ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ଦାତଵ୍ଯା ଭଗ୍ନସନ୍ଧାନେ ପ୍ରିଯଙ୍ଗୁର୍ଲଵଣାନ୍ଵିତା । ତୈଲଂ ଵାତହରଂ ପିତ୍ତେ ମଧୁଯଷ୍ଟୀଵିପାଚିତଂ ।। ୨୯୨.

ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଗଠିଏଠାରେ, ଲୁଣ ମିଶାଇ ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ଦେବା ଉଚିତ। ବାୟୁ ଶାନ୍ତ କରୁଥିବା ତେଲ ଦେବା ଉପଯୁକ୍ତ, ପିତ୍ତ ରୋଗରେ ଯଷ୍ଟିମଧୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ତେଲ ଦେବା ଉଚିତ।

କଫେ ଵ୍ଯୋଷଞ୍ଚ ସମଧୁ ସପୁଷ୍ଟକରଜୋଽସ୍ରଜେ । ତୈଲାଜ୍ଯଂ ହରିତାଲଞ୍ଚ ଭଗ୍ନକ୍ଷତିଶ୍ରୃତନ୍ଦଦେତ୍ ।। ୨୯୨.

କଫ ରୋଗରେ ତିକ୍ତ ମସଲା, ମଧୁ ଓ ପୁଷ୍ଟିକର ଗୁଣ୍ଡ ମିଶାଇ ଦେବା ଉଚିତ। ଭାଙ୍ଗିବା, ଆଘାତ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ତେଲ, ଘିଅ ଓ ହରିତାଳ ଦେବା ଉପଯୁକ୍ତ।

ମାଷାସ୍ତିଲାଃ ସଗୋଧୂମାଃ ପଶୁକ୍ଷୀରଂ ଘୃତଂ ତଥା । ଏଷାଂ ପିଣ୍ଡୀ ସଲଵଣା ଵତ୍ସାନାଂ ପୁଷ୍ଟିଦା ତ୍ଵିଯଂ ।। ୨୯୨.

ମାଷ, ତିଳ, ଗହୁଁ, ଗାଈ ଦୁଧ ଓ ଘିଅ—ଏମାନେ ଲୁଣ ମିଶାଇ ପିଣ୍ଡି କରି ଛୁଆଁ ଗାଈ ପାଇଁ ପୁଷ୍ଟିଦାୟକ।

ବଲପ୍ରଦା ଵିଷାଣାଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଗ୍ରହନାଶାଯ ଧୂପକଃ । ଦେଵଦାରୁ ଵଚା ମାଂସୀ ଗୁଗ୍ଗୁଲୁହିଙ୍ଗୁସର୍ଷପାଃ ।। ୨୯୨.

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଶୁଙ୍କ ଶିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଧୂପ କରିଲେ ଗ୍ରହ ଦୋଷ ଦୂର ହୁଏ। ଦେବଦାରୁ, ବଚା, ମାଂସୀ, ଗୁଗୁଳୁ, ହିଙ୍ଗୁ ଓ ସରଷପ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ।

ଗ୍ରହାଦିଗଦନାଶାଯ ଏଷ ଧୁପୋ ଗଵାଂ ହିତଃ । ଘଷ୍ଟା ଚୈଵ ଗଵାଂ କାର୍ଯା ଧୂପେନାନେନ ଧୂପିତା ।। ୨୯୨.

ଏହି ଧୂପ ଗାଈଙ୍କ ପାଇଁ ଗ୍ରହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୋଗ ଦୂର କରିବାରେ ଉପକାରୀ। ଗାଈଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ମସାଇ ଏହି ଧୂପ ଦେଇ ଧୂପିତ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଶ୍ଵଗନ୍ଧାତିଲୈଃ ଶୁକ୍ଲଂ ତେନ ଗୌଃ କ୍ଷୀରିଣୀ ଭଵେତ୍ । ରସାଯନଞ୍ଚ ପିନ୍ଯାକଂ ମତ୍ତୋ ଯୋ ଧାର୍ଯ୍ଯତେ ଗୃହେ ।। ୨୯୨.

ଅଶ୍ୱଗନ୍ଧା ତେଲ ବ୍ୟବହାର କଲେ ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଇଥାଏ। ତେଲ ତିଆରି ପରେ ଥିବା ଛାଡ଼ ଘରେ ରଖିଲେ ତାହା ରସାୟନ ଭାବେ କାମ କରେ।

ଗଵାଂ ପୁରୀଷେ ପଞ୍ଚମ୍ଯାଂ ନିତ୍ଯଂ ଶାନ୍ତ୍ଯୈ ଶ୍ରିଯଂ ଯଜେତ୍ । ଵାସୁଦେଵଞ୍ଚ ଗନ୍ଧାଦ୍ଯୈରପରା ଶାନ୍ତିରୁଚ୍ଯତେ ।। ୨୯୨.

ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ ଦିନେ ଦିନେ ଗାଈ ଗୋବର ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି ନିମିତ୍ତେ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ଏକ ଶାନ୍ତି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ କରାଯିବା।

ଅଶ୍ଵଯୁକ୍‌ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷସ୍ଯ ପଞ୍ଚଦଶ୍ଯାଂ ଯଜେଦ୍ଧରିଂ । ହରିରୁଦ୍ରମଜଂ ସୂର୍ଯ୍ଯଂ ଶ୍ରିଯମଗ୍ନିଂ ଘୃତେନ ଚ ।। ୨୯୨.

ଅଶ୍ୱୟୁଜ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ପଂଦର ତାରିଖରେ ହରିଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ। ହରି, ରୁଦ୍ର, ଅଜ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶ୍ରୀ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଘିଅ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଦଧି ସମ୍ପ୍ରାଶ୍ଯ ଗାଃ ପୂଜ୍ଯ କାର୍ଯ୍ଯଂ ଵହ୍ନିପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ । ଵୃଷାଣାଂ ଯୋଜଯେଦ୍ ଯୁଦ୍ଧଂ ଗୀତଵାଦ୍ଯରଵୈର୍ଵହିଃ ।। ୨୯୨.

ଦହି ଦେଇ ଗାଈଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିବା ଉଚିତ। ବାହାରେ ବାଜା, ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ସହ ବୃଷ ମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କରାଯିବା ଉଚିତ।

ଗଵାନ୍ତୁ ଲଵଣନ୍ଦେଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଞ୍ଚ ଦକ୍ଷିଣା । ନୈମିତ୍ତିକେ ମାକରାଦୌ ଯଜେଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ସହ ଶ୍ରିଯା ।। ୨୯୨.

ଗାଈଙ୍କୁ ଲୁଣ ଦେବା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ। ମାକରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଶେଷ ଯଜ୍ଞରେ ଶ୍ରୀ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଥଣଅଡିଲେଵ୍ଜେ ମଧ୍ଯଗତେ କଦିକ୍ଷୁ କେଶରଗାନ୍ ସୁରାନ୍ । ସୁଭଦ୍ରାଜୋ ରଵିଃ ପୂଜ୍ଯୋ ବହୁରୂପୋ ବଲିର୍ଵହିଃ ।। ୨୯୨.

ଗୋଶାଳାର ମଧ୍ୟରେ ଓ ଚାରିଦିଗରେ କେଶର ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ଶୁଭ ରାଜା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାହାଙ୍କୁ ବାହାରେ ବହୁରୂପ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଖଂ ଵିଶ୍ଵରୂପା ସିଦ୍ଧିସ୍ଚ ଋଦ୍ଧିଃ ଶାନ୍ତିଶ୍ଚ ରୋହିଣୀ । ଦିଗ୍ଧେନଵୋ ହି ପୂର୍ଵାଦ୍ଯାଃ କୃଶରୈଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଈଶ୍ଵରଃ ।। ୨୯୨.

ଆକାଶ, ସମସ୍ତ ରୂପ, ସିଦ୍ଧି, ଧନ, ଶାନ୍ତି ଓ ରୋହିଣୀ; ପୂର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗ ଗାଈ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ର ଦେବତା ଅତି କ୍ଷୀଣ।

ଦିକ୍‌ପାଲାଃ ପଦ୍ମପତ୍ରେଷୁ କୁମ୍ଭେଷ୍ଵଗ୍ନୌ ଚ ହୋମଯେତ୍ । କ୍ଷୀରଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ସମିଧଃ ସର୍ଷପାକ୍ଷତତଣ୍ଡୁଲାନ୍ ।। ୨୯୨.

ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ପଦ୍ମପତ୍ର, କୁମ୍ଭ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। କ୍ଷୀରବୃକ୍ଷର କାଠ, ସରଷପ, ଅଖଳିଆ ଚାଉଳ ଓ ଧାନ ଦେଇ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।

ଶତଂ ଶତଂ ସୁଵର୍ଣଞ୍ଚ କାଂସ୍ଯାଦିକଂ ଦ୍ଵିଜେ ଦଦେତ୍ । ଗାଵଃ ପୂଜ୍ଯା ଵିମୋକ୍ତଵ୍ଯାଃ ଶାନ୍ତ୍ଯୈ କ୍ଷୀରାଦିସଂଯୁତାଃ ।। ୨୯୨.

ଶତ ଶତ ସୁନା, କାଂସା ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଦ୍ରବ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଗାଈଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ମୁକ୍ତ କରିବା ଓ ଦୁଧ ଓ ଏହା ସହିତ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଶାଲିହୋତ୍ରଃ ସୁଶ୍ରୁତାଯ ହଯାଯୁର୍ଵେଦମୁକ୍ତଵାନ୍ । ପାଲକାପ୍ଯୋଽଙ୍ଗରାଜାଯ ଗଜାଯୁର୍ଵେଦମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୨୯୨.

ଶାଳିହୋତ୍ର ଶୁଶ୍ରୁତଙ୍କୁ ଘୋଡ଼ା ଚିକିତ୍ସା ଶିଖାଇଥିଲେ। ପାଳକାପ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ରାଜାଙ୍କୁ ହାତୀ ଚିକିତ୍ସା ଶିଖାଇଥିଲେ।

ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ନାଗାଦଯୋଽଥ ଭାଵାଦିଦଶସ୍ଥାନାନି କର୍ମ୍ମ ଚ । ସୂତକଂ ଦଷ୍ଟଚେଷ୍ଟେତି ସପ୍ତଲକ୍ଷଣମୁଚ୍ଯତେ ।। ୨୯୪.

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ନାଗ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଶୁଭାଶୁଭ ଚିହ୍ନ, ଦଶଟି ସ୍ଥାନ, କାର୍ଯ୍ୟ, ଅଶୁଚି, ଓ ଦଂଶ ଲକ୍ଷଣ—ଏହି ସାତଟି ଲକ୍ଷଣ ବୋଲାଯାଏ।

ଶେଷଵାସୁକିତକ୍ଷାଖ୍ଯାଃ କର୍କଟୋଽବ୍ଜୋ ମହାମ୍ବୁଜଃ । ଶଙ୍ଖପାଲଶ୍ଚ କୁଲିକ ଇତ୍ଯାଷ୍ଟୌ ନାଗଵର୍ଯ୍ଯକାଃ ।। ୨୯୪.

ଶେଷ, ବାସୁକି, ତକ୍ଷକ, କର୍କଟ, ଅବ୍ଜ, ମହାଅମ୍ବୁଜ, ଶଂଖପାଳ ଓ କୁଳିକ—ଏହି ଆଠ ଜଣ ନାଗ ମୁଖ୍ୟ।

ଦଶାଷ୍ଟପଞ୍ଚତ୍ରିଗୁଣଶତମୂର୍ଦ୍ଧାନ୍ଵିତୌ କ୍ରମାତ୍ । ଵିପ୍ରୌ ନୃପୋ ଵିଶୌ ଶୂଦ୍ରୌ ଦ୍ଵୌ ଦ୍ଵୌ ନାଗେଷୁ କୀର୍ତ୍ତିତୌ ।। ୨୯୪.

ଦଶ, ଆଠ, ପାଞ୍ଚ, ତିନି ଓ ଏକ ଶତ, ପ୍ରତିକ୍ରମରେ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା; ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାଜା, ସାଧାରଣ ଲୋକ ଓ ଶୂଦ୍ର—ସର୍ପମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଇ ଦୁଇ ଟି ଥିବା ବିବରଣା ଦିଆଯାଇଛି।

ତଦନ୍ଵଯାଃ ପଞ୍ଚଶତଂ ତେଭ୍ଯୋ ଜାତା ଅସଂଖ୍ଯକାଃ । ଫଣିମଣ୍ଡଲିରାଜୀଲଵାତପିତ୍ତକଫାତ୍ମକାଃ ।। ୨୯୪.

ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନ ପାଞ୍ଚ ଶତ, ସେମାନଠୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଏହି ସଂଖ୍ୟା ଅନେକ; ସେମାନେ ସର୍ପମଣ୍ଡଳୀ, ଧାରୀ, ଓ ବାୟୁ, ପିତ୍ତ, କଫ ଗୁଣର ଅଟୁଟ ରୂପ।

ଵ୍ଯନ୍ତରା ଦୋଷମିଶ୍ରାସ୍ତେ ସର୍ପା ଦର୍ଵ୍ଵୀକରାଃ ସମୃତାଃ । ରଥାଙ୍ଗଲାଙ୍ଗଲଚ୍ଛତ୍ରସ୍ଵସ୍ତିକାଙ୍କୁଶଧାରିଣଃ ।। ୨୯୪.

ମଧ୍ୟସ୍ଥ ସର୍ପମାନେ, ଦୋଷ ମିଶିଥିବା, ଦର୍ବୀକର ନାମରେ ପରିଚିତ; ସେମାନେ ରଥ ଚକ, ହାତ, ଛତା, ସ୍ୱସ୍ତିକ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି।

ଗୋନସା ମନ୍ଦଗା ଦୀର୍ଘା ମଣ୍ଡଲୈର୍ଵିଵିଧୈସ୍ଚିତାଃ । ରାଜିଲାଶ୍ଚିତ୍ରିତାଃ ସ୍ନିଗ୍ଧାସ୍ତିର୍ଯ୍ଯଗୂଦ୍‌ର୍ଧ୍ଵଞ୍ଚ ଵାଜିଭିଃ ।। ୨୯୪.

ଗାଁ ନାକ ଥିବା, ଧୀର ଚଳିଥିବା, ଲମ୍ବା ଦେହ, ବିଭିନ୍ନ ମଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ; ଧାରୀ, ଚମକିଲା, ତିର୍ଯ୍ୟକ ଓ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଗତିରେ ଘୋଡା ସହିତ ଚଳିଥିବା।

ଵ୍ଯନ୍ତରା ମିଶ୍ରଚିହ୍ନାଶ୍ଚ ଭୂଵର୍ଷାଗ୍ନେଯଵାଯଵଃ । ଚତୁର୍ଵିଧାସ୍ତେ ଷଡ୍‌ଵିଂଶଭେଦାଃ ଷୋଡ଼ଶ ଗୋନସାଃ ।। ୨୯୪.

ମଧ୍ୟସ୍ଥ ସର୍ପମାନେ ମିଶ୍ର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା, ପୃଥିବୀ, ବର୍ଷା, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁର ସଂଯୋଗ; ଏହି ସର୍ପମାନେ ଚାରି ପ୍ରକାର, ଛବିଶି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାଗ, ଏବଂ ଷୋଳ ଟି ଗାଁ ନାକ ଥିବା।

ତ୍ରଯୋଦଶ ଚ ରାଜୀଲା ଵ୍ଯନ୍ତରା ଏକଵିଶତିଃ । ଯେଽନୁକ୍ତକାଲେ ଜାଯନ୍ତେ ସର୍ପାସ୍ତେ ଵ୍ଯନ୍ତରାଃ ସ୍ମୃତାଃ ।। ୨୯୪.

ତେର ଟି ଧାରୀ, ଏବଂ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ମଧ୍ୟ ଏକୋଇଶି; ଯେଉଁ ସମୟ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇନାହିଁ, ସେ ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସର୍ପମାନେ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।

ଆଷାଢାଦିତ୍ରିମାସୈଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଗର୍ଭୋ ମାଷଟତୁଷ୍ଟଯେ । ଅଣ୍ଡକାନାଂ ଶତେ ଦ୍ଵେ ଚ ତତ୍ଵାରିଂଶତ୍ ପ୍ରସୂଯତେ ।। ୨୯୪.

ଆଷାଢ଼ ଆରମ୍ଭରୁ ତିନି ମାସରେ ଗର୍ଭ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଛଅ ଦଳରେ ବିକାଶ ପାଏ; ଦୁଇ ଶତ ଡିଂଗା ମଧ୍ୟରୁ ଚାଳିଶି ଟି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।

ସର୍ପା ଗ୍ରସନ୍ତି ସୂତୌଘାନ୍ ଵିନା ସ୍ତ୍ରୀପୁନ୍ନପୁଂସକାନ୍ । ଉନ୍ମୀଲତେଽକ୍ଷି ସପ୍ତାହାତ୍ କୃଷ୍ଣୋ ମାସାଦ୍ଭଵେଦ୍ଵହିଃ ।। ୨୯୪.

ସର୍ପମାନେ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଖାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଜନନୀ, ପୁରୁଷ ଓ ନପୁଂସକ ଛାଡ଼ି; ସପ୍ତାହରେ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଯାଏ, ଏକ ମାସ ପରେ ସର୍ପ ବାହାରିଯାଏ।

ଦ୍ଵାଦଶାହାତ୍ ସୁବୋଧଃ ସ୍ଯାତ୍ ଦନ୍ତାଃ ସ୍ଯୁଃ ସୂର୍ଯ୍ଯଦର୍ଶନାତ୍ । ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଦ୍ଦିନଵିଂଶତ୍ଯା ଚତୁସ୍ରସ୍ତେଷୁ ଦଂଷ୍ଟ୍ରିକାଃ ।। ୨୯୪.

ବାରହ ଦିନ ପରେ ସର୍ପ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ ଦାନ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ବତ୍ତିଶି କିମ୍ବା ଉଣେଶି ଦିନରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚାରି ଟି ଦାଂଶ୍ତ୍ରା ହୁଏ।

କରାଲୀ ମକରୀ କାଲରାତ୍ରୀ ଚ ଯମଦୂତିକା । ଏତାସ୍ତୀଃ ସଵିଷା ଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଵାମଦକ୍ଷିଣପାର୍ଶ୍ଵଗାଃ ।। ୨୯୪.

କରାଳୀ, ମକରୀ, କାଳରାତ୍ରୀ ଓ ଯମଦୂତିକା—ଏହି ଭୟଙ୍କର ସର୍ପମାନେ ବିଷ ଭରା ଦାଂଶ୍ତ୍ରା ସହିତ ବାମ ଓ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥାନ୍ତି।

ଷଣ୍ମାସାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ କୃତ୍ତିଂ ଜୀଵେତ୍ଷଷ୍ଟିସମାଦ୍ଵଯଂ । ନାଗାଃ ସୂର୍ଯ୍ଯାଦିଵାରେଶାଃ ସପ୍ତ ଉକ୍ତା ଦିଵା ନିଶି ।। ୨୯୪.

ଛଅ ମାସ ପରେ ସର୍ପ ତାଙ୍କର କଳା ଛାଡ଼ିଦିଏ ଓ ବାଷଠି ଦୁଇ ବର୍ଷ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିନର ସର୍ପମାନେ ସପ୍ତ ଟି ଦିନ ଓ ରାତିରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛନ୍ତି।

ସ୍ଵେଷାଂ ଷଟ୍ ପ୍ରତିଵାରେଷୁ କୁଲିକଃ ସର୍ଵ୍ଵସନ୍ଧିଷୁ । ଶଙ୍ଖେନ ଵା ମହାଵ୍ଜେନ ସହ ତସ୍ଯୋଦଯୋଽଥଵା ।। ୨୯୪.

ପ୍ରତି ଦିନରେ ସେମାନଙ୍କର ଛଅ ଟି ନିଜ ଦିନ, କୁଳିକ ସମସ୍ତ ସଂଧିରେ; ଶଂଖ କିମ୍ବା ବଡ଼ ନାଗ ସହିତ ତାଙ୍କର ଉଦୟ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଭାବରେ।