଵରଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ହୋମାଦିନା ଚ ସୌଭାଗ୍ଯଂ କଵିତ୍ଵଂ ପୁତ୍ରଵାନ୍ ଭଵେତ୍ । ଓଂ ହ୍ରୀଂ ଓଂ ନମଃ କାମାଯ କର୍ଵ୍ଵଜନହିତାଯ ସର୍ଵ୍ଵଜନମୋହନାଯ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତାଯ ସର୍ଵ୍ଵଜନହୃଦଯଂ ମମାତ୍ମଗତଂ କୁରୁ ଓଂ । ଏତଜ୍ଜପାଦିନା ମନ୍ତ୍ରୋ ଵଶଯେତ୍ ସକଲଂ ଜଗତ୍ ।। ୩୦୨.

ହୋମ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଭାଗ୍ୟ, କବିତା ଶକ୍ତି ଓ ସନ୍ତାନ ମିଳେ; 'ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଓଁ, କାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବା ପାଇଁ, ଦାହନ କର, ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ମୋର କର, ଓଁ'—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଓ ତଦନୁସାରେ କ୍ରିୟା କଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବଶ କରିପାରିବ।

ଓଂ ହ୍ରୀଂ ଚାମୁଣ୍ଡେଅମୁକନ୍ଦହ ପଚ ମମ ଵଶମାନଯ ଠ । ଵଶୀକରଣକୃନ୍ମନ୍ତ୍ରଶ୍ଚାମୁଣ୍ଡାଯାଃ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତଃ । ଫଲତ୍ରଯକଷାଯେଣ ଵରଙ୍ଗଂ କ୍ଷାଲଯେଦ୍ଵଶେ ।। ୩୦୨.

'ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଚାମୁଣ୍ଡୀ, ଦହ, ପକା, ମୋତେ ବଶ କର, ଠ'—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଚାମୁଣ୍ଡୀଙ୍କ ବଶୀକରଣ ପାଇଁ; ତିନି ଫଳର ରସରେ ଦେହ ଧୋଇଲେ ବଶ ହୁଏ।

ଅଶ୍ଵଗନ୍ଧାଯଵୈଃ ସ୍ତ୍ରୀ ତୁ ନିଶାକ୍କର୍ପୂରକାଦିନା । ପିପ୍ପଲୀତଣ୍ଡୁଲାନ୍ଯଷ୍ଟୌ ମରିଚାନି ଚ ଵିଂଶତିଃ ।। ୩୦୨.

ଏକ ଜଣ ନାରୀ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱଗନ୍ଧା, ରାତି, କର୍ପୂର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମିଶାଇବା; ଆଠଟି ପିପ୍ପଳ ଚାଉଳ ଓ କୁଡି ଟି ଗୋଲମରିଚ ଦିଅ।

ଵୃହତୀରସଲେପଶ୍ଚ ଵଶେ ସ୍ଯାନ୍ମରଣାନ୍ତିକଂ । କଟୀରମୂଲତ୍ରିକଟୁକ୍ଷୌଦ୍ରଲେପସ୍ତଥା ଭଵେତ୍ ।। ୩୦୨.

ବୃହତୀ ଓ ରସର ଲେପ ଦେଇ ବଶ କରିପାରିବ, ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ; ଏହିପରି କଟୀର ମୂଳ, ତ୍ରିକଟୁ ଓ ମଧୁ ଲେପ ମଧ୍ୟ କାମ କରେ।

ହିମଂ କପିତ୍ଥକରଭଂ ମାଗଧୀ ମଧୁକଂ ମଧୁ । ତେଷାଂ ଲେପଃ ପ୍ରଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ଦମ୍ପତ୍ଯୋଃ ସ୍ଵସ୍ତିମାଵହେତ୍ ।। ୩୦୨.

ହିମ, କପିଥ, କରବ, ମାଗଧୀ ଫଳ, ମଧୁକ ଓ ମଧୁ ମିଶାଇ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ଲେପ ଯଦି dampatyoḥ ଉପରେ ଲଗାଯାଯିବ, ସେମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ।

ସଶର୍କ୍କରଯୋନିଲେପାତ୍ କଦମ୍ବରସକୋ ମଧୁ । ତେଷାଂ ଲେପଃ ପ୍ରଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ଦମ୍ପତ୍ଯୋଃ ସ୍ଵସ୍ତିମାଵହେତ୍ ।। ୩୦୨.

ଚିନି, ମାଟି, କଦମ୍ବ ରସ ଓ ମଧୁ ମିଶାଇ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ଲେପ ଯଦି dampatyoḥ ଉପରେ ଲଗାଯାଯିବ, ସେମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ।

ଏତଚ୍ଚୂର୍ଣଂ ଶିରଃକ୍ଷିପ୍ତଂ ଵଶମୁତ୍ତମମ୍ । ତ୍ରିଫଲା ଚନ୍ଦନକ୍କାଥପ୍ରଶ୍ଥା ଦ୍ଵିକୁଡ଼ଵମ୍ ପୃଥ୍‌କ୍ ।। ୩୦୨.

ଏହି ଚୂର୍ଣ୍ଣଟି ମୁଣ୍ଡରେ ଦେଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ମିଳେ: ତ୍ରିଫଳା, ଚନ୍ଦନ, କଥା, ଏବଂ କୁରବ ଦୁଇ ଗୁଣା ଭାଗ ଅଲଗା ଅଲଗା ନେବା।

ଭୃଙ୍ଗହେମରସନ୍ଦୋଷାତାଵତୀ ଚୁଞ୍ଚୁକଂ ମଧୁ । ଘୃତୈଃ ପକ୍କା ନିଶା ଛାଯା ଶୁଷ୍କା ଲୋପ୍ଯା ତୁ ରଞ୍ଜନୀ ।। ୩୦୨.

ଭୃଙ୍ଗ, ସୁନା ରସ ଓ ମଧୁ ମିଶାଇ, ଘିଅ ସହିତ ରାତିରେ ପକାଇ, ଶୁଖାଇ ଲେପ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କଲେ ଏହା ରଙ୍ଗ ଦେଇଥାଏ।

ଵିଦାରୀଂ ସୋଚ୍ଚଟାମାଷଚୂର୍ଣୀଭୂତାଂ ସଶର୍କରାଂ । ମଥିତାଂ ଯଃ ପିଵେତ୍ କ୍ଷୀରୈର୍ନିତ୍ଯଂ ସ୍ତ୍ରୀଶତକଂ ବ୍ରଜେତ୍ ।। ୩୦୨.

ବିଦାରୀ, ବୁଟ, ଚଣା ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଚିନି ଦୁଧରେ ମଥି ଦିନେ ପିଏଲେ, ଶତ ନାରୀଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଲାଭ କରିପାରିବ।

ଗୁଲ୍ମମାଷତିଲଵ୍ରୀହିଚୂର୍ଣକ୍ଷୀରସିତାନ୍ଵିତଂ । ଅଶ୍ଵତ୍ଥଵଂଶଦର୍ଭାଣଂ ମୂଲଂ ଵୈ ଵୈଷ୍ଣଵୀଶ୍ରିଯୋଃ ।। ୩୦୨.

ଗୁଲ୍ମ, ବୁଟ, ତିଳ, ଚାଉଳ ଚୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଧ ଓ ଚିନି, ଏହା ସହିତ ଅଶ୍ୱଥ, ବାଁଶ ଓ ଦର୍ଭା ମୂଳ ମିଶାଇଲେ ବୈଷ୍ଣବ ମହିମା ମିଳେ।

ମୂଲଂ ଦୂର୍ଵ୍ଵାଶ୍ଵଗନ୍ଧୋତ୍ଥଂ ପିଵେତ୍ କ୍ଷୀରୈଃ ସୁତାର୍ଥିନୀ । କୌନ୍ତୀଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଃ ଶିଫା ଧାତ୍ରୀ ଵଜ୍ରଂ ଲୋଧ୍ରଂ ଵଟାଙ୍କୁରମ୍ ।। ୩୦୨.

ସନ୍ତାନ ଚାହାଁଥିବା ଜଣେ ମହିଳା ଦୁଧ ସହିତ ଦୁର୍ବା ଓ ଅଶ୍ୱଗନ୍ଧା ମୂଳ, କୁନ୍ତୀ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଫଳ ଶିଫା, ଆଉ ଆମଳା, ବଜ୍ର, ଲୋଧ୍ର ଓ ବଟ ଅଙ୍କୁର ନେଇ ପିଏ।

ଆଜ୍ଯକ୍ଷୀରମୃତୌ ପେଯଂ ପୁତ୍ରାର୍ଥ ତ୍ରିଦିଵଂ ସ୍ତ୍ରିଯା । ପୁତ୍ରାର୍ଥିନୀ ଵିବେତ୍ କ୍ଷୀରଂ ଶ୍ରୀମୃଲଂ ସଵଟାହ୍କୁରମ୍ ।। ୩୦୨.୧୭ ଶ୍ରୀଵଟାଙ୍କୁରଦେଵୀନାଂ ରସଂ ତସ୍ଯେ ପିଵେଚ୍ଚ ସା । ଶ୍ରୀପଦ୍ମମୂଲମୁତ୍‌କ୍ଷୀରମଶ୍ଵତ୍ଥୋତ୍ତରମୂଲଯୁକ୍ ।। ୩୦୨.

ପୁଅ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକ ଉପରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଘିଅ ଓ ଦୁଧ ପିବା ଉଚିତ; ପୁଅ ଚାହାଁଥିବା ମହିଳା ଦୁଧ ସହିତ ଶ୍ରୀମୃଳ ଓ ବଟ ଅଙ୍କୁର ନେଇ ପିଏ।

ତରଲଂ ପଯସା ଯୁକ୍ତଂ କାର୍ପାସଫଲପଲ୍ଲଵଂ । ଅପାମାର୍ଗସ୍ଯ ପୁଷ୍ପାଗ୍ରଂ ନଵଂ ସମହିଷୀପଯଃ ।। ୩୦୨.

କପାସ ଫଳ ଓ ପତ୍ର କଚ୍ଚା ଦୁଧରେ ମିଶାଇ, ଏବଂ ଅପାମାର୍ଗ ନୂଆ ଫୁଲ ଦୁଧ ସହିତ ମିଶାଇ ଖାଇବା ଉଚିତ।

ପୁତ୍ରାର୍ଥଞ୍ଚାର୍ଦ୍ଧଷଟ୍‌ଶାକୈର୍ଯୋଗାଶ୍ଚତ୍ଵାର ଈରିତାଃ । ଶର୍କରୋତ୍‌ପଲପୁଷ୍ପାକ୍ଷଲୋଦ୍ରଚନ୍ଦନସାରିଵାଃ ।। ୩୦୨.

ପୁଅ ଆଶା ପାଇଁ ଛଅ ପ୍ରକାର ସାଗ ମଧ୍ୟରୁ ଚାରିଟି ଯୋଗ ଦିଆଯାଇଛି: ଚିନି, ପଦ୍ମ ଫୁଲ, ଅକ୍ଷ, ଲୋଧ୍ର, ଚନ୍ଦନ ଓ ସାରିବା।

ସ୍ନଵମାଣେ ସ୍ତ୍ରିଯା ଗର୍ଭେ ଦାତଵ୍ଯାସ୍ତଣ୍ଡୁଲାମ୍ଭସା । ଲାଜା ଯଷ୍ଟିସିତାଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷୌଦ୍ରସର୍ପୀଂଷି ଵା ଲିହେତ୍ ।। ୩୦୨.

ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳାକୁ ଚାଉଳ ର ପାନୀୟ ଦେବା ଉଚିତ; ଲାଜା, ଯଷ୍ଟିମଧୁ, ଦ୍ରାକ୍ଷା, ମଧୁ ଓ ଘିଅ ମଧ୍ୟ ଖାଇପାରିବେ।

ଅଟରୁଷକଲାଙ୍ଗୁଲ୍ଯଃ କାକମାଚ୍ଯାଃ ଶିଫା ପୃଥକ୍ । ନାଭେରଘଃ ସମାଲିପ୍ଯ ପ୍ରସୂତେ ପ୍ରମଦା ସୁଖମ୍ ।। ୩୦୨.

ଅଟରୁ, କଳାଙ୍ଗୁଳି ଓ କାକମାଚି ମୂଳ ଅଲଗା ଅଲଗା ନେଇ ନାଭିରେ ଲଗାଇଲେ, ମହିଳା ସୁଖରେ ପ୍ରସବ କରନ୍ତି।

ରକ୍ତଂ ଶୁକ୍ଲଂ ଜଵାପୁଷ୍ପଂ ରକ୍ତଶୁକ୍ଲସ୍ରୁତୌ ପିଵେତ୍ । କେଶରଂ ଵୃହତୀମୂଲଂ ଗୋପୀଯଷ୍ଟିତୃଣୋତ୍ପଲମ୍ ।। ୩୦୨.

ରକ୍ତ ଓ ଧଳା ଜବା ଫୁଲ ରକ୍ତ ଓ ଧଳା ସ୍ରାବ ହେଲେ ପିବା ଉଚିତ; କେଶର, ବୃହତୀ ମୂଳ, ଗାଈ ଘାସ, ଯଷ୍ଟିମଧୁ ଓ ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟ ନେବା।

ସାଜକ୍ଷୀରଂ ସତୈଲଂ ତଦ୍ଭକ୍ଷଣଂ ରୋମଜନ୍ମକୃତ୍ । ଶୀର୍ଯ୍ଯମାଣେଷୁ କେଶେଷୁ ସ୍ଥାପନଞ୍ଚ ଭଵେଦିଦମ୍ ।। ୩୦୨.

ଏହି ମିଶ୍ରଣଟି ଦୁଧ ଓ ତେଲ ସହିତ ଖାଇଲେ କେଶ ଉଗେ; କେଶ ଝଡିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଉପକାରୀ।

ଧାତ୍ରୀଭୃଡ୍ଗରସପ୍ରସ୍ଥତୈଲଞ୍ଚ କ୍ଷୀରମାଢକମ୍ । ଓଂ ନମୋ ଭଗଵତେ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକାଯ ଉପଶମଯଚୁଲୁମିଲି ଭିଦ ଗୋମାନିନି ଚକ୍ରିଣ ହ୍ରୂଂ ଫଟ୍ ୩୦୨.

ଆମଳା ଓ ଭୃଙ୍ଗ ରସ, ତେଲ ଓ ଦୁଧ ମିଶାଇ, 'ଓଁ ନମୋ ଭଗବତେ ତ୍ରୟମ୍ବକାୟ ଉପଶମୟଚୁଲୁମିଲି ଭିଦ ଗୋମାନିନି ଚକ୍ରିଣ ହ୍ରୂଁ ଫଟ୍' ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ବ୍ୟବହାର କରିବା।

ମାରୀନିର୍ନାଶନକରଃ ସ ମାଂ ପାତୁ ଜଗତ୍ପତିଃ । ଶ୍ଲୋକୌ ଚୈଵ ନ୍ଯସେଦେତୌ ମନ୍ତ୍ରୌ ଗୋରକ୍ଷକୌ ପୃଥକ୍ ।। ୩୦୨.

ଯିଏ ରୋଗ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେଇ ଜଗତ୍ପତି ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଏହି ଦୁଇଟି ଶ୍ଲୋକ ଓ ଗୋରକ୍ଷାକୁ ଦୁଇଟି ମନ୍ତ୍ର ଅଲଗା ରଖିବା ଉଚିତ।

ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ଯଦା ଜନ୍ମର୍କ୍ଷଗଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଭାନୁଃ ସପ୍ତମରାଶିଗଃ । ପୌଷ୍ଣଃ କାଲଃ ସ ଵିଜ୍ଞେଯସ୍ତଦା ଗ୍ରାସଂ ପରୀକ୍ଷଯେତ୍ ।। ୩୦୩.

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସପ୍ତମ ରାଶିରେ ଥାଆନ୍ତି, ସେ ସମୟକୁ ପୌଷ୍ଣ କାଳ ବୋଲି ଜଣାଯିବ; ଏବେ ଖାଦ୍ୟ ଯାଞ୍ଚ କରିବା ଉଚିତ।

କଣ୍ଠେଷ୍ଠୈ ଚଲତଃ ସ୍ଥାନାଦ୍ଯସ୍ଯ ଵକ୍ରା ଚ ନାସିକା । କୃଷ୍ଣା ଚ ଜିହ୍ଵା ସପ୍ତାହଂ ଜୀଵିତଂ ତସ୍ଯ ଵୈ ଭଵେତ୍ ।। ୩୦୩.

ଯଦି ଗଳା ପାଖରୁ ନାକ ବାଙ୍କା ଓ ଜିହ୍ବା କଳା ଥାଏ, ତେବେ ସେ ଲୋକ ସପ୍ତ ଦିନ ମାତ୍ର ଜୀବନ୍ତ ରହିବ।

ତାରୋ ମେଷୋ ଵିଷଂ ଦନ୍ତୀ ନରୋ ଦୀର୍ଘୋ ଘଣା ରସଃ । କ୍ରୁଦ୍ଧୋଲ୍କାଯ ମହୋଲ୍କାଯ ଵୀରୋତ୍ଲାଯ ଶିଖା ଭଵେତ୍ ।। ୩୦୩.

ତାରା, ମେଷ, ବିଷ, ଦନ୍ତି, ପୁରୁଷ, ଦୀର୍ଘ, ଘନ ଓ ରସ—ଏହିମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ବଡ଼ ଉଲ୍କା, ବୀର ଉଲ୍କା ଓ ଶିଖା ରୂପେ ପରିଣତ ହୁଅନ୍ତି।

ହ୍ଯଲ୍କାଯ ସହସୋଲ୍କାଯ ଵୈଷ୍ଣଵୋଷ୍ଟାକ୍ଷରୋ ମନୁଃ । କନିଷ୍ଠାଦିତଦଷ୍ଟାନାମଙ୍ଗୁଲୀନାଞ୍ଚ ପର୍ଵସୁ ।। ୩୦୩.

ଛୋଟ ଉଲ୍କା, ହଜାର ଉଲ୍କା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର—ଏହାକୁ କନିଷ୍ଠା ଆଦି ଅଙ୍ଗୁଳିର ଗଠିଠିରେ, ଦାଁତରେ ଦଶାଯିଥିବା ପ୍ରକାରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଗ୍ରେଣ କ୍ରମାତ୍ତାଵନ୍ ମୂର୍ଦ୍ଧନ୍ଯଷ୍ଟାକ୍ଷରଂ ନ୍ଯସେତ୍ । ତର୍ଜ୍ଜନ୍ଯାନ୍ତାରମଙ୍ଗୁଷ୍ଠେ ଲଗ୍ନେ ମଧ୍ଯମଯା ଚ ତତ୍ ।। ୩୦୩.

ଅନୁସୂଚୀ ଅଙ୍ଗୁଳିର ଟିପରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ମୂର୍ଧନ୍ୟ ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ରଖିବା ଉଚିତ। ତର୍ଜନୀ ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି ମଧ୍ୟରେ, ପରେ ମଧ୍ୟମା ଅଙ୍ଗୁଳି ସହିତ ଏହାକୁ ରଖିବା ଦରକାର।

ତଲେଙ୍ଗୁଷ୍ଠେ ତଦୁତ୍ତାରଂ ଵୀଜୋତ୍ତାରଂ ତତୋ ନ୍ଯସେତ୍ । ରକ୍ତଗୌରଧୂମ୍ରହରିଜ୍ଜାତରୂପାଃ ସିତାସ୍ତ୍ରଥଃ ।। ୩୦୩.

ହାତେ ଓ ଅଙ୍ଗୁଠିରେ ମୂଳ ଓ ତାହାର ବିକାଶକୁ ରଖିବା ଉଚିତ। ଲାଲ, ହଳଦିଆ, ଧୂସର, ହରିତ, ସୁନାଳି ଓ ସଧା ଏହି ରଥମାନେ।

ଏଵଂ ରୂପାନିମାନ୍ ଵର୍ଣାନ୍ ଭାଵଵୁଦ୍ଧାନ୍ନ୍ଯସେତ୍ କ୍ରମାତ୍ । ହୃଦାସ୍ଯନେତ୍ରମୂର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଘ୍ରିତାଲୁଗୁହ୍ଯକରାଦିଷୁ ।। ୩୦୩.

ଏଭଳି ରୂପ ଓ ବର୍ଣ୍ଣଗୁଡ଼ିକୁ, ଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, କ୍ରମକ୍ରମେ ହୃଦୟ, ମୁଖ, ନୟନ, ମସ୍ତକ, ପାଦ, ତାଳୁ, ଗୁପ୍ତ ଅଂଶ ଓ ହାତରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଅଙ୍ଗାନି ଚ ନ୍ଯସେଦ୍ଵୀଜାନ୍ନ୍ଯସ୍ଯାଥ କରଦେହଯୋଃ । ଯଥାତ୍ମନି ତଥା ଦେଵେନ୍ଯାସଃ ସାର୍ଯ୍ଯଃ କରଂ ଵିନା ।। ୩୦୩.

ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ମୂଳ ରଖିବା ପରେ, ହାତ ଓ ଦେହରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମୂଳକୁ ରଖିବା ଦରକାର। ଯେପରି ନିଜ ଉପରେ, ସେପରି ଦେବତା ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ହାତ ବ୍ୟତୀତ।