ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ହ୍ରୀଂ ଗୌରୀଂ ଗଂ ଗଣଃ ଶକ୍ରମୁଖାଶ୍ଚଣ୍ଡୀହୃଦାଦିକାଃ। କ୍ରମାତ୍ସୂର୍ଯ୍ଯାର୍ଚ୍ଯନେ ମନ୍ତ୍ରା ଦଣ୍ଡୀ ପୂଜ୍ଯଶ୍ଚ ପିଙ୍ଗଲଃ

‘ହ୍ରୀଁ’ ଦ୍ୱାରା ଗୌରୀ, ‘ଗଂ’ ଦ୍ୱାରା ଗଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଚଣ୍ଡୀ, ହୃଦା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ; କ୍ରମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂଜା ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର, ଦଣ୍ଡୀ ଓ ପିଙ୍ଗଳଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଉଚ୍ଚୈଃ ଶ୍ରଵାଶ୍ଚାରୁଣଶ୍ଚ ପ୍ରଭୂତଂ ଵିମଲଂ ଯଜେତ୍। ସାରାଧ୍ଯୋପରମସୁଖଂ ସ୍କନ୍ଦାଦ୍ଯଂମଧ୍ଯତୋ ଯଜେତ୍

ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା, ଆରୁଣ, ପ୍ରଭୂତ, ବିମଳଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ମଧ୍ୟରେ ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସାର ଓ ପରମ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ।

ଦୀପ୍ତା ସୂକ୍ଷ୍ମା ଜଯା ଭଦ୍ରା ଵିଭୂତିର୍ଵିମଲା ତଥା। ଅମୋଘା ଵିଦ୍ଯୁତା ଚୈଵ ପୂଜ୍ଯାଥ ସର୍ଵତୋମୁଖୀ

ଦୀପ୍ତା, ସୂକ୍ଷ୍ମା, ଜୟା, ଭଦ୍ରା, ବିଭୂତି, ବିମଳା, ଅମୋଘା, ବିଦ୍ୟୁତା ଓ ସର୍ବତୋମୁଖୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଅର୍କ୍କାସନଂ ହି ହଂ ଖଂ ଖ ସୋଲ୍କାଯେତି ଚ ମୂର୍ତିକାମ୍। ହ୍ରାଂ ହ୍ରୀଂ ସ ସୂର୍ଯ୍ଯାଯ ନମ ଆଂ ନମୋ ହ୍ରଦଯାଯ ଚ

ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆସନ ‘ହଂ’, ‘ଖଂ’, ‘ଖ’, ‘ସୋ’, ‘ଉଲ୍କା’ ଓ ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ; ‘ହ୍ରାଁ’, ‘ହ୍ରୀଁ’, ‘ସ’, ‘ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ନମସ୍କାର’, ‘ଆଁ’, ଓ ‘ହୃଦୟକୁ ନମସ୍କାର’ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଅର୍କ୍କାଯ ଶିକସେ ତଦ୍ଵଦଗ୍ନୀଶାସୁରଵାଯୁଗାନ୍ । ଭୂର୍ଭଵଃ ସ୍ଵରେ ଜ୍ଵାଲିନି ଶିଖା ହୁଂ କଵଚଂ ସ୍ମୃତମ୍

ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶିଖା, ଏଭଳି ଅଗ୍ନି, ଈଶ, ଅସୁର, ବାୟୁଙ୍କୁ; ‘ଭୂଃ’, ‘ଭୁଵଃ’, ‘ସ୍ୱଃ’ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ୱାଳାମୟ, ଶିଖା, ‘ହୁଁ’ କବଚ ଭାବରେ ପରିଚିତ।

ମାଂ ନେତ୍ରଂ ଵସ୍ତଥାର୍କ୍କାସ୍ତ୍ରଂ ରାଜ୍ଞୀ ଶକ୍ତିଶ୍ଚ ନିଷ୍କୁଭା । ସୋମୋଽଙ୍ଗାରକୋଥ ବୁଧୋ ଜୀଵଃ ଶୁକ୍ରଃ ଶନିଃ କ୍ରମାତ୍

ନେତ୍ର ‘ମାଁ’, ଗୃହ ‘ଅର୍କାସ୍ତ୍ର’, ରାଜ୍ଞୀ ‘ଶକ୍ତି’, ନିଷ୍କୁଭା; କ୍ରମେ ସୋମ, ଅଙ୍ଗାରକ, ବୁଧ, ଜୀବ, ଶୁକ୍ର, ଶନି।

ରାହୁଃ କେତୁସ୍ତେଜଶ୍ଚଣ୍ଡଃ ସଙ୍‌କ୍ଷେପାଦଥ ପୂଜନମ୍। ଆସନଂ ମୂର୍ତ୍ତଯେ ମୂଲଂ ହୃଦାଦ୍ଯଂ ପରିଚାରକଃ

ରାହୁ, କେତୁ, ତେଜସ୍, ଚଣ୍ଡ; ସଂକ୍ଷେପରେ ପୂଜା ଏପରି: ମୂର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଆସନ, ମୂଳ, ହୃଦା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ପରିଚାରକ।

ଵିଷ୍ଣଵାସନଂ ଵିଷ୍ଣୁମୂର୍ତ୍ତେ ରୋଂ ଶ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଧରୋ ହରିଃ। ହ୍ରୀଂ ସର୍ଵମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତ୍ରୀଯମିତି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହନଃ

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆସନ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି, ‘ରଂ’, ‘ଶ୍ରୀଁ’, ‘ଶ୍ରୀଁ’, ଶ୍ରୀଧର, ହରି; ‘ହ୍ରୀଁ’, ସମସ୍ତ ମୂର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର—ଏହିପରି ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ଆକର୍ଷିତ କରନ୍ତି।

ହ୍ରୀଂ ହୃଷୀକେଶଃ କ୍ଲୀଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ଵରୈର୍ଦ୍ଦୀର୍ଘୈର୍ହୃଦାଦିକମ୍। ସମସ୍ତୈଃ ପଞ୍ଚମୀ ପୂଜା ସଙ୍‌ଗ୍ରାମାଦୌ ଜଯାଦିଦା

‘ହ୍ରୀଁ’ ଦ୍ୱାରା ହୃଷୀକେଶ, ‘କ୍ଲୀଁ’ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ, ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱରରେ ହୃଦା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ; ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚମୀ ବିଭକ୍ତି, ପୂଜା ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଆଦିରେ ଜୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ।

ଚକ୍ରଂ ଗଦାଂ କ୍ରମାଚ୍ଛଙ୍ଖଂ ମୁଷଲଂ ଖଡ୍ଗଶାର୍ଙ୍ଗକମ୍। ପାଶାଙ୍କୁଶୌ ଚ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଂ କୌସ୍ତୁଭଂ ଵନମାଲଯା

ଚକ୍ର, ଗଦା, ପରେ ଶଂଖ, ମୁଷଳ, ଖଡ଼ଗ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ; ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ, କୌସ୍ତୁଭ ଓ ବନମାଳା।

ଶ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀର୍ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀତାତାର୍କ୍ଷ୍ଯୋ ଗୁରୁରିନ୍ଦ୍ରାଦଯୋଽର୍ଚ୍ଚନମ୍। ସରସ୍ଵତ୍ଯାସନଂ ମୂର୍ତ୍ତିରୌଂ ହ୍ରୀଂ ଦେଵୀ ସରସ୍ଵତୀ

‘ଶ୍ରୀଁ’, ଶ୍ରୀ, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ତାତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଗୁରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜିତ ହେବେ; ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଆସନ, ମୂର୍ତ୍ତି, ‘ଔଁ’, ‘ହ୍ରୀଁ’, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ।

ହୃଦାଦ୍ଯାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ମ୍ମେଧା ଚ କଲାତୁଷ୍ଟିଶ୍ଚ ପୁଷ୍ଟିକା। ଗୌରୀ ପ୍ରଭାମତୀ ଦୁର୍ଗା ଗଣୋ ଗୁରୁଶ୍ଚ କ୍ଷେତ୍ରପଃ

ହୃଦା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଲକ୍ଷ୍ମୀ, ମେଧା, କଳା, ତୁଷ୍ଟି, ପୁଷ୍ଟିକା; ଗୌରୀ, ପ୍ରଭାମତୀ, ଦୁର୍ଗା, ଗଣ, ଗୁରୁ ଓ କ୍ଷେତ୍ରପାଳ।

ତଥା ଗଂ ଗଣପତଯେ ଚ ହ୍ରୀଂ ଗୌର୍ଯୈ ଚ ଶ୍ରୀଂ ଶ୍ରିଯୈ। ହ୍ରୀଂ ତ୍ଵରିତାଯୈ ହ୍ରୀଂ ସୌ ତ୍ରିପୁରା ଚତୁର୍ଥ୍ଯନ୍ତନମୋନ୍ତକାଃ

ଏଭଳି ‘ଗଂ’ ଦ୍ୱାରା ଗଣପତି, ‘ହ୍ରୀଁ’ ଦ୍ୱାରା ଗୌରୀ, ‘ଶ୍ରୀଁ’ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀ; ‘ହ୍ରୀଁ’ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୱରିତା, ‘ହ୍ରୀଁ’, ‘ସୌ’ ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିପୁରା, ଚତୁର୍ଥୀ ବିଭକ୍ତି ଓ ଓଁ ରେ ଶେଷ।

ପ୍ରଣଵାଦ୍ଯାଞ୍ଚ ନାମାଦ୍ଯମକ୍ଷରଂ ବିନ୍ଦୁସଂଯୁତମ୍। ଓଂ ଯୁତଂ ଵା ସର୍ଵମନ୍ତ୍ରପୂଜନାଜ୍ଜପତଃ ସ୍ମୃତାଃ

ନାମର ଆରମ୍ଭର ଅକ୍ଷର, ଯାହା ଉପରେ ବିନ୍ଦୁ ଥାଏ କିମ୍ବା 'ଓଁ' ଯୋଗ ହୋଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କରିବାବେଳେ ଏହା ଉଚ୍ଚାରଣ ହେବା ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।

ହୋମାତ୍ତିଲଘୃତାଦ୍ଯୈଞ୍ଚ ଧର୍ମ୍ମକାମାର୍ଥମୋକ୍ଷଦାଃ। ପୂଜାମନ୍ତ୍ରାନ୍ ପଠେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଭୁକ୍ତଭୋଗୋ ଦିଵଂ ଵ୍ରଜେତ୍

ଯିଏ ତିଳ, ଘିଅ ଓ ଏହାଦି ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ହୋମ କରିବା ସମୟରେ ପୂଜା ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଏ; ସେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଭୋଗି ଶେଷରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ।

ନାରଦ ଉଵାଚ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ସ୍ନାନଂ କ୍ରିଯାଦ୍ଯର୍ଥଂ ନୃସିଂହେନ ତୁ ମୃତ୍ତିକାମ୍। ଗୃହୀତ୍ଵା ତାଂ ଦ୍ଵିଧା କୃତ୍ଵା ମନଃ ସ୍ତ୍ରାନମଥୈକଯା

ନାରଦ କହିଲେ: ମୁଁ ଏବେ କ୍ରିୟା ପାଇଁ ସ୍ନାନର ବିଧି କହିବି; ନୃସିଂହ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମାଟି ନେଇ, ଦୁଇଭାଗ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଏକ ଭାଗ ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଦରକାର।

ନିମଜ୍ଜଯାଚମ୍ଯ ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ସିଂହେନ କୃତାରକ୍ଷକଃ। ଵିଧିସ୍ନାଂ ତତଃ କୁର୍ଯ୍ଯାତ୍ ପ୍ରାଣାଯାମପୁରଃ ସରମ୍

ପାଣି ଦେହରେ ଲାଗାଇ ଆଚମନ କରି, ଏହାକୁ ରଖି, ସିଂହ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ହେଇ, ପ୍ରାଣାୟାମ ପୂର୍ବକ ନିୟମିତ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ହୃଦି ଧ୍ଯାଯନ୍ ହରିଜ୍ଞାନଂ ମନ୍ତ୍ରେଣାଷ୍ଟାକ୍ଷରେଣ ହି। ତ୍ରିଧା ପାଣିତଲେ ମୃତ୍ସନାଂ ଦିଗ୍ବନ୍ଧଂ ସିଂହଜପ୍ତତଃ

ହୃଦୟରେ ହରିଙ୍କ ଜ୍ଞାନକୁ ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୟାନ କରି, ହାତରେ ମାଟି ଧରି, ସିଂହ ମନ୍ତ୍ର ତିନିଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍।

ଵାସୁଦେଵପ୍ରଜପ୍ତେନ ତୀର୍ଥଂସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯ ଚାଲଭେତ୍। ଗାତ୍ରଂ ଵେଦାଦିନା ମନ୍ତ୍ରୈଃ ସମ୍ମାର୍ଜ୍ଯାରାଧ୍ଯ ମୂର୍ତ୍ତିନା

ବାସୁଦେବ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାଣିକୁ ପବିତ୍ର କରି, ପରେ ବେଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରି, ମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।

କୃତ୍ଵାଘମର୍ଷଣଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ପରିଧାଯ ସମାଚରେତ୍। ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରୈର୍ଦ୍ଵିର୍ମ୍ମାର୍ଜ୍ଯ ପାଣିସ୍ଥଂ ଜଲମେଵ ଚ

ଅଘମର୍ଷଣ କରି, ସୁଧା ଜମା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧି, ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ୍; ପାଣି ହାତରେ ଧରି, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଥର ଶୁଧ୍ଧ କରିବା ଦରକାର।

ନାରାଯଣେନ ସଂଯମ୍ଯ ଵାଯୁମାଘ୍ରାଯ ଚୋତ୍ସୃଜେତ୍। ଜଲଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ ହରିଂ ପଶ୍ଚଦ୍ଦତ୍ତ୍ଵାର୍ଘ୍ଯଂ ଦ୍ଵାଦଶାକ୍ଷରମ୍

ନାରାୟଣ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ୱାସକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଶ୍ୱାସ ନେଇ ଛାଡ଼ି, ପାଣିରେ ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ପରେ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍।

ଜପ୍ତ୍ଵାନ୍ଯାଞ୍ଛତଶସ୍ତସ୍ଯ ଯୋଗପୀଠାଦିତଃ କ୍ରମାତ୍। ମନ୍ତ୍ରାନ୍ ଦିକ୍‌ପାଲପର୍ଯନ୍ତାନୃଷୀନ୍ ପିତୃଗଣାନପି

ଯୋଗାସନ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଦିଗ୍ପାଳ, ଋଷି, ପିତୃଗଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶତଶଃ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର କ୍ରମରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍।

ମନୁଷ୍ଯାନ୍ ସର୍ଵଭୂତାନି ସ୍ଥାଵରାନ୍ତାନ୍ଯଥାଵସେତ୍। ନ୍ଯସ୍ଯ ଚାଙ୍ଗାନି ସଂହୃତ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରାନ୍ଯାଗଗୃହଂ ଵ୍ରଜେତ୍

ସମସ୍ତ ମଣିଷ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଅଚଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅଙ୍ଗ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରି ଏବଂ ପୁନି ତାହାକୁ ହଟାଇ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଏଵମନ୍ଯାସୁ ପୂଜାସୁ ମୂଲାଦ୍ଯୈଃ ସ୍ନାନମାଚରେତ୍

ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୂଜାରେ ମଧ୍ୟ, ମୂଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ସ୍ନାନ କରିବା ଦରକାର।

ନାରଦ ଉଵାଚ ଚକ୍ଷ୍ଯେ ପୂଜାଵିଧିଂ ଵିପ୍ରା ଯତ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵମାପ୍ନୁଯାତ୍। ପ୍ରକ୍ଷାଲିତାଙ୍‌ଘ୍ନିରାଚମ୍ଯ ଵାଗ୍ଯତଃ କୃତସକ୍ଷକଃ

ନାରଦ କହିଲେ: ମୁଁ ପୂଜାର ବିଧି କହିବି, ଯାହା କରିଲେ ସମସ୍ତ କିଛି ମିଳେ; ପାଦ ଧୋଇ, ଆଚମନ କରି, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୌନ ରହି, ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍।

ପ୍ରାଙ୍‌ମୁଖଃ ସ୍ଵସ୍ତିକଂ ବଦ୍‌ଧ୍ଵା ପଦ୍ମାଦ୍ଯପରମେଵ ଚ। ଯଂ ଵୀଜଂ ନାଭିମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଧୂମ୍ରଂ ଚଣ୍ଡାନିଲାତ୍ମକମ୍

ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ସ୍ୱସ୍ତିକ ଓ ପଦ୍ମାଦି ଚିତ୍ର ଆକି, ନାଭି ମଧ୍ୟରେ ଧୂସର ରଙ୍ଗର, ତୀବ୍ର ବାୟୁ ସ୍ୱଭାବର ବୀଜ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଵିଶେଷଯେଦଶେଷନ୍ତୁ ଧ୍ଯାଯେତ୍ କାଯାତ୍ତୁ କଲ୍ମଷମ୍। କ୍ଷୌଂ ହୃତ୍‌ପଙ୍କଜମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଵୀଜଂ ତେ ଜୋନିଧିଂ ସ୍ମରନ୍

ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଭିନ୍ନ କରି, ଦେହର ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର କରିବାକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ହୃଦୟ ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ 'କ୍ଷଉଁ' ବୀଜକୁ ଗର୍ଭ ସ୍ଥାନ ବୋଲି ଭାବିବା ଉଚିତ୍।

ଅଧୋଦ୍ଧର୍ଵତିର୍ଯଗ୍‌ଗାଭିସ୍ତୁ ଜ୍ଵାଲାଭିଃ କଲ୍ପ୍ରଷଂ ଦହେତ୍। ଶଶାଙ୍କାକୃତିଵଦ୍ଧ୍ଯାଯେଦମ୍ବରସ୍ଥଂ ସୁଧାମ୍ବୁଭିଃ

ତଳ, ଶିର ଓ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଉଠୁଥିବା ଅଗ୍ନିଶିଖା ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଦଗ୍ଧ କରି, ପରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିରେ ଆକାଶରେ ଅମୃତ ଧାରା ସହିତ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ହତ୍ପଦ୍ମାଵ୍ଯାପିଭିର୍ଦ୍ଦେହଂ ସ୍ଵକମାପ୍ଲାଵଯେତ୍ସୁଧୀଃ । ସୁସୁମ୍ନାଯୋନିମାର୍ଗେଣ ସର୍ଵନାଡୀଵିସର୍ପ୍ପିଭିଃ

ହୃଦୟ ପଦ୍ମରୁ ବିକିରଣ ହେଉଥିବା କିରଣ ଦ୍ୱାରା, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଦେହକୁ ସୁସୁମ୍ନା ମାର୍ଗ ଓ ସମସ୍ତ ନାଡୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବାହିତ କରି ଉତ୍ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍।