ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

ସ୍ଵାମିନେ ଯୋଽନିଵେଦ୍ଯୈଵ କ୍ଷେତ୍ରେ ସେତୁଂ ପ୍ରକଲ୍ପଯେତ୍ । ଉତ୍ପନ୍ନେ ସ୍ଵାମିନୋ ଭୋଗସ୍ତଦଭାଵେ ମହୀପତେଃ ।। ୨୫୮.

ଯିଏ ଜମି ମାଲିକଙ୍କୁ ଖବର ନଦେଇ ବନ୍ଧ ବନାଏ, ମାଲିକ ଥିଲେ ଉପଭୋଗ ତାଙ୍କର, ନଥିଲେ ରାଜାଙ୍କର ହେବ।

ଫାଲାହତମପି କ୍ଷେତ୍ରଂ ଯୋ ନ କୁର୍ଯାନ୍ନ କାରଯେତ୍ । ସ ପ୍ରଦାପ୍ଯୋଽକୃଷ୍ଟଫଲଂ କ୍ଷେତ୍ରମନ୍ଯେନ କାରଯେତ୍ ।। ୨୫୮.

ଯିଏ ଚାଷ ହୋଇଥିବା ଜମିକୁ ଚାଷ କରେନି କିମ୍ବା କରାଏନି, ସେ ଅଚାଷ ଫସଲ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଦ୍ୱାରା ଚାଷ କରାଯିବ।

ମାସାନଷ୍ଟୌ ତୁ ମହିଷୋ ସସ୍ଯଘାତମ୍ଥ କାରିଣୀ । ଦଣ୍ଡନାଯା ତଦର୍ଦ୍ଧନ୍ତୁ ଗୌସ୍ତଦର୍ଦ୍ଧନଜାଵିକଂ ।। ୨୫୮.

ଯଦି ଏକ ମହିଷ ଫସଲ ନଷ୍ଟ କରେ, ତେବେ ଆଠ ମାସର ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ। ଗାଈ ପାଇଁ ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ, ଛାଗ କିମ୍ବା ମେଷ ପାଇଁ ଗାଈର ଅର୍ଦ୍ଧ ଦଣ୍ଡ ହେବ।

ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵୋପଵିଷ୍ଟାନାଂ ଯଥୋକ୍ତାଦ୍ ଦ୍ଵିଗୁଣୋ ଦମଃ । ସମମେଷାଂ ଵିଵିତେପି ଖରେଷ୍ଟ୍ରଂ ମହିଷୀସମମ୍ ।। ୨୫୮.

ଯେଉଁ ପଶୁମାନେ ଖାଇ ସେଠାରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଦଣ୍ଡ ଦୁଗୁଣ ହେବ। ଅଲଗା ଘେରାରେ ଥିବା ପଶୁମାନେ ପାଇଁ ମହିଷର ଦଣ୍ଡ ଗାଈ ପରି ହେବ।

ଯାଵତ୍ ସସ୍ଯଂ ଵିନଷ୍ଟନ୍ତୁ ତାଵତ୍ କ୍ଷେତ୍ରୀ ଫଲଂ ଲଭେତ୍ । ପାଲସ୍ତାଡ୍ଯୋଽଥ ଗୋସ୍ଵାମୀ ପୂର୍ଵୋକ୍ତଂ ଦଣ୍ଡମର୍ହତି ।। ୨୫୮.

ଯେତେ ଫସଲ ନଷ୍ଟ ହେବ, ସେତେ ଫସଲ ଜମି ମାଲିକ ପାଇବେ। ଗୋପାଳକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ ଓ ଗାଈ ମାଲିକ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ଦଣ୍ଡ ପାଇବେ।

ପଥି ଗ୍ରାମଵିଵୀତନ୍ତେ କ୍ଷେତ୍ରେ ଦୋଷୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଅକାମତଃ କାମଚାରେ ଚୌରଵଦ୍ଦଣ୍ଡମର୍ହତି ।। ୨୫୮.

ଗାଁର ସୀମା କିମ୍ବା ପଥରେ ଜମି ଚାଲିଗଲେ ଦୋଷ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ବକ କଲେ, ଚୋର ପରି ଦଣ୍ଡ ହେବ।

ମହୋକ୍ଷୋତ୍ସୃଷ୍ଟପଶଵଃ ସୂତିକାଗନ୍ତୁକା ଚ ଗୌଃ । ପାଲୋ ଯେଷାନ୍ତୁ ତେ ମୋଚ୍ଯା ଦୈଵରାଜପରିପ୍ଲୁତାଃ ।। ୨୫୮.

ବଡ଼ ବଳଦ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ପଶୁ, ପିଲା ହେଉଥିବା ଗାଈ, କିମ୍ବା ନୂତନ ଆସିଥିବା ଗାଈ ପାଇଁ ଗୋପାଳକୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଯିବ, କାରଣ ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ।

ଯଥାର୍ପିତାନ୍ ପଶୂନ୍ ଗୋପଃ ସାଯଂ ପ୍ରତ୍ଯର୍ପଯେତ୍ତଥା । ପ୍ରମାଦମୃତନଷ୍ଟାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଦାପ୍ଯଃ କୃତଵେତନଃ ।। ୨୫୮.

ଗୋପାଳ ଯେପରି ଦିନେ ପଶୁ ନେଇଥିଲେ, ସେପରି ସାନ୍ଧ୍ୟାରେ ଫେରାଇ ଦେବା ଉଚିତ। ଅବହେଳା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଦେୟ ମଜୁରି ନେଇଥିଲେ ସେ ତାହା ପୂରଣ କରିବ।

ପାଲଦୋଷଵିନାଶେ ତୁ ପାଲେ ଦଣ୍ଡୋ ଵିଧୀଯତେ । ଅର୍ଦ୍ଧତ୍ରଯୋଦଶପଣଃ ସ୍ଵାମିନୋ ଦ୍ରଵ୍ଯମେଵ ଚ ।। ୨୫୮.

ଗୋପାଳର ଦୋଷରୁ କିଛି ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ତେର ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ପଣ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ମାଲିକଙ୍କୁ ଦିଆଯିବ।

ଗ୍ରାମେଚ୍ଛଯା ଗୋପ୍ରଚାରୋ ଭୂମିରାଜଵଶେନ ଵା । ଦ୍ଵିଜସ୍ତୃଣୈଧଃ ପୁଷ୍ପାଣି ସର୍ଵତଃ ସ୍ଵଵଦାହରେତ୍ ।। ୨୫୮.

ଗାଁର ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଗାଈ ଚରେ, ଦ୍ୱିଜାତି ଯେଉଁଠାରେ ଚାହିଁବେ, ସେଠାରୁ ତିନି, କାଠ, ଫୁଲ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ପରି ନେଇପାରିବେ।

ଧନୁଃଶତଂ ପରୀଣାହୋ ଗ୍ରାମକ୍ଷେତ୍ରାନ୍ତରଂ ଭଵେତ୍ । ଦ୍ଵେ ଶନେ ଖର୍ଵଟସ୍ଯ ସ୍ଯାନ୍ନଗରସ୍ଯ ଚତୁଃଶତମ୍ ।। ୨୫୮.

ଗାଁ ଓ ଜମି ମଧ୍ୟରେ ଶତ ଧନୁର ଦୂରତା ରହିବା ଉଚିତ। ଛୋଟ ଗାଁ ପାଇଁ ଦୁଇ ଧନୁର ଓ ନଗର ପାଇଁ ଚାରିଶ ଧନୁର ଦୂରତା ହେବ।

ସ୍ଵଂ ଲଭେତାନ୍ଯଵିକ୍ରୀତଂ କ୍ରେତୁର୍ଦ୍ଦୋଷୋଽପ୍ରକାଶିତେ । ହୀନାଦ୍ରହୋ ହୀନମୂଲ୍ଯେ ଵେଲାହୀନେ ଚ ତସ୍କରଃ ।। ୨୫୮.

ଯଦି ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ଅନ୍ୟକୁ ବେଚି ନଥିଲେ, ସେ ତାହା ଫେରେଇପାରିବ। କିନ୍ତୁ କ୍ରେତା ଏହା ଖୋଲାସା ନ କଲେ ତାଙ୍କର ଦୋଷ। ଅଳ୍ପ ଦାମରେ, ଅଯଥାସମୟରେ କିମ୍ବା ସୀମା ଛଡ଼ା କିଣିଲେ, ସେ ଚୋର ହେବ।

ନଷ୍ଟା ପହୃତମାସାଦ୍ଯ ହର୍ତ୍ତାରଂ ଗ୍ରାହଯେନ୍ନରମ୍ । ଦେଶକାଲାତିପତ୍ତୌ ଵା ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵଯମର୍ପଯେତ୍ ।। ୨୫୮.

ହାରାଇଯିବା କିମ୍ବା ଚୋରି ହୋଇଥିବା ସମ୍ପତ୍ତି ମିଳିଲେ, ଚୋରକୁ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କୁ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ। ଦେଶ କିମ୍ବା ସମୟ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ନିଜେ ନେଇ ମାଲିକଙ୍କୁ ଫେରେଇଦେବା ଉଚିତ।

ଵିକ୍ରେତୁର୍ଦ୍ଦର୍ଶନାଚ୍ଛୁଦ୍ଧିଃ ସ୍ଵାମୀ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ନୃପୋ ଦମମ୍ । କ୍ରେତା ମୂଲ୍ଯଂ ସମାପ୍ନୋତି ତସ୍ମାଦ୍ଯସ୍ତଵ ଵିକ୍ରଯୀ ।। ୨୫୮.

ବିକ୍ରେତା ଜିନିଷ ଦେଖାଇଲେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି; ମାଲିକ ଜିନିଷ ପାଆନ୍ତି, ରାଜା ଦଣ୍ଡ ନେଇଥାନ୍ତି; କ୍ରେତା ଦାମ ପାଇଥାନ୍ତି। ଏହିପରି, ଯେଉଁଠି ବିକ୍ରି ହେଉଛି, ସେଉଁଠି ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ।

ଆଗମେନୋପଭୋଗେନ ନଷ୍ଟଂ ଭାଵ୍ଯମତୋଽନ୍ଯଥା । ପଞ୍ଚବନ୍ଧୋ ଦମସ୍ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞେ ତେନାପ୍ଯଭାଵିତେ ।। ୨୫୮.

ଯଦି କିଛି ଉପଯୋଗ କିମ୍ବା ସ୍ବାଭାବିକ ଭାବରେ ହରାଇଯାଏ, ତାହାକୁ ଏହିପରି ଗଣନା କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଏହା ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ହୁଏ, ରାଜା ପାଞ୍ଚ ଗୁଣା ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାନ୍ତି, ହରାଇଯିବା ପ୍ରମାଣ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ।

ହୃତଂ ପ୍ରନଷ୍ଟଂ ଯୋ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ପରହସ୍ତଦଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ଅନିଵେଦ୍ଯ ନୃପେ ଦଣ୍ଡ୍ଯଃ ସ ତୁ ଷଣ୍ଣଵତିଂ ପଣାନ୍ ।। ୨୫୮.

ଯେଉଁଠି ଚୋରି ହୋଇଥିବା କିମ୍ବା ହରାଇଯାଇଥିବା ଜିନିଷ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କର ହାତରେ ମିଳିଲା, ଏବଂ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଇନାହିଁ, ସେ ନବ୍ୱେ ଛଅ ପଣ ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ପଡିବ।

ଶୌଲିକକୈଃ ସ୍ଥାନପାଲୈର୍ଵା ନଷ୍ଟାପହୃତମାହୃତଂ । ଅର୍ଵ୍ଵାକ୍ ସଂଵତ୍ସରାତ୍ ସ୍ଵାମୀ ଲଭତେ ପରତୋ ନୃପଃ ।। ୨୫୮.

ଯଦି ରକ୍ଷକ କିମ୍ବା ଦୂର୍ଗପାଳ ହରାଇଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ଚୋରି ହୋଇଥିବା ଜିନିଷ ଫେରାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି, ମାଲିକ ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ତାହା ନେଇପାରିବେ; ଏହା ପରେ ରାଜା ତାହାକୁ ନେଇନେଇଥାନ୍ତି।

ପଣାନେକଶଫେ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚତୁରଃ ପଞ୍ଚ ମାନୁଷେ । ମହିଷୋଷ୍ଟ୍ରଗଵାଂ ଦ୍ଵୌ ଦ୍ଵୌ ପାଦଂ ପାଦମଜାଵିକେ ।। ୨୫୮.

ଏକ ଖୁର ଥିବା ପଶୁ ପାଇଁ ଚାରି ପଣ ଦେବା ଉଚିତ; ମାନବ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ; ମହିଷ, ଉଠ, ଗାଁ ପାଇଁ ଦୁଇ ଦୁଇ; ମେଉଁ ଓ ଛାଗ ପାଇଁ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଦେବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵକୁଟୁମ୍‌ବାଵିରୋଧେନ ଦେଯଂ ଦାରସୁତାଦୃତେ । ନାନ୍ଵଯେ ସତି ସର୍ଵସ୍ଵଂ ଦେଯଂ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯସଂଶ୍ରୁତମ୍ ।। ୨୫୮.

ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ପରିବାର ରୁ ଅପତ୍ୟ, ଦାରା ଓ ସନ୍ତାନ ବ୍ୟତୀତ, ସମ୍ପତି ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଅଛନ୍ତି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଦେଉଥିବା ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ପ୍ରତିଗ୍ରହଃ ପ୍ରକାଶଃ ସ୍ଯାତ୍ ସ୍ଥାଵରସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ । ଦେଯଂ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତଞ୍ଚୈଵ ଦତ୍ଵା ନାପହରେତ୍ ପୁନଃ ।। ୨୫୮.

ଅପରିଚଳିତ ସମ୍ପତି ଦେବା ସମୟରେ ଖୋଲା ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯାହା ଦେବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦିଆଯାଇଛି, ତାହା ଦେଇବା ଉଚିତ; ଦେଇ ହେଲେ ପୁନି ଫେରାଇ ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଦଶୈକପଞ୍ଚସପ୍ତାହମାସତ୍ର୍ଯହାର୍ଦ୍ଧମାସିକଂ । ଵୀଜାଯୋଵାହ୍ଯରତ୍ନସ୍ତ୍ରୀଦୋହ୍ଯପୁଂସାଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷଣମ୍ ।। ୨୫୮.

ଦଶ, ଏକ, ପାଞ୍ଚ, ସାତ ଦିନ, ଏକ ମାସ, ତିନି ଦିନ, ଅର୍ଧ ମାସ—ଏହି ଅପେକ୍ଷା ସମୟ ମାନା ହୁଏ ମାଣି, ଚାଷ ପାଇଁ ମାଟି, ଯାନପଶୁ, ରତ୍ନ, ଜନନୀ ଓ ପୁରୁଷ ପାଇଁ।

ଅଗ୍ନୌ ସୁଵର୍ଣମକ୍ଷୀଣଂ ଦ୍ଵିପଲଂ ରଜତେ ଶତେ । ଅଷ୍ଟୌ ତ୍ରପୁଣି ସୀସେ ଚ ତାମ୍ରେ ପଞ୍ଚଦଶାଯସି ।। ୨୫୮.

ସୁନା ପାଇଁ ଏକ ଶତରେ ଦୁଇ ପଳା ହାନି ହୁଏ; ଚାନ୍ଦି ପାଇଁ ଏକ ଶତ; ଟିନ୍ ଓ ସିସା ପାଇଁ ଅଷ୍ଟ; ତାମ୍ବା ପାଇଁ ପନ୍ଦର; ଲୋହା ପାଇଁ ଏହିପରି।

ଶତେ ଦଶପଲାଵୃଦ୍ଧିରୌର୍ଣେ କାର୍ପାସିକେ ତଥା । ମଧ୍ଯେ ପଞ୍ଚପଲା ଜ୍ଞେଯା ସୂକ୍ଷ୍ମେ ତୁ ତ୍ରିପଲା ମତା ।। ୨୫୮.

ଉନ୍ ଓ କପାସ ଜିନିଷ ପାଇଁ ଏକ ଶତରେ ଦଶ ପଳା ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ; ମଧ୍ୟମ ଗୁଣ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ପଳା; ଖୁବ ଶୁକ୍ଷ୍ମ ପାଇଁ ତିନି ପଳା ବୃଦ୍ଧି ଗଣାଯାଏ।

କାର୍ମ୍ମିକେ ରୋମବଦ୍ଧେ ଚ ତ୍ରିଂଶଦ୍ଭାଗଃ କ୍ଷଯୋ ମତଃ । ନ କ୍ଷଯୋ ନ ଚ ଵୃଦ୍ଧିସ୍ତୁ କୌଶେଯେ ଵଲ୍କଲେଷୁ ଚ ।। ୨୫୮.

ଚର୍ମ କିମ୍ବା ରୋମ ଜିନିଷ ପାଇଁ ତିରିଶ ଭାଗ ହାନି ଗଣାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ପଟ ଓ ବାର୍କ ଜିନିଷ ପାଇଁ ନ ହାନି, ନ ବୃଦ୍ଧି।

ଦେଶଂ କାଲଞ୍ଚ ଭୋଗଞ୍ଚ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନଷ୍ଟେ ବଲାବଲମ୍ । ଦ୍ରଵ୍ଯାଣଆଂ କୁଶଲା ବ୍ରୁଯୁର୍ଯଦ୍ଦାପ୍ଯମସଂଶଯମ୍ ।। ୨୫୮.

ଅଞ୍ଚଳ, ସମୟ ଓ ଉପଯୋଗ ଜାଣି, ହାନିର ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳତା ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଜିନିଷର ଦାୟିତ୍ୱ କେତେ ଦେବା ଉଚିତ ତାହା ଦକ୍ଷ ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କହିବେ।

ବଲାଦ୍ଦାସୀକୃତଶ୍ଚୌରୈର୍ଵିକ୍ରୀତଶ୍ଚାପି ମୁଚ୍ଯତେ । ସ୍ଵାମିପ୍ରାଣପଦୋ ଭକ୍ତତ୍ଯାଗାତ୍ତନ୍ନିଷ୍କ୍ରଯାଦପି ।। ୨୫୮.

ଯେଉଁଠି ଚୋରମାନେ ଶକ୍ତି ଦେଇ କିଂବା ବିକ୍ରି କରି ଦାସ କରିଥିବେ, ସେ ମୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ; ମାଲିକ ଭକ୍ତି, ଉପବାସ କିମ୍ବା ମୂଲ୍ୟ ଦେଇ ତାହାକୁ ଫେରାଇପାରିବେ।

ପ୍ରଵ୍ରଜ୍ଯାଵସିତୋ ରାଜ୍ଞା ଦାସ ଆମରଣାନ୍ତିକଃ । ଵର୍ଣାନାମାନୁଲୋଭ୍ଯଂନ ଦାସ୍ଯଂ ନ ପ୍ରତିଲୋମତଃ ।। ୨୫୮.

ଯେଉଁ ଦାସ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଜୀବନ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାସ ହେବାକୁ ପଡିବ। ଜାତି ବିରୋଧୀ ଭାବରେ କିମ୍ବା ଉଲ୍ଟା ଭାବରେ ଦାସ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

କୃତଶିଲ୍ପୋପି ନିଵସେତ୍ କୃତକାଲଂ ଗୁରୋର୍ଗୃହେ । ଅନ୍ତେଵାସୀ ଗୁରୁପ୍ରାପ୍ତଭୋଜନସ୍ତତ୍‌ଫଲପ୍ରଦଃ ।। ୨୫୮.

ଶିକ୍ଷା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁଙ୍କ ଘରେ ରହିବା ଉଚିତ। ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ଭୋଜନ ପାଇଥାନ୍ତି ଓ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ରାଜା କୃତ୍ଵା ପୁରେ ସ୍ଥାନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣନ୍ନ୍ଯସ୍ଯ ତତ୍ର ତୁ । ତ୍ରୈଵିଦ୍ଯଂ ଵୃତ୍ତିମଦ୍‌ବ୍ରୂଯାତ୍ ସ୍ଵଧର୍ମ୍ମଃ ପାଲ୍ଯତାମିତି ।। ୨୫୮.

ରାଜା ନଗରରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ସ୍ଥାପନ କରି, ତିନି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଜୀବିକା ଥିବା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏଠାରେ ରଖିବା ଉଚିତ; ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ।