ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ଵୃକ୍ଷାଣଆଂ ଯଜ୍ଞିଯାନାନ୍ତୁ ସମିଧଃ ପ୍ରଥମଂ ହଵିଃ । ଆଜ୍ଯଞ୍ଚ ଵ୍ରୀହଯଶ୍ଚୈଵ ତଥା ଵୈ ଗୌରସର୍ଷପାଃ ।। ୨୬୧.

ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟବହୃତ କାଠମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମେ ହବି ଦିଆଯାଏ; ଏହିପରି ଘିଅ, ଚାଉଳ, ଗାଈର ଦୁଧ ଓ ସରଷେ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଏ।

ଅକ୍ଷତାନି ତିଲାଶ୍ଚୈଵ ଦଧିକ୍ଷୀରେ ଚ ଭାର୍ଗଵ । ଦର୍ଭାସ୍ତଥୈଵ ଦୂର୍ଵାଶ୍ଚ ଵିଲ୍ଵାନି କମଲାନି ଚ ।। ୨୬୧.

ଅଭେଦ୍ୟ ଧାନ, ତିଳ, ଦହି ଓ ଦୁଧ, ଭାର୍ଗବ, ଏହା ସହିତ ଦର୍ଭା, ଦୁର୍ବା, ବେଲ ଓ ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଏ।

ଶାନ୍ତିପୁଷ୍ଟିକରାଣ୍ଯାହୁର୍ଦ୍ରଵ୍ଯାଣ୍ଯେତାନି ସର୍ଵଶଃ । ତୈଲଙ୍କଣାନି ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାଜିକା ରୁଧିରଂ ଵିଷଂ ।। ୨୬୧.

ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଶାନ୍ତି ଓ ପୁଷ୍ଟି ଦେଇଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତେଲର ଖଲ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, କଳା ସରଷେ, ରକ୍ତ ଓ ବିଷ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ସମିଧଃ କଣ୍ଟକୋପେତା ଅଭିଚାରେଷୁ ଯୋଜଯେତ୍ । ଆର୍ଷଂ ଵୈ ଦୈଵତଂ ଛନ୍ଦୋ ବିନ୍ଯୋଗଜ୍ଞ ଆଚରେତ୍ ।। ୨୬୧.

କାଠରେ କାଁଟା ଥିଲେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅଭିଚାର କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବା ଉଚିତ; ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ଋଷି, ଦେବତା ଓ ଛନ୍ଦ ଜାଣିବା ଦରକାର।

ପୁଷ୍କର ଉଵାଚ ଶ୍ରୀସୂକ୍ତଂ ପ୍ରତିଵେଦଞ୍ଚ କ୍ଷେଯଂ ଲକ୍ଷଅମୀଵିଵର୍ଦ୍ଧନଂ । ହିରଣ୍ଯଵର୍ଣା ହରିଣୀମୃଚଃ ପଞ୍ଚଦଶ ଶ୍ରିଯଃ ।। ୨୬୩.

ପୁଷ୍କର କହିଲେ: ଶ୍ରୀସୂକ୍ତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବେଦରେ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ଲକ୍ଷ୍ମୀର ବୃଦ୍ଧି କରେ; 'ହିରଣ୍ୟବର୍ଣ୍ଣା, ହରିଣୀ' ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ପନ୍ଦରଟି ମନ୍ତ୍ର ଶ୍ରୀଙ୍କ ଅଟୁଟ ମହିମା।

ରଥେଷ୍ଵକ୍ଷେଷୁ ଵାଜେତି ଚତସ୍ରୋ ଯଜୁଷି ଶ୍ରିଯଃ । ସ୍ରାଵନ୍ତୀଯଂ ତଥା ସାମ ଶ୍ରୀସୂକ୍ତଂ ସାମଵେଦକେ ।। ୨୬୩.

ଯଜୁର୍ବେଦରେ ରଥର ଅକ୍ଷରେ ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ କରି ଚାରିଟି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ାଯାଏ; ସାମବେଦରେ ଶ୍ରୀସୂକ୍ତ ସ୍ରାବନ୍ତୀୟ ଭାବେ ଗାଯାଯାଏ।

ଶ୍ରିଯଂ ଧାତର୍ମଯି ଧେହି ପ୍ରୋକ୍ତମାଥର୍ଵଣେ ତଥା । ଶ୍ରୀସୂକ୍ତଂ ଯୋ ଜପେଦ୍‌ଭକ୍ତ୍ଯା ହତ୍ଵା ଶ୍ରୀସ୍ତସ୍ଯ ଵୈ ଭଵେତ୍ ।। ୨୬୩.

ଅଥର୍ବବେଦରେ 'ହେ ଧାତା, ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ରଖ' ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଅଛି। ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶ୍ରୀସୂକ୍ତ ପଢ଼େ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶ୍ରୀଙ୍କର କୃପା ପାଏ।

ପଦ୍ମାନି ଚାଥ ଵିଲ୍ଵାନି ହୁତ୍ଵାଜ୍ଯଂ ଵା ଲିଲାନ୍ ଶ୍ରିଯଃ । ଏକନ୍ତୁ ପୌରୁଷଂ ସୂକ୍ତଂ ପ୍ରତିଵେଦନ୍ତୁ ସର୍ଵଦଂ ।। ୨୬୩.

ପଦ୍ମ ଓ ବିଲ୍ବପତ୍ର ଦେଇ, କିମ୍ବା ଘିଅ ହୋମ କରିଲେ ଶ୍ରୀଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳେ; ଏବଂ ସବୁବେଳେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ବେଦରେ ପୁରୁଷସୂକ୍ତ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।

ସୂକ୍ତେନ ଦଦ୍ଯାନ୍ନିଷ୍ପାପୋ ହ୍ଯେକୈକଯା୧ ଜଲାଞ୍ଜଲିଂ । ସ୍ନାତ ଏକୈକଯା ପୁଷ୍ପଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଦ୍ଦତ୍ଵାଘହା ଭଵେତ୍ ।। ୨୬୩.

ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୂକ୍ତ ପଢ଼ିବା ସହିତ ଜଳର ଏକ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇଲେ ପାପ ଦୂର ହୁଏ; ସ୍ନାନ କରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୂକ୍ତ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏକ ଫୁଲ ଦେଲେ ଅପରାଧ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

ସ୍ନାତ ଏକୈକଯା ଦତ୍ଵା ଫଲଂ ସ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵକାମଭାକ୍ । ମହାପାପୋପପାପାନ୍ତୋ ଭଵେଜ୍ଜପ୍ତ୍ଵା ତୁ ପୈରୁଷଂ ।। ୨୬୩.

ସ୍ନାନ କରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୂକ୍ତ ସହିତ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ; ପୁରୁଷସୂକ୍ତ ପଢ଼ିଲେ ବଡ଼ ଓ ଛୋଟ ସମସ୍ତ ପାପ ଶେଷ ହୁଏ।

କୃଚ୍ଛ୍ରୈର୍ଵିଶୁଦ୍ଧୋ ଜପ୍ତ୍ଵା ଚ ହୁତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵାଽଥ ସର୍ଵଭାକ୍ । ଅଷ୍ଟାଦଶଭ୍ଯଃ ସାନ୍ତିଭ୍ଯସ୍ତିସ୍ରୋଽନ୍ଯାଃ ଶାନ୍ତଯୋ ଵରାଃ ।। ୨୬୩.

କଠିନ ଉପବାସ ଓ ଶୁଦ୍ଧତା ସହିତ ଜପ, ହୋମ ଓ ସ୍ନାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଫଳ ମିଳେ; ଅଠରଟି ଶାନ୍ତି ମଧ୍ୟରୁ ତିନୋଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନାଯାଏ।

ଅମୃତା ଚାଭ୍ଯା ସୌମ୍ଯା ସର୍ଵ୍ଵୋତ୍ପାତଵିମର୍ଦ୍ଦନାଃ । ଅମୃତା ସର୍ଵଦୈଵତ୍ଯା ଅଭ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଦୈଵତା ।। ୨୬୩.

ଅମୃତା ଓ ଅଭ୍ୟା ଶାନ୍ତି ମୃଦୁ ଓ ସମସ୍ତ ଅପଶକୁନ ଦୂର କରେ; ଅମୃତା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଅଭ୍ୟା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ।

ସୌମ୍ଯା ଚ ସର୍ଵଦୈଵତ୍ଯା ଏକା ସ୍ଯାତ୍ସର୍ଵ୍ଵକାମଦା । ଅଭଯାଯାମଣିଃ କାର୍ଯ୍ଯୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ଭୃଗୂତ୍ତମ ।। ୨୬୩.

ସୌମ୍ୟା ଶାନ୍ତି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ; ଅଭୟା ମଣି ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ, ହେ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଶତକାଣ୍ଡୋଽମୃତାଯାଶ୍ଚ ସୌମ୍ଯାଯାଃ ଶଙ୍ଖଜୋ ମଣିଃ । ତଦ୍ଦୈଵତ୍ଯାସ୍ତଥା ମନ୍ତ୍ରାଃ ସିଦ୍ଧୌ ସ୍ଯାନ୍ମଣିବନ୍ଧନଂ ।। ୨୬୩.

ଶତକଣ୍ଡ ମଣି ଅମୃତା ପାଇଁ, ଶଂଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମଣି ସୌମ୍ୟା ପାଇଁ; ସେମାନଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ସେମାନଙ୍କ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ କରି, ସଫଳତା ପାଇଁ ମଣି ବାନ୍ଧିବା ଉଚିତ।

ଦିଵ୍ଯାନ୍ତରୀକ୍ଷଭୌମାଦିସମୁତ୍ପାତାର୍ଦନାଇମାଃ । ଦ୍ଵିଵ୍ଯାନ୍ତରୀକ୍ଷଭୌମନ୍ତୁ ଅଦ୍ଭୁତଂ ତ୍ରିଵିଧଂ ଶ୍ରୃଣୁ ।। ୨୬୩.

ଦିବ୍ୟ, ଆକାଶ ଓ ଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅପଶକୁନ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏହି ଶାନ୍ତିଗୁଡ଼ିକ; ଦିବ୍ୟ, ଆକାଶୀୟ ଓ ପୃଥିବୀର ତିନି ପ୍ରକାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟ ଶୁଣ।

ଗ୍ରହର୍କ୍ଷଵୈକୃତଂ ଦିଵ୍ଯମାନ୍ତରୀକ୍ଷନ୍ନିବୋଧ ମେ । ଉଲ୍କାପାତଶ୍ଚ ଦିଗ୍ଦାହଃ ପରିଵେଶସ୍ତଥୈଵ ଚ ।। ୨୬୩.

ଗ୍ରହ ଓ ତାରା ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଦିବ୍ୟ ଅପଶକୁନ, ଆକାଶରେ ଉଲ୍କାପାତ, ଦିଗ୍ବାହା ଓ ପ୍ରଭାମଣ୍ଡ ବିଷୟରେ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ।

ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଞ୍ଚୈଵ ଵୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ ଵିକୃତା ଚ ଯା । ଚରସ୍ଥିରଭଵଂ ଭୂମୌ ଭୂକମ୍ପମପି ଭୂମିଜଂ ।। ୨୬୩.

ଗନ୍ଧର୍ବନଗର ଦେଖାଯିବା, ବିଚିତ୍ର ବର୍ଷା, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଅସାଧାରଣ ଘଟଣା ଦେଖାଯାଏ; ପୃଥିବୀରେ ଚଳନଶୀଳ କିମ୍ବା ଅଚଳ ଘଟଣା, ଭୂକମ୍ପ ଏବଂ ଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅପଶକୁନ।

ସପ୍ତାହାଭ୍ଯନ୍ତରେ ଵଷ୍ଟାଵଦ୍ଭୁତଂ ନିଷ୍ଫଲଂ ଭଵେତ୍ । ଶାନ୍ତିଂ ଵିନା ତ୍ରିଭିର୍ଵର୍ଷୈରଦ୍ଭୁତଂ ଭଯକୃଦ୍ଭଵେତ୍ ।। ୨୬୩.

ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟେ, ତେବେ ତାହାର କୌଣସି ଫଳ ନଥାଏ; ଶାନ୍ତି କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ତିନି ବର୍ଷ ପରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଭୟର କାରଣ ହୁଏ।

ଦେଵତାର୍ଚ୍ଚାଃ ପ୍ରନୃତ୍ଯନ୍ତି ଵେପନ୍ତେ ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ତି ଚ । ଆରଠନ୍ତି ଚ ରୋଦନ୍ତି ପ୍ରସ୍ଵିଦ୍ଯନ୍ତେହସନ୍ତି ଚ ।। ୨୬୩.

ଦେବତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ନୃତ୍ୟ କରେ, କମ୍ପିତ ହୁଏ, ଜ୍ୱଳିଉଠେ, ଚିତ୍କାର କରେ, କାନ୍ଦେ, ଘମ ଛାଡ଼େ ଓ ହସେ।

ଅର୍ଚ୍ଚାଵିକାରୋପଶମୋଽଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ହୁତ୍ଵା ପ୍ରଜାପତେଃ । ଅନଗ୍ନିର୍ଦୀପ୍ଯତେ ଯତ୍ର ରାଷ୍ଟ୍ରେ ଚ ଭୃଶନିସ୍ଵନଂ ।। ୨୬୩.

ଏପରି ମୂର୍ତ୍ତିର ବିକାର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ପୂଜା ଓ ହୋମ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି ହୁଏ; ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳେ ନାହିଁ ଓ ରାଜ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ମେଘଗର୍ଜନ ହୁଏ।

ନ ଦୀପ୍ଯତେ ଚେନ୍ଧନଵାଂସ୍ତଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ପୀଡ୍ଯତେ ନୃପୈଃ । ଅଗ୍ନିଵୈକୃତ୍ଯଶମନମଗ୍ନିମନ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଭାର୍ଗଵ ।। ୨୬୩.

ଯେଉଁଠି ଜଳାନ୍ତ କାଠ ଅଗ୍ନି ଧରେନାହିଁ, ସେଠାରେ ରାଜାମାନେ ଦେଶକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଅଗ୍ନିର ବିକୃତି ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଅଗ୍ନିମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ, ହେ ଭାର୍ଗବ।

ଅକାଲେ ଫଲିତା ଵୃକ୍ଷାଃ କ୍ଷୀରଂ ରକ୍ତଂ ସ୍ରଵନ୍ତି ଚ । ଵୃକ୍ଷୋତ୍ପାତପ୍ରଶମନଂ ଶିଵଂ ପୂଜ୍ଯ ଚ କାରଯେତ୍ ।। ୨୬୩.

ଅସମୟରେ ଗଛରେ ଫଳ ଆସିଲେ କିମ୍ବା ଦୁଧ ରକ୍ତ ହୋଇ ବହିଲେ, ଏପରି ଗଛର ଅପଶକୁନ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଶିବଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପୂଜା କରାଯିବା ଉଚିତ।

ଅତିଵୃଷ୍ଟିରନାଵୃଷ୍ଟିର୍ଦୁର୍ଭିକ୍ଷାଯୋଭଯଂ ମତଂ । ଅନୃତୌ ତ୍ରିଦିନାରବ୍ଘଵୃଷ୍ଟିର୍ଜ୍ଞେଯା ଭଯାଯ ହି ।। ୨୬୩.

ଅତିବୃଷ୍ଟି, ଅନାବୃଷ୍ଟି ଓ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଦୁଇଟି ଅପଶକୁନ ଭାବିଯାଏ; ଅସମୟରେ ତିନି ଦିନ ଧରି ବର୍ଷା ହେଲେ, ତାହାକୁ ଭୟର କାରଣ ଭାବିବା ଉଚିତ।

ଵୃଷ୍ଟିଵୈକୃତ୍ଯନାଶଃ ସ୍ଯାତ୍ପର୍ଜନ୍ଯେନ୍ଦ୍ଵର୍କପୂଜନାତ୍ । ନଗରାଦପସର୍ପନ୍ତେ ସମୀପମୁପଯାନ୍ତି ଚ ।। ୨୬୩.

ପର୍ଜନ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପୂଜା କଲେ ବର୍ଷାର ବିଘ୍ନ ଦୂରିଯାଏ; ଯେମାନେ ସହର ଛାଡ଼ିଥିଲେ ସେମାନେ ପୁନି ଫେରନ୍ତି, ଏବଂ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଲୋକମାନେ ଆସିପହଞ୍ଚନ୍ତି।

ନଦ୍ଯୋ ହ୍ରଦପ୍ରଶ୍ରଵଣା ଵିରସାଶ୍ଚ ଭଵନ୍ତି ଚ । ସଲିଲାଶଯଵୈକୃତ୍ଯେ ଜପ୍ତଵ୍ଯୋ ଵାରୁଣୋ ମନୁଃ ।। ୨୬୩.

ନଦୀ, ହ୍ରଦ ଓ ଝରଣାମାନେ ଅସ୍ବାଦିଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଜଳସ୍ରୋତରେ ବିଘ୍ନ ହେଲେ ବାରୁଣ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।

ଅକାଲପ୍ରସଵା ନାର୍ଯ୍ଯଃ କାଲତୋ ଵାପ୍ରଜାସ୍ତଥା । ଵିକୃତପ୍ରସଵାଶ୍ଚୈଵ ଯୁଗ୍ମପ୍ରସଵନାଦିକଂ ।। ୨୬୩.

ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସମୟର ଠିକ୍ ବେଳେ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ଥ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଓ ଯୁଗଳ ଜନ୍ମ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଘଟଣା ଦେଖାଯାଏ।

ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପ୍ରସଵଵୈକୃତ୍ଯେ ସ୍ତ୍ରୀଵିପ୍ରାଦି ପ୍ରପୂଜଯେତ୍ । ଵଡ଼ଵା ହସ୍ତିନୀ ଗୌର୍ଵା ଯଦି ଯୁଗ୍ମଂ ପ୍ରସୂଯତେ ।। ୨୬୩.

ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଜନ୍ମରେ ବିଘ୍ନ ଦେଖାଯିବାବେଳେ, ସ୍ତ୍ରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ; ଯଦି ଘୋଡ଼ି, ହାତୀ କିମ୍ବା ଗାଈ ଯୁଗଳ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଛନ୍ତି।

ଵିଜାତ୍ଯଂ ଵିକୃତଂ ଵାପି ଷଡ୍‌ଭିର୍ମାସୈର୍ମ୍ରିଯେତ୍ ଵୈ । ଵିକୃତଂ ଵା ପ୍ରସୂଯନ୍ତେ ପରଚକ୍ରଭଯଂ ଭଵେତ୍ ।। ୨୬୩.

ଯଦି ଶିଶୁ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାତିର କିମ୍ବା ଅସ୍ୱାଭାବିକ ହୁଏ, ସେ ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ; ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ହେଲେ ବାହାର ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆକ୍ରମଣର ଭୟ ଥାଏ।

ହୋମଃ ପ୍ରସୂତିଵୈକୃତ୍ଯେ ଜପୋ ଵିପ୍ରାଦିପୂଜନଂ । ଯାନି ଯାନାନ୍ଯଯୁକ୍ତାନି ଯୁକ୍ତାନି ନ ଵହନ୍ତି ଚ ।। ୨୬୩.

ଜନ୍ମରେ ବିଘ୍ନ ଦେଖାଯିଲେ ହୋମ, ମନ୍ତ୍ରପାଠ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।