ଅଗ୍ନିପୁରାଣମ୍

କୃତଵର୍ମ୍ମା କୃପୋ ଦ୍ରୌଣିସ୍ତ୍ରଯୋ ମୁକ୍ତାସ୍ତତୋ ରଣାତ୍ । ପାଣ୍ଡଵାଃ ସାତ୍ଯକିଃ କୃଷ୍ଣଃ ସପ୍ତ ମୁକ୍ତା ନ ଚାପରେ

କୃତବର୍ମା, କୃପା ଓ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର—ଏଇ ତିନିଜଣ ଯୁଦ୍ଧରୁ ବଞ୍ଚିଗଲେ; ପାଣ୍ଡବମାନେ, ସାତ୍ୟକି ଓ କୃଷ୍ଣ—ସାତଜଣ ଅଟୁଟ ରହିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି।

ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚାର୍ତ୍ତାଃ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଭୀମାଦ୍ଯୈଃ ସ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ । ସଂସ୍କୃତ୍ଯ ପ୍ରହତାନ୍ ଵୀରାନ୍ ଦତ୍ତୋଦକଧନାଦିକଃ

ଭୀମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦୁଃଖିତ ମହିଳାମାନେଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ, ପତିତ ବୀରମାନେଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ଓ ଜଳ ଓ ଧନ ଦାନ କଲେ।

ଭୀଷ୍ମାଚ୍ଛାନ୍ତନଵାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମ୍ମାନ୍ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ଶାନ୍ତିଦାନ୍ । ରାଜଧର୍ମ୍ମାନ୍ମୋକ୍ଷଧର୍ନ୍ମାନ୍ଦାନଧର୍ମ୍ମାନ୍ ନୃପୋଽଭଵତ୍

ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଠାରୁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଓ ଶାନ୍ତିର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ରାଜା ରାଜଧର୍ମ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଦାନର କଥା ଜାଣିଲେ।

ଅଶ୍ଵମେଧେ ଦଦୌ ଦାନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋରିମର୍ଦ୍ଦନଃ। ଶ୍ରୁତ୍ଵାର୍ଜୁନାନ୍ମୌଷଲେଯଂ ଯାଦଵାନାଞ୍ଚ ସଙ୍‌କ୍ଷଯମ୍

ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ରାଜା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ; ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଠାରୁ ଯାଦବମାନେଙ୍କ ମୌସଳ ବିନାଶ ଶୁଣିଲେ।

ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେ ତୁ ରାଜ୍ଯସ୍ଥେ ଆଶ୍ରମାଦାଶ୍ରମାନ୍ତରମ୍। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ଵନମଗାଦ୍ ଗାନ୍ଧାରୀ ଚ ପୃଥା ଦ୍ଵିଚ

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜ୍ୟରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ପୃଥା ନିଜ ନିଜ ଆଶ୍ରମରୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଵିଦୁରସ୍ତ୍ଵଗ୍ନିନା ଦଗ୍ଧୋ ଵନଜେନ ଦିଵଙ୍ଗତଃ। ଏଵଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭୁଵୋ ଭାରମହରଦ୍ଦାନଵାଦିକମ୍

ବିଦୁର, ଜଙ୍ଗଲର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ; ଏଭଳି ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁ ପୃଥିବୀର ଭାର, ଦାନବମାନେ ସହିତ, ହଟାଇଲେ।

ଧର୍ମ୍ମାଯାଧର୍ମ୍ମନାଶାଯ ନିମିତ୍ତୀକୃତ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵାନ୍। ସ ଵିପ୍ରଶାପଵ୍ଯାଜେନ ମୁଷଲେନାହରତ୍ କୁଲମ୍

ଧର୍ମ ପାଇଁ ଓ ଅଧର୍ମ ନାଶ ପାଇଁ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପ ଉପଲକ୍ଷେରେ, ମୁଷଳ ଦ୍ୱାରା ଯାଦବ କୁଳକୁ ନଶ୍ଟ କଲେ।

ଯାଦଵାନାଂ ଭାରକରଂ ଵଜ୍ରଂ ରାଜ୍ଯେଭ୍ଯଷେଚଯତ୍। ଦେଵାଦେଶାତ୍ ପ୍ରଭାସେ ସ ଦେହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ହରିଃ

ଯାଦବମାନେଙ୍କ ଭାର ବହିଥିବା ବଜ୍ରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ଅଭିଷେକ କଲେ; ଦେବମାନେଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ହରି ପ୍ରଭାସରେ ନିଜ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ପୂଜ୍ଯତେ ସ୍ଵର୍ଗଵାସିଭିଃ। ବଲଭଦ୍ରୋନନ୍ତମୂର୍ତ୍ତିଃ ପାତାଲସ୍ଵର୍ଗମୀଯିଵାନ୍

ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; ବଳଭଦ୍ର, ଅନନ୍ତ ରୂପୀ, ପାତାଳ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।

ଅଵିନାଶୀ ହରିର୍ଦେଵୋ ଧ୍ଯାନିଭିଦ୍ଧର୍ଯେଯ ଏଵ ସଃ। ଵିନା ତଂ ଦ୍ଵାରକାସ୍ଥାନଂ ପ୍ଲାଵଯାମାସ ସାଗରଃ

ଅବିନାଶୀ ଦେବ ହରି, ଧ୍ୟାନୀମାନେ ଯାହାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେଇ; ତାଙ୍କ ବିନା, ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରକାକୁ ବୁଡାଇଦେଲା।

ସଂସ୍କୃତ୍ଯ ଯାଦଵାନ୍ ପାର୍ଥୋ ଦତ୍ତୋଦକଧନାଦିକଃ। ସ୍ତ୍ରିଯୋଷ୍ଟାଵକ୍ରଶାପେନ ଭାର୍ଯ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଯାଃ ସ୍ଥିତାଃ

ଯାଦବମାନେଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ପାର୍ଥ ଜଳ ଓ ଧନ ଦାନ କଲେ; ଟେଢ଼ା ମହିଳାଙ୍କ ଶାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ରହିଗଲେ।

ପୁନସ୍ତଚ୍ଛାପତୋ ନୀତା ଗୋପାଲୈର୍ଲଗୁଡାଯୁଧୈଃ। ଅର୍ଜୁନଂ ହି ତିରସ୍କୃତ୍ଯ ପାର୍ଥଃ ଶୋକଞ୍ଚକାର ହ

ପୁଣି ସେଇ ଶାପରେ, ଗୋପାଳମାନେ ଲଠି ନେଇ ସେମାନେଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ; ଅର୍ଜୁନ ସେମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ।

ଵ୍ଯାସେନାଶ୍ଵାସିତୋ ମେନେ ବଲଂ ମେ କୃଷ୍ଣାସନ୍ନିଧୌ। ହସ୍ତିନାପୁରମାଗତ୍ଯ ପାର୍ଥଃ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍

ବ୍ୟାସଙ୍କ ସାନ୍ତ୍ବନାରେ, ସେ ଭାବିଲେ—ମୋର ଶକ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଥିଲା; ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଇ, ପାର୍ଥ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ।

ଯୁଧିଷ୍ଠିରାଯ ସ ଭ୍ରାତ୍ରେ ପାଲକାଯ ନୃଣାନ୍ତଦା। ତଦ୍ଧନୁସ୍ତାନି ଚାସ୍ତ୍ରାଣିସ ରଥସ୍ତେ ଚ ଵାଜିନଃ

ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନେଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ତାଙ୍କ ଧନୁଷ, ଅସ୍ତ୍ର, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦେଇଦେଲେ।

ଵିନା କୃଷ୍ଣେନ ତନ୍ନଷ୍ଟଂ ଦାନଞ୍ଚାଶ୍ରୋତ୍ରିଯେ ଯଥା। ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମ୍ମରାଜସ୍ତୁ ରାଜ୍ଯେ ସ୍ଥାପ୍ଯ ପରୀକ୍ଷିତମ୍

କୃଷ୍ଣ ବିନା, ସେ ସମସ୍ତ କିଛି ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଓ ଦାନ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା; ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମରାଜ ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କୁ ସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ।

ପ୍ରସ୍ଥାନଂ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ଧୀମାନ୍ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ। ସଂସାରନିତ୍ଯତାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜପନ୍ନଷ୍ଟଶତଂ ହରେଃ

ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସଂସାରର ଅସ୍ଥିରତା ବୁଝି, ସେ ହରିଙ୍କ ହରାଇଯାଇଥିବା ଶତନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

ମହାପଥେ ତୁ ପତିତା ଦ୍ରୌପଦୀ ସହଦେଵକଃ। ନକୁଲଃ ଫାଲ୍ଗୁନୋ ଭୀମୋ ରାଜା ଶୋକପରାଯଣଃ

ବଡ଼ ରାସ୍ତାରେ ଦ୍ରୌପଦୀ, ସହଦେବ, ନକୁଳ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଭୀମ ପଡ଼ିଗଲେ। ରାଜା ଶୋକରେ ଡୁବିଗଲେ।

ଇନ୍ଦ୍ରାନୀତରଯାରୂଢଃ ସାନୁଜଃ ସ୍ଵର୍ଗମାପ୍ତଵାନ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁର୍ଯୋଧନାଦୀଂଶ୍ଚ ଵାସୁଦେଵଂ ଚ ହର୍ଷିତଃ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସେ ଭାଇମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଖୁସି ହେଲେ।

ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ବୁଦ୍ଧାଵତାରଞ୍ଚ ପଠତଃ ଶ୍ରୃଣ୍ଵତୋର୍ଥଦମ୍। ପୁରା ଦେଵାସୁରେ ଯୁଦ୍ଧେ ଦେତ୍ଯୈର୍ଦ୍ଦେଵାଃ ପପାଜିତାଃ

ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ମୁଁ ବୁଦ୍ଧ ଅବତାର ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ପଢ଼ିବା ଓ ଶୁଣିବାରେ ଲାଭ ମିଳେ। ପୂର୍ବେ ଦେବତା ଓ ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦେବତାମାନେ ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ଠାରେ ହାରିଗଲେ।

ରକ୍ଷ ରକ୍ଷେତି ଶରଣଂ ଵଦନ୍ତୋ ଜଗ୍ମୁରୀଶ୍ଵରମ୍। ମାଯାମୋହସ୍ଵରୂପୋସୌ ଶୁଦ୍ଧୋଦନସୁତୋଽଭଵତ୍

‘ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର’ ବୋଲି ଶରଣ ନେଇ, ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ମାୟା ଓ ମୋହର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଶୁଦ୍ଧୋଦନଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ।

ମୋହଯାମାସ ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତାଂସ୍ତ୍ଯାଜିତା ଵେଦଧର୍ମକମ୍। ତେ ଚ ବୌଦ୍ଧା ବଭୂଵୁର୍ହି ତେଭ୍ଯୋନ୍ଯେ ଵେଦଵର୍ଜିତାଃ

ସେ ଦେତ୍ୟମାନେ ମନ୍ଦ କରିଦେଲେ, ଯାହାରେ ସେମାନେ ବେଦ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେମାନେ ବୌଦ୍ଧ ହେଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟେ ବେଦକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ।

ଆର୍ହତଃ ସୋଽଭଵତ୍ ପଶ୍ଚାଦାର୍ହତାନକରୋତ୍ ପରାନ୍। ଏଵଂ ପାଷଣ୍ଡିନୋ ଜାତା ଵେଦଧର୍ମ୍ମାଦିଵର୍ଜିତାଃ

ପରେ ସେ ଆର୍ହତ ହେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆର୍ହତ କଲେ। ଏଭଳି ଭ୍ରଷ୍ଟମତି ଲୋକ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ବେଦ ଧର୍ମରୁ ବିଞ୍ଚିତ।

ନାରକାର୍ହଂ କର୍ମ ଚକ୍ରୁର୍ଗ୍ରହୀଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯଧମାଦପି। ସର୍ଵେ କଲିଯୁଗାନ୍ତେ ତୁ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ସଙ୍କରାଃ

ସେମାନେ ନରକର ଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନକୁ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। କଳିଯୁଗ ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ମିଶ୍ରିତ ହେଇଯିବେ।

ଦସ୍ଯଵଃ ଶୀଲହୀନାଶ୍ଚ ଵେଦୋ ଵାଜସନେଯକଃ। ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ ଶାଖା ଵୈ ପ୍ରମାଣେନ ଭଵିଷ୍ଯତି

ଚରିତ୍ରହୀନ ଚୋରମାନେ ଓ ବାଜସନେୟୀ ବେଦ ରହିଯିବ। ଦଶ ଓ ପାଞ୍ଚ ଶାଖା ମାନ୍ୟତା ରୂପେ ଥିବ।

ଧର୍ମ୍ମକଞ୍ଚୁକସଂଵୀତା ଅଧର୍ମରୁଚଯସ୍ତଥା। ମାନୁପାନ୍ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯନ୍ତି ମ୍ଲେଚ୍ଛାଃ ପାର୍ଥିଵରୂପିଣଃ

ଧର୍ମର ଆବରଣ ପିନ୍ଧି, କିନ୍ତୁ ଅଧର୍ମରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ମାଂସ ଓ ମଦ୍ୟ ପିବେ, ସେଇ ଦେଶୀ ରାଜା ରୂପୀ ଲୋକମାନେ।

କଲ୍କୀ ଵିଷ୍ଣୁଯଶଃ ପୁତ୍ରୋ ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯପୁରୋହିତଃ। ଉତ୍ସାଦଯିଷ୍ଯତି ମ୍ଲେଚ୍ଛାନ୍ ଗୃହୀତାସ୍ତ୍ରଃ କୃତାଯୁଧଃ

କଳ୍କି, ବିଷ୍ଣୁୟଶସଙ୍କ ପୁଅ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଭାବେ, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସେଇ ଦେଶୀମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିବେ।

ସ୍ଥାପଯିଷ୍ଯତି ମର୍ଯାଦାଂ ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯେ ଯଥୋଚିତାମ୍। ଆଶ୍ରମେଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ପ୍ରଜାଃ ସଦ୍ଧର୍ମ୍ମଵର୍ତ୍ମନି

ସେ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଯଥାଯଥ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମରେ ଲୋକମାନେକୁ ସତ୍ୟ ଧର୍ମର ପଥରେ ରଖିବେ।

କଲ୍କିରୂପଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ହରିଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗମିଷ୍ଯତି। ତତଃ କୃତଯୁଗନ୍ନାମ ପୁରାଵତ୍ ସମ୍ଭଵିଷ୍ଯତି

କଳ୍କି ରୂପ ଛାଡ଼ି, ହରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ। ତାପରେ ପୁନି ପୁରୁଣା କ୍ରିତଯୁଗ ଆସିବ।

ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଶ୍ଚ ଧର୍ମେଷୁ ସ୍ଵେଷୁ ସ୍ଥାସ୍ଯନ୍ତି ସତ୍ତମ। ଏଵଂ ସର୍ଵେଷୁ କଲ୍ପେଷୁ ସର୍ଵମନ୍ଵନ୍ତରେଷୁ ଚ

ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିବେ, ହେ ଉତ୍ତମ। ଏଭଳି ସମସ୍ତ କଲ୍ପ ଓ ମନ୍ବନ୍ତରରେ।