ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ପୃଥିଵୀଂ ଧର୍ମ୍ମକଂ ଜ୍ଞାନଂ ଵୈରାଗ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯମେଵ ଚ। ଅଧର୍ମାଦୀନ୍ କନ୍ଦନାଲପଦ୍ମକେଶରକର୍ଣିକାଃ

ପୃଥିବୀ, ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଆଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ; ଅଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ପଦ୍ମର ଡଣ୍ଡ, ପତ୍ର, ରେଶା ଓ କର୍ଣ୍ଣିକାକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଋଗ୍ଵେଦାଦ୍ଯଂ କୃତାଦ୍ଯଞ୍ଚ ସତ୍ତ୍ଵାଦ୍ଯର୍କ୍କାଦିମଣ୍ଡଲମ୍। ଵିମଲୋତ୍କର୍ଷିଣୀ ଜ୍ଞାନା କ୍ରିଯା ଯୋଗା ଚ ତା ଯଜେତ୍

ଋଗ୍ବେଦ ଓ ଅନ୍ୟ ବେଦ, କୃତ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୁଗ, ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ; ବିମଳୋତ୍କର୍ଷିଣୀ, ଜ୍ଞାନ, କ୍ରିୟା ଓ ଯୋଗକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରହ୍ଵୀଂ ସତ୍ଯାଂ ତଥେଶାନାନୁଗ୍ରହସନମୂର୍ତ୍ତିକାମ୍ । ଦୁର୍ଗାଂ ଗିରଙ୍ଗଣଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଵାସୁଦେଵାଦିକଂ ଯଜେତ୍

ପ୍ରହ୍ୱୀ, ସତ୍ୟ, ଈଶାନ, ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ସନମୂର୍ତ୍ତି; ଦୁର୍ଗା, ଗିରା, ଅଙ୍ଗଣ, କ୍ଷେତ୍ର ଓ ବାସୁଦେବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଏମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ହୃଦଯଞ୍ଚ ଶିରଃ ଶୂଲଂ ଵର୍ମନେତ୍ରମଥାସ୍ତ୍ରକମ୍। ଶଙ୍ଖଂ ଚକ୍ରଂ ଗଦାଂ ପଦ୍ମଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଂ କୌସ୍ତୁଭଂ ଯଜେତ୍

ହୃଦୟ, ମୁଣ୍ଡ, ତ୍ରିଶୂଳ, କବଚ, ଚକ୍ଷୁ ଓ ଅସ୍ତ୍ର; ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ କୌସ୍ତୁଭକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଵନମାଲାଂ ଶ୍ରିଯଂ ପୁଷ୍ଟିଂ ଗରୁଡଂ ଗୁରୁମର୍ଚଯେତ୍। ଇନ୍ଦ୍ରମଗ୍ନିଂ ଯମଂ ରକ୍ଷୋ ଜଲଂ ଵାଯୁଂ ଧନେଶ୍ଵରମ୍

ବନମାଳା, ଶ୍ରୀ, ପୁଷ୍ଟି, ଗରୁଡ଼ ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ରାକ୍ଷସ, ପାଣି, ବାୟୁ ଓ ଧନର ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଈଶାନନ୍ତମଜଂ ଚାସ୍ତ୍ରଂ ଵାହନଂ କୁମୁଦାଦିକମ୍। ଵିଷ୍ଵକସେନଂ ମଣ୍ଡଲାଦୌ ସିଦ୍ଧିଃ ପୂଜାଦିନା ଭଵେତ୍

ପୂଜା ଓ ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଅନନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ଯାନ, କମଳ ଓ ଏହାଦିକ, ବିଷ୍ୱକ୍ସେନଙ୍କୁ ମଣ୍ଡଳରେ ସଫଳତା ମିଳେ।

ଶିଵପୂଜାଥ ସାମାନ୍ଯା ପୂର୍ଵଂ ନନ୍ଦିନମର୍ଚ୍ଚଯେତ୍। ମହାକାଲଂ ଯଜେଦ୍ଗଙ୍ଗାଂ ଯମୁନାଞ୍ଚ ଗଣାଦିକମ୍

ଶିବଙ୍କ ସାଧାରଣ ପୂଜାରେ ପ୍ରଥମେ ନନ୍ଦିନିକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ, ତାପରେ ମହାକାଳ, ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା ଓ ଗଣମାନେ ପୂଜିତ ହେବେ।

ଗିରଂ ଶ୍ରିଯଂ ଗୁରୁଂ ଵାସ୍ତୁଂ ଶକ୍ତ୍ଯାଦୀନ୍ ଧର୍ମକାଦିକମ୍। ଵାମା ଜ୍ଯେଷ୍ଠା ତଥା ରୌଦ୍ରୀ କାଲୀ କଲଵିକାରିଣୀ

ବାଣୀ, ଶ୍ରୀ, ଗୁରୁ, ଗୃହ, ଶକ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ; ଏହା ସହିତ ବାମା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠା, ରୌଦ୍ରୀ, କାଳୀ ଓ କଳବିକାରିଣୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ବଲଵିକରିଣୀ ଚାପି ବଲପ୍ରମଥିନୀ କ୍ରମାତ୍। ସର୍ଵଭୂତଦମନୀ ଚ ମଦନୋନ୍ମାଦିନୀ ଶିଵାସନମ୍

ବଳବିକାରିଣୀ, ପରେ ବଳପ୍ରମଥିନୀ, ସମସ୍ତ ଭୂତକୁ ଦମନ କରୁଥିବା, ମଦନୁନ୍ମାଦିନୀ ଓ ଶିବଙ୍କ ଆସନକୁ କ୍ରମେ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ହାଂ ହୁଂ ହାଂ ଶିଵମୂର୍ତ୍ତଯେ ସାଙ୍ଗଵକ୍ତ୍ରଂ ଶିଵଂ ଯଜେତ୍। ହୌଂ ଶିଵାଯ ହାମିତ୍ଯାଦି ହାମୀଶାନାଦିଵକ୍ତ୍ରକମ୍

‘ହାଁ’, ‘ହୁଁ’, ‘ହାଁ’ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଅଙ୍ଗ ଓ ମୁଖ ସହିତ ଶିବଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ‘ହୌଁ’ ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ, ‘ହାଁ’ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରରେ ଈଶାନ ଓ ଅନ୍ୟ ମୁଖକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ହ୍ରୀଂ ଗୌରୀଂ ଗଂ ଗଣଃ ଶକ୍ରମୁଖାଶ୍ଚଣ୍ଡୀହୃଦାଦିକାଃ। କ୍ରମାତ୍ସୂର୍ଯ୍ଯାର୍ଚ୍ଯନେ ମନ୍ତ୍ରା ଦଣ୍ଡୀ ପୂଜ୍ଯଶ୍ଚ ପିଙ୍ଗଲଃ

‘ହ୍ରୀଁ’ ଦ୍ୱାରା ଗୌରୀ, ‘ଗଂ’ ଦ୍ୱାରା ଗଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଚଣ୍ଡୀ, ହୃଦା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ; କ୍ରମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂଜା ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର, ଦଣ୍ଡୀ ଓ ପିଙ୍ଗଳଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଉଚ୍ଚୈଃ ଶ୍ରଵାଶ୍ଚାରୁଣଶ୍ଚ ପ୍ରଭୂତଂ ଵିମଲଂ ଯଜେତ୍। ସାରାଧ୍ଯୋପରମସୁଖଂ ସ୍କନ୍ଦାଦ୍ଯଂମଧ୍ଯତୋ ଯଜେତ୍

ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା, ଆରୁଣ, ପ୍ରଭୂତ, ବିମଳଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ମଧ୍ୟରେ ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସାର ଓ ପରମ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ।

ଦୀପ୍ତା ସୂକ୍ଷ୍ମା ଜଯା ଭଦ୍ରା ଵିଭୂତିର୍ଵିମଲା ତଥା। ଅମୋଘା ଵିଦ୍ଯୁତା ଚୈଵ ପୂଜ୍ଯାଥ ସର୍ଵତୋମୁଖୀ

ଦୀପ୍ତା, ସୂକ୍ଷ୍ମା, ଜୟା, ଭଦ୍ରା, ବିଭୂତି, ବିମଳା, ଅମୋଘା, ବିଦ୍ୟୁତା ଓ ସର୍ବତୋମୁଖୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଅର୍କ୍କାସନଂ ହି ହଂ ଖଂ ଖ ସୋଲ୍କାଯେତି ଚ ମୂର୍ତିକାମ୍। ହ୍ରାଂ ହ୍ରୀଂ ସ ସୂର୍ଯ୍ଯାଯ ନମ ଆଂ ନମୋ ହ୍ରଦଯାଯ ଚ

ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆସନ ‘ହଂ’, ‘ଖଂ’, ‘ଖ’, ‘ସୋ’, ‘ଉଲ୍କା’ ଓ ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ; ‘ହ୍ରାଁ’, ‘ହ୍ରୀଁ’, ‘ସ’, ‘ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ନମସ୍କାର’, ‘ଆଁ’, ଓ ‘ହୃଦୟକୁ ନମସ୍କାର’ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଅର୍କ୍କାଯ ଶିକସେ ତଦ୍ଵଦଗ୍ନୀଶାସୁରଵାଯୁଗାନ୍ । ଭୂର୍ଭଵଃ ସ୍ଵରେ ଜ୍ଵାଲିନି ଶିଖା ହୁଂ କଵଚଂ ସ୍ମୃତମ୍

ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶିଖା, ଏଭଳି ଅଗ୍ନି, ଈଶ, ଅସୁର, ବାୟୁଙ୍କୁ; ‘ଭୂଃ’, ‘ଭୁଵଃ’, ‘ସ୍ୱଃ’ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ୱାଳାମୟ, ଶିଖା, ‘ହୁଁ’ କବଚ ଭାବରେ ପରିଚିତ।

ମାଂ ନେତ୍ରଂ ଵସ୍ତଥାର୍କ୍କାସ୍ତ୍ରଂ ରାଜ୍ଞୀ ଶକ୍ତିଶ୍ଚ ନିଷ୍କୁଭା । ସୋମୋଽଙ୍ଗାରକୋଥ ବୁଧୋ ଜୀଵଃ ଶୁକ୍ରଃ ଶନିଃ କ୍ରମାତ୍

ନେତ୍ର ‘ମାଁ’, ଗୃହ ‘ଅର୍କାସ୍ତ୍ର’, ରାଜ୍ଞୀ ‘ଶକ୍ତି’, ନିଷ୍କୁଭା; କ୍ରମେ ସୋମ, ଅଙ୍ଗାରକ, ବୁଧ, ଜୀବ, ଶୁକ୍ର, ଶନି।

ରାହୁଃ କେତୁସ୍ତେଜଶ୍ଚଣ୍ଡଃ ସଙ୍‌କ୍ଷେପାଦଥ ପୂଜନମ୍। ଆସନଂ ମୂର୍ତ୍ତଯେ ମୂଲଂ ହୃଦାଦ୍ଯଂ ପରିଚାରକଃ

ରାହୁ, କେତୁ, ତେଜସ୍, ଚଣ୍ଡ; ସଂକ୍ଷେପରେ ପୂଜା ଏପରି: ମୂର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଆସନ, ମୂଳ, ହୃଦା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ପରିଚାରକ।

ଵିଷ୍ଣଵାସନଂ ଵିଷ୍ଣୁମୂର୍ତ୍ତେ ରୋଂ ଶ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଧରୋ ହରିଃ। ହ୍ରୀଂ ସର୍ଵମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତ୍ରୀଯମିତି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହନଃ

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆସନ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି, ‘ରଂ’, ‘ଶ୍ରୀଁ’, ‘ଶ୍ରୀଁ’, ଶ୍ରୀଧର, ହରି; ‘ହ୍ରୀଁ’, ସମସ୍ତ ମୂର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର—ଏହିପରି ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ଆକର୍ଷିତ କରନ୍ତି।

ହ୍ରୀଂ ହୃଷୀକେଶଃ କ୍ଲୀଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ଵରୈର୍ଦ୍ଦୀର୍ଘୈର୍ହୃଦାଦିକମ୍। ସମସ୍ତୈଃ ପଞ୍ଚମୀ ପୂଜା ସଙ୍‌ଗ୍ରାମାଦୌ ଜଯାଦିଦା

‘ହ୍ରୀଁ’ ଦ୍ୱାରା ହୃଷୀକେଶ, ‘କ୍ଲୀଁ’ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ, ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱରରେ ହୃଦା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ; ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚମୀ ବିଭକ୍ତି, ପୂଜା ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଆଦିରେ ଜୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ।

ଚକ୍ରଂ ଗଦାଂ କ୍ରମାଚ୍ଛଙ୍ଖଂ ମୁଷଲଂ ଖଡ୍ଗଶାର୍ଙ୍ଗକମ୍। ପାଶାଙ୍କୁଶୌ ଚ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଂ କୌସ୍ତୁଭଂ ଵନମାଲଯା

ଚକ୍ର, ଗଦା, ପରେ ଶଂଖ, ମୁଷଳ, ଖଡ଼ଗ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ; ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ, କୌସ୍ତୁଭ ଓ ବନମାଳା।

ଶ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀର୍ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀତାତାର୍କ୍ଷ୍ଯୋ ଗୁରୁରିନ୍ଦ୍ରାଦଯୋଽର୍ଚ୍ଚନମ୍। ସରସ୍ଵତ୍ଯାସନଂ ମୂର୍ତ୍ତିରୌଂ ହ୍ରୀଂ ଦେଵୀ ସରସ୍ଵତୀ

‘ଶ୍ରୀଁ’, ଶ୍ରୀ, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ତାତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଗୁରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜିତ ହେବେ; ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଆସନ, ମୂର୍ତ୍ତି, ‘ଔଁ’, ‘ହ୍ରୀଁ’, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ।

ହୃଦାଦ୍ଯାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ମ୍ମେଧା ଚ କଲାତୁଷ୍ଟିଶ୍ଚ ପୁଷ୍ଟିକା। ଗୌରୀ ପ୍ରଭାମତୀ ଦୁର୍ଗା ଗଣୋ ଗୁରୁଶ୍ଚ କ୍ଷେତ୍ରପଃ

ହୃଦା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଲକ୍ଷ୍ମୀ, ମେଧା, କଳା, ତୁଷ୍ଟି, ପୁଷ୍ଟିକା; ଗୌରୀ, ପ୍ରଭାମତୀ, ଦୁର୍ଗା, ଗଣ, ଗୁରୁ ଓ କ୍ଷେତ୍ରପାଳ।

ତଥା ଗଂ ଗଣପତଯେ ଚ ହ୍ରୀଂ ଗୌର୍ଯୈ ଚ ଶ୍ରୀଂ ଶ୍ରିଯୈ। ହ୍ରୀଂ ତ୍ଵରିତାଯୈ ହ୍ରୀଂ ସୌ ତ୍ରିପୁରା ଚତୁର୍ଥ୍ଯନ୍ତନମୋନ୍ତକାଃ

ଏଭଳି ‘ଗଂ’ ଦ୍ୱାରା ଗଣପତି, ‘ହ୍ରୀଁ’ ଦ୍ୱାରା ଗୌରୀ, ‘ଶ୍ରୀଁ’ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀ; ‘ହ୍ରୀଁ’ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୱରିତା, ‘ହ୍ରୀଁ’, ‘ସୌ’ ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିପୁରା, ଚତୁର୍ଥୀ ବିଭକ୍ତି ଓ ଓଁ ରେ ଶେଷ।

ପ୍ରଣଵାଦ୍ଯାଞ୍ଚ ନାମାଦ୍ଯମକ୍ଷରଂ ବିନ୍ଦୁସଂଯୁତମ୍। ଓଂ ଯୁତଂ ଵା ସର୍ଵମନ୍ତ୍ରପୂଜନାଜ୍ଜପତଃ ସ୍ମୃତାଃ

ନାମର ଆରମ୍ଭର ଅକ୍ଷର, ଯାହା ଉପରେ ବିନ୍ଦୁ ଥାଏ କିମ୍ବା 'ଓଁ' ଯୋଗ ହୋଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କରିବାବେଳେ ଏହା ଉଚ୍ଚାରଣ ହେବା ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।

ହୋମାତ୍ତିଲଘୃତାଦ୍ଯୈଞ୍ଚ ଧର୍ମ୍ମକାମାର୍ଥମୋକ୍ଷଦାଃ। ପୂଜାମନ୍ତ୍ରାନ୍ ପଠେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଭୁକ୍ତଭୋଗୋ ଦିଵଂ ଵ୍ରଜେତ୍

ଯିଏ ତିଳ, ଘିଅ ଓ ଏହାଦି ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ହୋମ କରିବା ସମୟରେ ପୂଜା ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଏ; ସେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଭୋଗି ଶେଷରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ।

ନାରଦ ଉଵାଚ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ସ୍ନାନଂ କ୍ରିଯାଦ୍ଯର୍ଥଂ ନୃସିଂହେନ ତୁ ମୃତ୍ତିକାମ୍। ଗୃହୀତ୍ଵା ତାଂ ଦ୍ଵିଧା କୃତ୍ଵା ମନଃ ସ୍ତ୍ରାନମଥୈକଯା

ନାରଦ କହିଲେ: ମୁଁ ଏବେ କ୍ରିୟା ପାଇଁ ସ୍ନାନର ବିଧି କହିବି; ନୃସିଂହ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମାଟି ନେଇ, ଦୁଇଭାଗ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଏକ ଭାଗ ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଦରକାର।

ନିମଜ୍ଜଯାଚମ୍ଯ ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ସିଂହେନ କୃତାରକ୍ଷକଃ। ଵିଧିସ୍ନାଂ ତତଃ କୁର୍ଯ୍ଯାତ୍ ପ୍ରାଣାଯାମପୁରଃ ସରମ୍

ପାଣି ଦେହରେ ଲାଗାଇ ଆଚମନ କରି, ଏହାକୁ ରଖି, ସିଂହ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ହେଇ, ପ୍ରାଣାୟାମ ପୂର୍ବକ ନିୟମିତ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ହୃଦି ଧ୍ଯାଯନ୍ ହରିଜ୍ଞାନଂ ମନ୍ତ୍ରେଣାଷ୍ଟାକ୍ଷରେଣ ହି। ତ୍ରିଧା ପାଣିତଲେ ମୃତ୍ସନାଂ ଦିଗ୍ବନ୍ଧଂ ସିଂହଜପ୍ତତଃ

ହୃଦୟରେ ହରିଙ୍କ ଜ୍ଞାନକୁ ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୟାନ କରି, ହାତରେ ମାଟି ଧରି, ସିଂହ ମନ୍ତ୍ର ତିନିଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍।

ଵାସୁଦେଵପ୍ରଜପ୍ତେନ ତୀର୍ଥଂସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯ ଚାଲଭେତ୍। ଗାତ୍ରଂ ଵେଦାଦିନା ମନ୍ତ୍ରୈଃ ସମ୍ମାର୍ଜ୍ଯାରାଧ୍ଯ ମୂର୍ତ୍ତିନା

ବାସୁଦେବ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାଣିକୁ ପବିତ୍ର କରି, ପରେ ବେଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରି, ମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।